‘ไม่ว่างหรือ’“ค่ะ พอดีว่าร็อบแวะมาหา”เธอไม่โกหกด้วยว่าอยู่กับมัน กัดจนกรามจะแตกอยู่แล้ว สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ระงับอารมณ์ ถามเสียงอ่อนนุ่ม‘งั้นพรุ่งนี้ เราเจอกันได้ไหม’ป่วยการจะยืดเวลาออกไป อย่างไรแล้วคนเป็นพ่อลูกกันก็ควรต้องได้พบเจอหน้ากัน หากเป็นความต้องการของทั้งสองฝ่าย จึงตอบตกลงว่าไปในที่สุด วันรุ่งขึ้นขณะอาบน้ำแต่งตัวให้ปริญญ์เรียบร้อย เด็กในบ้านขึ้นมาบอกว่ามีแขกมารอพบเธอที่ห้องรับแขก“ใครมาแต่เช้า”“เห็นให้เรียนว่าชื่อคุณปรานต์ค่ะ”“ขอบใจมาก เดี๋ยวลงไปจ้ะ”คล้อยหลังเด็กรับใช้ อาบน้ำ แต่งตัวจนเรียบร้อยค่อยพาปริญญ์ลงไปพบหน้าเขา ขณะเดินลงจากบันไดมาก็เห็นปรานต์มองมาอยู่ตลอด ปริญญ์ชะงักไปครู่แล้วแหงนหน้าขึ้นมองสบตาเธอ ถาม“ใครหรือฮะคุณแม่”ปราณปริยายังไม่ตอบ เธอจับมือบุตรชายแล้วพาเดินมาจนถึงที่เขาอยู่ ก่อนแนะนำชายสองคนให้ได้รู้จักกัน“สวัสดีคุณพ่อครับ ปริญญ์”“คุณพ่อหรือฮะ”เสียงถามพร้อมแววตาสุกใสของปริญญ์ ทำให้คนเป็นแม่ผ่อนลมหายใจอย่างเป็นสุข มองเด็กชายที่เดินเข้าไปหาปรานต์ด้วยสายตาคาดหวังปรานต์เองก็ให้หัวใจพองโตขึ้นอย่างไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะรู้สึกได้มากมายท่วมท้นถึงขนาดนี้ เด็
Dernière mise à jour : 2026-11-16 Read More