All Chapters of เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย: Chapter 11 - Chapter 16

16 Chapters

ตอนที่ 7: ฝนกลางคืนที่ประตูลับ

ตอนที่ 7: ฝนกลางคืนที่ประตูลับ“ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวเห็นคนพวกนั้นอีกแล้ว”ชุนเถาปิดหน้าต่างบานเล็กอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหันมากระซิบเสียงสั่น ใบหน้าซีดกว่าปกติ “ชายชุดสีเข้มสองคน อยู่บนต้นไม้นอกกำแพงเรือนตั้งแต่เช้ามืด เมื่อวานก็สองคนเดิม วันก่อนก็เช่นกันเจ้าค่ะ”หลี่ลั่วอิงที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะวางตำราโอสถลงช้า ๆ ในจวนกั๋วกง จะมีผู้ใดกล้าส่งคนเข้ามาสอดแนมกัน เว้นเสียแต่จะเป็นคนของท่านกั๋วกงเอง ในชาติก่อนนางเคยได้ยินบ่าวไพร่พูดถึงองครักษ์เงาที่ท่านกั๋วกงฝึกกับมือ แต่ไม่เคยมีสักคนมาเฝ้าเรือนนี้ แม้ในยามที่นางอยากให้มีใครสักคนอยู่พอให้ได้อุ่นใจก็ยังไม่เคยได้รับความเมตตาเลยสักครั้งนับว่าเป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่จริง ๆ ทว่าต่อให้ครั้งนี้จะมีเรื่องที่ต่างไปจากเดิม แต่ก็มีบางเรื่องที่ไม่ได้เปลี่ยนไป อย่างฮูหยินผู้เฒ่าปิดประตูจวนไม่ให้นางได้ออกไปไหน ท่านพ่อของนางที่ปิดประตูใจไม่รับฟังความเห็นของนาง...แต่เมื่อนึกถึงเรื่องที่เปลี่ยนไป ก็เหมือนว่าจะเปลี่ยนไปจากคนเพียงคนเดียว...นางนึกถึงพ่อบ้านจางที่ไม่เคยถามสักคำเมื่อชุนเถาขอรถม้าออกนอกเมือง ทุกอย่างง่ายดายเกินไปเสียจนน่าสงสัย ราวกับมีผู้ใดเปิดทางไว
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more

ตอนที่ 8: คำถามที่ไม่เคยถาม

ตอนที่ 8: คำถามที่ไม่เคยถามเสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาเรือนดังกึกก้องจนกลบเสียงหายใจ ทว่าหลี่ลั่วอิงกลับได้ยินเสียงหัวใจของตนเองชัดเจนอย่างน่าประหลาดชุนเถาที่ยืนอยู่ด้านหลังกอดร่มไว้แนบอก ตัวสั่นจนปลายร่มสั่นตาม ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจจ้าวหยวนเซิงเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน“ถ้าเจ้าจะไป ข้าไม่ขวาง” เสียงของเขาเรียบและแหบเล็กน้อยหลี่ลั่วอิงไม่อยากเชื่อหูของตนเอง “ท่านกั๋วกงว่าอะไรนะเจ้าคะ”“ข้าบอกว่าถ้าเจ้าจะไป ข้าไม่ขวาง” เขาเอ่ยซ้ำ “กุญแจกลอนประตูนี้ข้าให้พ่อบ้านจางมอบให้สาวใช้ของเจ้าโดยไม่ถามแม้ครึ่งคำ องครักษ์เงาที่ข้าส่งมาดูแลเจ้า บัดนี้ถอนกำลังออกไปหมดแล้ว คืนนี้จะไม่มีผู้ใดขวางเจ้า และไม่มีผู้ใดตามเจ้าไป”หลี่ลั่วอิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ หัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความขบขันเจือปนแม้แต่น้อย“ที่แท้ทุกอย่างที่ง่ายดายก็ล้วนเป็นฝีมือท่านทั้งสิ้น ท่านปล่อยให้ข้าเดินมาจนถึงที่นี่ เพื่อให้ข้าเห็นกับตาว่าหนีไม่พ้น เช่นนั้นหรือ”“ไม่ใช่”“เช่นนั้นท่านต้องการอะไร”“ข้าต้องการให้เจ้ามีทางเลือก” เขาตอบทันที “ข้าไม่ต้องการให้เจ้าต้องลอบหนีออกจากประตูลับกลางฝนเพื่อจะไปจากข้าเช่นนี้”ค
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more

ตอนที่ 9: ความจริงของชีวิตสองชาติ (1)

