Share

ตอนที่ 10: ความห่วงใย (2)

last update publish date: 2026-11-16 13:38:19

เมื่อเขาถอนมือออกและก้าวถอยกลับ นางจึงสังเกตเห็นว่ามือข้างนั้นร้อนกว่าที่ควรจะเป็น ร้อนจนแม้แตะเพียงครู่เดียวก็รู้สึกได้ถึงไอที่ผิดปกติ

นางไม่ทันคิดให้ถ้วนถี่ ก็รั้งตัวของเขาเอาไว้ และใช้มือของนางเอื้อมออกไปแตะหน้าผากของเขาราวกับเป็นสัญชาตญาณ และเมื่อหลี่ลั่วอิงรู้สึกตัว ฝ่ามือของนางก็วางอยู่บนผิวที่ร้อนจัดนั้นเสียแล้ว

ส่วนจ้าวหยวนเซิงก็นิ่งงัน เขาไม่ได้ขยับ และแทบหลั้นหายใจ ราวกับกลัวว่าหากเคลื่อนไหวแม้เล็กน้อย นางจะชักมือกลับ แต่สุดท้ายเมื่อนางรู้สึกตัว ก็ชักมือกลับทันที

“ท่านกั๋วกงตัวร้อนกว่าข้าเสียอีก” นางเอ่ยเสียงแข็ง โดยไม่ยอมมองหน้าเขา

“ข้าไม่เป็นไร ข้าเป็นทหาร เจ็บป่วยแค่นี้ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น” เขาตอบ มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย

นางไม่ยอมตอบอะไร ชุนเถากลับเข้ามาพอดี ในมือถือเสื้อผ้าแห้งกับผ้าห่ม เมื่อเห็นท่านกั๋วกงอยู่ใกล้ฮูหยิน นางก็เบิกตากว้างอย่างตื่นตกใจ ก่อนจะรีบพาผู้เป็นนายเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องด้านใน

ผ่านไปครู่ใหญ่ หลี่ลั่วอิงก็ออกมาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ มีผ้าห่มคลุมไหล่ ชุนเถาก็ยกถาดที่มีถ้วยน้ำขิงสองใบตามมา

จ้าวหยวนเซิงลุกขึ้นรับถ้วยแรกจากมือของชุนเถา เขาแตะข้างถ้วยด้วยปลายนิ้วเพื่อทดสอบว่าร้อนเกินไปหรือไม่ แล้วจึงยื่นให้นางด้วยสองมือ

“เจ้าดื่มก่อน”

“ท่านก็ต้อง—”

“ข้าจะดื่ม เมื่อเจ้าดื่มแล้ว”

หลี่ลั่วอิงรับถ้วยมา ไอร้อนอ่อน ๆ ลอยขึ้นมากับกลิ่นขิงที่คุ้นเคย นางดื่มช้า ๆ จนหมด รู้สึกถึงความอุ่นแล่นลงไปถึงปลายนิ้วที่เย็นเฉียบ แล้วจึงยื่นถ้วยเปล่าคืนให้ชุนเถา

เขาจึงยกถ้วยของตนขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดโดยไม่ลังเล ไม่ถามว่ามีสิ่งใดผสมอยู่หรือไม่

ภาพบางอย่างวูบเข้ามาในหัวของหลี่ลั่วอิง ถ้วยน้ำแกงที่นางตั้งใจต้มด้วยมือของตนเอง ส่งไปยังห้องตำราในทุกคืนที่ฝนตก และถ้วยน้ำแกงที่ถูกเททิ้งหน้าประตูโดยที่เขาไม่เคยคิดดื่ม นางรู้เรื่องนั้นจากเสียงนินทาของบ่าว ส่วนตอนนี้เขากำลังอยู่ตรงหน้านาง ถือถ้วยเปล่าไว้ในมืออย่างไร้ข้อกังขาใด

“ไม่คิดว่าท่านจะกล้ารับน้ำแกงจากเรือนซิ่งหลินจวี” นางเอ่ยโดยไม่ตั้งใจ น้ำเสียงประชดมากกว่าความสงสัย

