ตอนที่ 7: ฝนกลางคืนที่ประตูลับ“ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวเห็นคนพวกนั้นอีกแล้ว”ชุนเถาปิดหน้าต่างบานเล็กอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหันมากระซิบเสียงสั่น ใบหน้าซีดกว่าปกติ “ชายชุดสีเข้มสองคน อยู่บนต้นไม้นอกกำแพงเรือนตั้งแต่เช้ามืด เมื่อวานก็สองคนเดิม วันก่อนก็เช่นกันเจ้าค่ะ”หลี่ลั่วอิงที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะวางตำราโอสถลงช้า ๆ ในจวนกั๋วกง จะมีผู้ใดกล้าส่งคนเข้ามาสอดแนมกัน เว้นเสียแต่จะเป็นคนของท่านกั๋วกงเอง ในชาติก่อนนางเคยได้ยินบ่าวไพร่พูดถึงองครักษ์เงาที่ท่านกั๋วกงฝึกกับมือ แต่ไม่เคยมีสักคนมาเฝ้าเรือนนี้ แม้ในยามที่นางอยากให้มีใครสักคนอยู่พอให้ได้อุ่นใจก็ยังไม่เคยได้รับความเมตตาเลยสักครั้งนับว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จริง ๆ ทว่าต่อให้ครั้งนี้จะมีเรื่องที่ต่างไปจากเดิม แต่ก็มีบางเรื่องที่ไม่ได้เปลี่ยนไป อย่างฮูหยินผู้เฒ่าปิดประตูจวนไม่ให้นางได้ออกไปไหน ท่านพ่อของนางที่ปิดประตูใจไม่รับฟังความเห็นของนาง...แต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่เปลี่ยนไป ก็เหมือนว่าจะเปลี่ยนไปจากคนเพียงคนเดียว...นางนึกถึงพ่อบ้านจางที่ไม่เคยถามสักคำเมื่อชุนเถาขอรถม้าออกนอกเมือง ทุกอย่างง่ายดายเกินไปเสียจนน่าสงสัย ราวกับมีผู้ใดเปิดทางไว
Last Updated : 2026-11-13 Read more