ตอนที่ 9: ความจริงของชีวิตสองชาติ“ท่านกั๋วกง!” ชุนเถาร้องเสียงหลง เมื่อเห็นนายท่านของจวนกั๋วกงคุกเข่าตรงเบื้องหน้า ร่มในมือของนางถึงขั้นเอียงกระเท่เร่ จนสายฝนสาดเข้าใส่ฮูหยินของนางไปครึ่งตัวก่อนจะได้สติทว่าหลี่ลั่วอิงไม่ได้ก้มลงมองเขา ไม่ใช่เพราะใจแข็ง แต่เพราะนางไม่รู้ว่าตนเองควรทำสีหน้าอย่างไร ชายผู้นี้เคยยืนตระหง่านอยู่เหนือนางเสมอ ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะอยู่ต่ำกว่าสายตานาง...“ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้” นางเอ่ยเสียงแข็ง “ท่านกั๋วกงต้องการให้ผู้ใดมาเห็น”“ไม่มีผู้ใดอยู่ที่นี่นอกจากเรา” เขาตอบเสียงเรียบ “ข้าจะลุกเมื่อพูดจบ”“ท่านจะพูดอะไรอีก”“ที่ข้าบอกว่าไม่เคยถามเจ้า ยังไม่ใช่ทั้งหมด”ฝนไหลจากปลายผมลงตามใบหน้าเขา ยิ่งขับให้สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความจริงจัง“ข้าเคยได้ยินคำว่าบุตรสาวสกุลหลี่ส่งสายตาให้ชายไปทั่วเมืองหลวง ข้าเชื่อโดยไม่ถามเจ้า ไม่เคยแม้แต่จะถามถึงมูลเหตุ ทั้ง ๆ ที่ในกองทัพ ข้าไม่เคยลงโทษทหารแม้แต่นายเดียวโดยไม่มีพยาน แต่ข้ากลับตัดสินภรรยาตนเองจากคำเล่าลือ”หลี่ลั่วอิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ข่าวลือนั้นนางรู้ว่ามี และรู้มาตั้งแต่ก่อนแต่งเข้าจวน แต่ในสิบหกปีนั้น ไม่เคยมีสักวันที่เขาเ
last updateLast Updated : 2026-11-15
Read more

ตอนที่ 9: ความจริงของชีวิตสองชาติ (2)

จ้าวหยวนเซิงหลับตาลง ราวกับภาพในชีวิตก่อนยังอยู่ตรงหน้า“บุตรชายของข้ากับเจ้า...ลูกชายคนโตของข้า ฉลาดเฉลียว สง่างาม แต่โชคร้ายที่มีข้าเป็นบิดา”“นี่...”“มีคนเคยพูดว่าซื่อจื่อน้อยเหมือนข้า แต่ข้าเพิ่งรู้ก่อนตายว่ายามที่เขายิ้ม เขาเหมือนกับเจ้า โดยเฉพาะลักยิ้มที่แก้มข้างซ้ายนั่น...ช่างเหมือนเจ้าจริง ๆ”ฝนทั้งโลกดูเหมือนจะหยุดตกในชั่วขณะนั้น นางยกมือขึ้นปิดปาก ปลายนิ้วเย็นเฉียบ ไม่มีผู้ใดในโลกนี้ล่วงรู้เรื่องพวกนั้นได้ ในตอนนี้อี้เอ๋อร์ยังอยู่ในครรภ์ของนาง แต่จ้าวหยวนเซิงกลับพูดทุกอย่างโดยไม่ตกหล่นไปสักอย่าง เขาจะรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร หากไม่ใช่ว่า...เขาเองก็เหมือนกับนาง“แต่น่าเสียดาย รอยยิ้มที่งดงามถึงเพียงนั้น ข้ากลับได้เห็นตอนที่เขาสิ้นใจอยู่ในอ้อมแขน” จ้าวหยวนเซิงตอบ “ตลอดสิบหกปีรอยยิ้มของเขาช่างเลือนลางในความทรงจำของข้าจริง ๆ เป็นข้าที่เลอะเลือน เป็นความผิดของข้าทั้งสิ้น”หลี่ลั่วอิงหันหน้าหนีไปอีกทาง ไหล่ของนางสั่นสะท้านอยู่ใต้เสื้อคลุมที่เปียกชื้น แต่ไม่ได้ส่งเสียงใดออกมาเขาไม่ได้พูดสิ่งใดออกมาอีก ไม่ได้ลุกขึ้นไปปลอบอย่างฉวยโอกาส เขาเพียงคุกเข่าอยู่ที่เดิม ปล่อยให้นางร้องไห้
last updateLast Updated : 2026-11-15
Read more