จ้าวหยวนเซิงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมองถ้วยน้ำแกงที่ว่างเปล่าในมือ ไม่นานก็เข้าใจที่นางพูดออกมา เขาหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกให้กับการกระทำอันหาดีไม่ได้ของตนในชีวิตก่อน ได้แต่เม้มปาก ก้มหน้ายอมรับความผิดอย่างจำนน

ไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาอีก ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากทางเดิน พ่อบ้านจางปรากฏตัวที่หน้าประตูพร้อมร่มในมือและลมหายใจหอบ เมื่อเห็นท่านกั๋วกงนั่งอยู่ในเรือนซิ่งหลินจวี ใบหน้าเขาเปลี่ยนจากตระหนกเป็นโล่งอก ก่อนจะรีบก้มศีรษะลง ไม่เอ่ยสิ่งใดแม้แต่คำเดียว

เป็นจ้าวหยวนเซิงที่พอเห็นพ่อบ้านของจวนก็เร่งกำชับถึงเรื่องสำคัญ “พ่อบ้านจาง วันนี้ฮูหยินโดนละอองฝนมีไข้ หากไข้ไม่ลดพรุ่งนี้ก่อนฟ้าสางไปเชิญหมอลู่ พาเขาเข้ามาทางประตูข้าง อย่าให้ผู้ใดเห็น”

“ขอรับ”

เขาหันกลับมาหานางเป็นครั้งสุดท้าย “เจ้าพักเถิด”

“พรุ่งนี้” หลี่ลั่วอิงเอ่ย เสียงเบาจนเกือบกลบด้วยเสียงฝน “ข้าจะบอกท่านว่าข้าต้องการอะไรจากท่าน ถ้าท่านยังอยากให้ข้าอยู่”

“ข้าจะรอ” เขาตอบโดยไม่ต่อรอง แล้วก็เดินออกไปในสายฝนพร้อมพ่อบ้านจาง

ชุนเถายืนนิ่งอยู่ข้างนาง ยกมือกุมอกอย่างไม่กล้าเอ่ยถามสิ่งใด จนหลี่ลั่วอิงต้องหันไปเอ่ยกับสาวใช้ “ชุนเถา เจ้าเองก็ไปนอนเถอะ”

“แต่ฮูหยินยังไม่หายไข้—”

“ข้าไม่เป็นไร”

เมื่อสาวใช้ออกไปแล้ว นางก็มองถ้วยเปล่าสองใบบนถาดอยู่เนิ่นนาน ถ้วยหนึ่งเป็นของนาง และอีกใบเป็นของเขาที่ถูกดื่มจนไม่เหลือสักหยด

คืนนี้นางยังไม่ได้ตัดสินใจอะไรทั้งนั้น ภายในใจยังคงว่างเปล่าอย่างน่าประหลาด...

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย   ตอนที่ 15: งิ้วเรื่องเก่า (2)

    “คุณหนูซู”ซูหวั่นชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของจ้าวหยวนเซิงที่เอ่ยอย่างห่างเหิน รอยยิ้มบนใบหน้าเหมือนลดลงเสี้ยวหนึ่งก่อนกลับมายิ้มดังเดิม“ท่านพี่ไยเรียกข้าห่างเหินเช่นนั้น ซูหวั่นก็เหมือนเมื่อก่อน...ท่านพี่ยังจำตอนเด็ก ๆ ได้ไหม ท่านพี่เคยบอกว่า—”“จำไม่ได้แล้ว” จ้าวหยวนเซิงพูดห้วนเพื่อตัดบท “แต่ตอนเด็กก็คือตอนเด็ก ตอนนี้พวกเราต่างเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะให้ทำตัวเหมือนตอนเด็ก ๆ เกรงว่าจะไม่เหมาะกระมัง”ทั้งห้องโถงต่างพากันเงียบ และเพื่อทลายบรรยากาศอันกระอักกระอ่วน ซูหวั่นจึงหันมายังหลี่ลั่วอิง นางย่อกายคารวะต่ำ และกล่าวอย่างนอบน้อม “พี่หญิง น้องซูหวั่นขอคารวะ จากนี้ต้องรบกวนพี่หญิงช่วยดูแลด้วย”หลี่ลั่วอิงมองนางเนิ่นนาน ทบทวนคำเรียกว่า ‘พี่หญิง’ ที่สตรีแซ่ซูใช้เรียกนางอย่างเงียบ ๆ คนที่รู้ก็คิดว่าสตรีนางนี้อ่อนน้อมเคารพนางดุจพี่น้อง คนไม่รู้ก็คงคิดว่านางรับสตรีผู้นี้มาเป็นอนุให้สามี แต่สำหรับนางแล้วคำคำนี้แลกมาด้วยความทรงจำในชาติก่อน ยามที่ลานจวนกั๋วกงมอดไหม้ด้วยทะเ

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย   ตอนที่ 15: งิ้วเรื่องเก่า (1)

    ตอนที่ 15: งิ้วเรื่องเก่าเช้าวันรุ่งขึ้น หลี่ลั่วอิงมาถึงเรือนโช่วอันถังก่อนจ้าวหยวนเซิงเล็กน้อย ในห้องโถงอบอวลด้วยกลิ่นจันทน์เหมือนทุกครั้ง ฮูหยินผู้เฒ่านั่งอยู่บนตั่งไม้เนื้อแข็ง ลูกประคำเคลื่อนผ่านนิ้วเม็ดแล้วเม็ดเล่าอย่างไม่รีบร้อน สีหน้านิ่งสงบ“นั่งลงเถิด เจ้าตั้งครรภ์อยู่” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ย“เจ้าค่ะ”เมื่อจ้าวหยวนเซิงตามมาถึงและคารวะผู้เป็นมารดาเสร็จ ฮูหยินผู้เฒ่าก็เข้าเรื่องทันที“เมื่อวานข้าได้รับจดหมายจากหวั่นเอ๋อร์ บุตรสาวสกุลซู” นางกล่าว “ครอบครัวของนางกำลังจะบังคับให้นางแต่งเป็นอนุของขุนนางสูงอายุผู้หนึ่ง นางไม่ยอมจึงหนีออกมา นางเป็นสตรีตัวคนเดียวไร้ที่พึ่ง น่าสงสารนัก ข้าจึงตอบรับให้นางมาพักที่จวนแล้ว”“เรื่องนี้เรื่องใหญ่ เหตุใดท่านแม่ไม่ได้ปรึกษาข้าก่อน” จ้าวหยวนเซิงกล่าว“นางเป็นสหายเก่าที่เติบโตมากับเจ้า เจ้าจะปฏิเสธได้หรือ”“ข้าไม่ได้ปฏิเสธ แต่ข้าอยากรู้ก่อนว่าท่านแม่จะให้นางมาอยู่ที่นี่นานเพียงใด”ฮูหยิน

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย   ตอนที่ 14: ยาที่มีทั้งดีและร้าย (2)

    “เจ้าจะช่วยข้าตามเรื่องนี้ได้ไหม” จ้าวหยวนเซิงถาม “ข้าจะให้เหยียนเฟิงนำตัวอย่างยาในคลังมาให้เจ้าดู และบอกว่ายาตัวใดผิดปกติ จะได้กำชับในค่ายทหาร”หลี่ลั่วอิงยังไม่ตอบอะไร สายตาย้อนกลับไปที่หน้ากระดาษอีกครั้ง“ข้าเป็นเพียงผู้รู้เรื่องยาไม่ใช่หมอ แต่ถ้าท่านนำของมาให้ข้า ข้าจะดูให้ และถ้าต้องการให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจซ้ำ ท่านต้องให้ข้าเป็นผู้เลือกว่าจะให้ผู้ใดตรวจ”“ได้”“และห้ามบอกเรื่องนี้ต่อท่านหมอลู่ เขาเป็นหมอประจำจวนนี้ เรื่องที่พวกเราสงสัยหากเขารู้ย่อมต้องผูกเรื่องราวได้ใหญ่โต ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป ก็ไม่รู้จะถึงหูของใครบ้าง ทางที่ดีอย่าให้คนนอกได้ล่วงรู้เรื่องนี้เป็นอันขาด”เขาพยักหน้าอีกครั้ง ทั้งสองก้มหน้ากลับไปที่สมุด หลี่ลั่วอิงชี้รายการต่อไป อธิบายว่าตัวยาใดมักถูกจัดซื้อรวมกันและตัวใดไม่ควร เขาจดตามคำอธิบายของนางอย่างตั้งใจ ไหล่ของทั้งคู่เคลื่อนใกล้กัน ภายในห้องมีเพียงเสียงกระดาษและเสียงกระซิบเบา ๆ ของทั้งสองผ่านไปนานเท่าใดหลี่ลั่วอิงไม่รู้ได้ แต่เมื่อนางเอนตัวไปข้างหน้าอีกครั้