ตอนที่ 10: ความห่วงใย (1)

ตอนที่ 10: ความห่วงใยชุนเถาประคองฮูหยินกลับเข้าเรือนซิ่งหลินจวีด้วยฝีเท้าที่เร็วจนเกือบวิ่ง ร่มในมือเอียงไปทางนางเกือบทั้งคัน ปล่อยให้ไหล่ของตนเองเปียกชุ่มโดยไม่รู้ตัวหลี่ลั่วอิงไม่ได้ปฏิเสธ นางรู้สึกว่าขาสองข้างของตนเบาหวิวผิดปกติ ราวกับก้าวอยู่บนพื้นที่ไม่แน่นอน และเสียงฝนที่ตกลงบนหลังคาเรือนก็ดังก้องในหัวมากกว่าเมื่อครู่เสียงฝีเท้าของเขายังตามมาข้างหลังเป็นระยะ ไม่ใกล้ไม่ไกล ราวกับเขารู้ว่าระยะเท่าไรที่นางจะไม่รู้สึกว่าถูกลุกล้ำครั้นถึงห้องรับแขกหน้าเรือน ชุนเถาจุดตะเกียงขึ้นสองดวง แล้วหันมาทางผู้เป็นนาย“ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวจะไปต้มน้ำ กับนำชุดใหม่มาให้ท่านเปลี่ยน รอสักครู่นะเจ้าคะ” ชุนเถากล่าวจบก็เร่งรุดจะออกไป ทว่านางก็เหลือบมองไปทางประตูที่ท่านกั๋วกงยืนอยู่ ไม่รู้จะเอ่ยกับเขาว่าอย่างไร จึงก้มศีรษะลงต่ำแล้วรีบออกไปเหลือเพียงสองคนอีกครั้ง เขายืนอยู่ตรงธรณีประตู ไม่ได้ก้าวเข้ามา น้ำจากชายเสื้อหยดลงบนพื้นจนเป็นแอ่งเล็ก ๆ“ท่านกั๋วกงจะยืนอยู่ตรงนั้นทั้งคืนหรือ” หลี่ลั่วอิงเอ่ยโดยไม่ได้มองเขา“ข้านั่งตรงนี้ได้หรือไม่”นางชะงัก เขาถามอย่างขออนุญาต มิได้อ้างสิทธิ์เจ้าของจวน แล้วเดินเข
last updateLast Updated : 2026-11-16
Read more

ตอนที่ 10: ความห่วงใย (2)

เมื่อเขาถอนมือออกและก้าวถอยกลับ นางจึงสังเกตเห็นว่ามือข้างนั้นร้อนกว่าที่ควรจะเป็น ร้อนจนแม้แตะเพียงครู่เดียวก็รู้สึกได้ถึงไอที่ผิดปกตินางไม่ทันคิดให้ถ้วนถี่ ก็รั้งตัวของเขาเอาไว้ และใช้มือของนางเอื้อมออกไปแตะหน้าผากของเขาราวกับเป็นสัญชาตญาณ และเมื่อหลี่ลั่วอิงรู้สึกตัว ฝ่ามือของนางก็วางอยู่บนผิวที่ร้อนจัดนั้นเสียแล้วส่วนจ้าวหยวนเซิงก็นิ่งงัน เขาไม่ได้ขยับ และแทบหลั้นหายใจ ราวกับกลัวว่าหากเคลื่อนไหวแม้เล็กน้อย นางจะชักมือกลับ แต่สุดท้ายเมื่อนางรู้สึกตัว ก็ชักมือกลับทันที“ท่านกั๋วกงตัวร้อนกว่าข้าเสียอีก” นางเอ่ยเสียงแข็ง โดยไม่ยอมมองหน้าเขา“ข้าไม่เป็นไร ข้าเป็นทหาร เจ็บป่วยแค่นี้ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น” เขาตอบ มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อยนางไม่ยอมตอบอะไร ชุนเถากลับเข้ามาพอดี ในมือถือเสื้อผ้าแห้งกับผ้าห่ม เมื่อเห็นท่านกั๋วกงอยู่ใกล้ฮูหยิน นางก็เบิกตากว้างอย่างตื่นตกใจ ก่อนจะรีบพาผู้เป็นนายเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องด้านในผ่านไปครู่ใหญ่ หลี่ลั่วอิงก็ออกมาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ มีผ้าห่มคลุมไหล่ ชุนเถาก็ยกถาดที่ม
last updateLast Updated : 2026-11-16
Read more
PREV
12
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status