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย   ตอนที่ 14: ยาที่มีทั้งดีและร้าย (1)

    ตอนที่ 14: ยาที่มีทั้งดีและร้ายหลี่ลั่วอิงอ่านสมุดทะเบียนคลังเหนือจบเล่มแรกโดยไม่เอ่ยสิ่งใด นางวางมันลงข้างตัว เลือกเล่มที่สองซึ่งเป็นบัญชียา และสมุนไพรของกองทัพที่ส่งไปยังค่ายชายแดนขึ้นมาตรวจทานต่อจ้าวหยวนเซิงมองการกระทำของนางอย่างเงียบ ๆ พินิจทุกท่วงท่าและลอบยิ้มเพียงลำพัง กระทั่งเห็นนางหยุดมือที่กลางหน้ากระดาษของบัญชีเล่มหนึ่ง“มีอะไรหรือ”“ข้าไม่แน่ใจ” นางตอบโดยไม่เงยหน้า “ข้าต้องเทียบกับบัญชีเล่มอื่น”นางลุกขึ้น ย้ายตัวเองมานั่งข้างกับจ้าวหยวนเซิงเพื่อให้หยิบบัญชีสะดวกขึ้น หลี่ลั่วอิงกำลังหมกมุ่นอยู่กับเรื่องตรงหน้า จนไม่ได้สนใจว่าไหล่ของนางอยู่ห่างจากอกของจ้าวหยวนเซิงไม่ถึงคืบหลี่ลั่วอิงไม่ได้สนใจเขา จ้าวหยวนเซิงก็อยู่นิ่ง ๆ กลัวว่าขยับแล้วจะรบกวนนาง ทว่าก็ไม่รู้ว่านานเท่าใดแล้วที่พวกเขาไม่ได้ใกล้ชิดกันแบบนี้ช่างน่าขัน ทั้ง ๆ ที่เป็นสามีภรรยากัน ในตอนนี้นางยังตั้งครรภ์บุตรของเขาอยู่ด้วยซ้ำ แต่ในความทรงจำกลับเลือนลางว่าได้ใกล้ชิดกับนางดั่งสามีภรรยาทั่วไปครั้งสุดท้ายตอนไหน...“ท่านดูตรงนี้” หลี่ลั่วอิงชี้ปลายนิ้วลงบนรายการหนึ่ง จ้าวหยวนเซิงจึงได้ดึงสติกลับมาเรื่องสำคัญตรงหน้าอ

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย   ตอนที่ 13: บัญชีย่อมไม่โกหก (2)

    คำสั่งตรวจบัญชีถูกประกาศในเช้าวันเดียวกัน ที่ห้องบัญชีของกองทัพ เสียงฝีเท้าของเสมียนดังขวักไขว่ไปทั่ว สมุดเล่มแล้วเล่มเล่าถูกนำออกมากางบนโต๊ะยาว ทุกคนทำท่าตื่นตัวตามธรรมเนียม ไม่มีผู้ใดแสดงอาการผิดปกติจ้าวหยวนเซิงยืนอยู่หลังโต๊ะนั้นทั้งวัน ไม่ได้เอ่ยอะไรมากไปกว่าสั่งให้เปิดสมุดหน้านั้นหน้านี้ ถามคำถามสั้น ๆ ที่ทำให้ผู้ตอบต้องคิดก่อนตอบ และสังเกตสีหน้าของคนที่ยืนอยู่ปลายโต๊ะผู้ดูแลหลิวเป็นชายวัยกลางคน ผิวขาวและพูดนุ่มนวล เขายื่นสมุดทะเบียนให้ด้วยมือสองข้าง รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เคยจาง แต่เมื่อท่านกั๋วกงขอให้เปิดหน้าที่บันทึกการรับข้าวเมื่อต้นปี ปลายนิ้วของเขากลับสั่นเล็กน้อยผู้ดูแลเฉินเป็นคนอ้วนท้วน ปากไว และมักเล่าเรื่องตลกให้ผู้อื่นฟัง ทว่าในวันนี้เขาเงียบกว่าปกติจ้าวหยวนเซิงไม่ได้เอ่ยสิ่งใดกับพวกเขา เพียงให้เหยียนเฟิงจดบันทึกสมุดที่ถูกเปิดไว้ทุกเล่ม แล้วสั่งให้ปิดห้องบัญชีตอนค่ำตามปกติ***สามวันต่อมา เหยียนเฟิงเข้ามาในห้องตำราด้วยใบหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกครั้ง“ท่านแม่ทัพ ผู้น้อยสืบได้เรื่องแล้ว”เขาวางกระดาษปึกหนึ่งลงบนโต๊ะ “ตัวเลขในสมุดทะเบียนของคลังเหนือไม่ตรงกับของที่อยู่ในคลังจร

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย   ตอนที่ 13: บัญชีย่อมไม่โกหก (1)

    ตอนที่ 13: บัญชีย่อมไม่โกหกตั้งแต่คืนที่ฝนตกหนัก จ้าวหยวนเซิงก็กลับไปนอนที่ตั่งในห้องตำราของเรือนซงเทาเซวียนอีกครั้งไม่ใช่เพราะหลี่ลั่วอิงสั่ง และไม่ใช่เพราะเขาไม่อยากอยู่ใกล้นาง แต่เพราะเขารู้ว่าในจวนนี้มีสายตามากกว่าที่เห็น ถ้าผู้คนเห็นว่าท่านกั๋วกงกับฮูหยินยังหมางเมินใส่กันเหมือนเดิม ก็จะไม่มีผู้ใดสะกิดใจว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกอย่างก็น่าจะไม่ต่างจากอดีตมากนัก...จ้าวหยวนเซิงตื่นก่อนฟ้าสาง นั่งเขียนรายชื่อบนกระดาษ เมื่อเหยียนเฟิงมาถึง ก็เห็นกระดาษแผ่นนั้นถูกวางไว้ตรงหน้าเขาก่อนจะทันเอ่ยทักทาย“ท่านแม่ทัพ” เหยียนเฟิงคำนับ แล้วเหลือบมองฝ่ามือที่พันผ้า “มือของท่าน...”“ถูกมีดบาด แผลเล็กน้อย”“ท่านแม่ทัพถูกมีดบาด” เหยียนเฟิงทวนคำ น้ำเสียงเหมือนได้ยินว่าฟ้าถล่ม “ผู้น้อยเคยเห็นท่านถูกลูกธนูปักกลางอกแล้วยังขี่ม้ากลับค่ายได้ แต่เพียงมีดบาดท่านกลับพันแผลไว้เสียแน่นหนาเพียงนี้”“ฮูหยินข้าทำแผลให้...คนที่ยังไม่แต่งภรรยาอย่างเจ้าจะเข้าใจอะไร”“...”จ้าวหยวนเซิงผลักกระดาษแผ่นนั้นไปตรงหน้าเขา “วันนี้ข้าจะออกคำสั่งตรวจบัญชีเสบียงทั้งหมดของกองทัพ ประกาศอย่างเปิดเผย ไม่ต้องปิดบัง”เหยียนเฟิงเลิกคิ้วสู

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status