Share

ตอนที่ 8: คำถามที่ไม่เคยถาม

last update publish date: 2026-11-14 13:38:08

ตอนที่ 8: คำถามที่ไม่เคยถาม

เสียงฝนที่ตกกระทบหลังคาเรือนดังกึกก้องจนกลบเสียงหายใจ ทว่าหลี่ลั่วอิงกลับได้ยินเสียงหัวใจของตนเองชัดเจนอย่างน่าประหลาด

ชุนเถาที่ยืนอยู่ด้านหลังกอดร่มไว้แนบอก ตัวสั่นจนปลายร่มสั่นตาม ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

จ้าวหยวนเซิงเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน

“ถ้าเจ้าจะไป ข้าไม่ขวาง” เสียงของเขาเรียบและแหบเล็กน้อย

หลี่ลั่วอิงไม่อยากเชื่อหูของตนเอง “ท่านกั๋วกงว่าอะไรนะเจ้าคะ”

“ข้าบอกว่าถ้าเจ้าจะไป ข้าไม่ขวาง” เขาเอ่ยซ้ำ “กุญแจกลอนประตูนี้ข้าให้พ่อบ้านจางมอบให้สาวใช้ของเจ้าโดยไม่ถามแม้ครึ่งคำ องครักษ์เงาที่ข้าส่งมาดูแลเจ้า บัดนี้ถอนกำลังออกไปหมดแล้ว คืนนี้จะไม่มีผู้ใดขวางเจ้า และไม่มีผู้ใดตามเจ้าไป”

หลี่ลั่วอิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ หัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความขบขันเจือปนแม้แต่น้อย

“ที่แท้ทุกอย่างที่ง่ายดายก็ล้วนเป็นฝีมือท่านทั้งสิ้น ท่านปล่อยให้ข้าเดินมาจนถึงที่นี่ เพื่อให้ข้าเห็นกับตาว่าหนีไม่พ้น เช่นนั้นหรือ”

“ไม่ใช่”

“เช่นนั้นท่านต้องการอะไร”

“ข้าต้องการให้เจ้ามีทางเลือก” เขาตอบทันที “ข้าไม่ต้องการให้เจ้าต้องลอบหนีออกจากประตูลับกลางฝนเพื่อจะไปจากข้าเช่นนี้”

คำพูดนั้นเหมือนสะกิดบางสิ่งที่นางพยายามกดไว้มาตลอดหลายวัน

“ทางเลือกหรือ” นางก้าวออกมาข้างหน้า สายฝนสาดใส่ใบหน้าจนผ้าที่คลุมศีรษะเปียกลู่ลง “เมื่อก่อนท่านไม่เคยให้สิ่งนี้แก่ข้าสักครั้ง แล้ววันนี้จะมาให้ในคืนที่ข้าหนีงั้นหรือ ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าชอบสิ่งใด อยากไปที่ไหน อยากทำอะไร ท่านเคยถามข้าสักคำหรือไม่ ไม่เลย ท่านไม่เคยถามสักครั้ง”

เสียงของนางสั่นเครือ “ท่านส่งโสมมาให้ข้าโดยไม่รู้ว่าข้ากินไม่ได้ ท่านส่งของมาเต็มเรือน แต่ไม่เคยเคาะประตูเข้ามาถามเลยสักคำว่าข้าสบายดีหรือไม่ ที่ผ่านมาท่านเชื่อคำของผู้อื่นยิ่งกว่าคำพูดของข้า ท่านไม่เคยถามข้าสักคำ...ข้าเหนื่อยแล้ว ท่านกั๋วกง”

ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาเบากว่าที่นางตั้งใจ นางถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อจะหันไปหาชุนเถา ทว่าส้นเท้ากลับลื่นบนก้อนหินที่ชุ่มน้ำ ร่างทั้งร่างเสียหลักเอนไปด้านหลัง

ชั่วอึดใจเดียว มือใหญ่ข้างหนึ่งก็คว้าข้อศอกของนางไว้ได้

นางไม่ทันเห็นตอนเขาก้าวเข้ามา รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เขาประคองนางจนทรงตัวได้ เมื่อนางมองไปยังเขา จ้าวหยวนเซิงก็เร่งปล่อยมือทันทีราวกับกลัวความผิด ซ้ำยังถอยกลับไปยืนยังจุดเดิมก่อนที่นางจะทันได้เอ่ยปาก

“ขออภัย” เขาเอ่ยเสียงต่ำ

“อย่าแตะต้องข้า” นางเอ่ยเสียงแข็ง ทั้งที่เป็นฝ่ายเกือบล้มเอง

“อือ” เขาตอบสั้น ๆ ไม่ได้เถียง

ทั้งคู่เงียบไป เหลือเพียงเสียงฝนที่ไม่ได้ทุเลาลง

“เจ้าพูดถูกทุกคำ” จ้าวหยวนเซิงเอ่ยขึ้นในที่สุด “ข้าไม่เคยถามเจ้า”

นางชะงัก ไม่มีคำแก้ตัว ไม่มีน้ำเสียงโกรธ ไม่มีคำพูดว่าเจ้าเข้าใจผิดไปแล้วอย่างที่ผู้ชายอย่างเขาในความทรงจำของนางเคยตอบ

“ตอนนี้ข้าขอถามเจ้าสักข้อได้หรือไม่”

หลี่ลั่วอิงมองเขาอย่างระแวดระวัง ในหัวมีทั้งคำเตือนและความสงสัยตีกันไปมา นางไม่เข้าใจว่าชายตรงหน้ากำลังเล่นละครฉากไหน ทว่าสายตาของเขาไม่มีเล่ห์เหลี่ยมใด ๆ เลยแม้แต่น้อย

“ถามมา”

“เจ้าอยากจากไป เพราะข้าใช่หรือไม่”

สายฝนยังคงเทลงมา นางเม้มริมฝีปากแน่น เขาถามเพียงเท่านั้น ไม่ได้ถามว่าเหตุใด ไม่ได้ถามว่านางจะไปที่ไหน เป็นคำถามที่ตรงเกินไปและไม่มีทางหลบ แต่นางกลับเลือกจะตอบมันด้วยความจริงเพียงอย่างเดียวที่มี

“ใช่”

จ้าวหยวนเซิงหลับตาลง เขาไม่ได้ถอย ไม่ได้เบือนหน้าหนี เมื่อเปิดตาขึ้นอีกครั้งดวงตาคู่นั้นก็แดงก่ำ

“ขอบใจที่ตอบข้าตามจริง”

ท่ามกลางสายฝนที่สาดลงบนร่างของท่านแม่ทัพหนุ่ม เขาละทิ้งทุกอย่างแล้ทรุดกายคุกเข่าลงต่อหน้านางโดยไร้ทิฐิ...

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย   ตอนที่ 12: เรื่องที่ไม่เคยเล่า (2)

    จ้าวหยวนเซิงไม่ได้เร่งถามนาง เพราะนี่ไม่ใช่การเค้นความจากศัตรู เป็นการหารือของสามีภรรยา เขาเพียงหยิบพู่กันขึ้นมาแล้วเขียนลงบนกระดาษ มือซ้ายที่ถูกพันผ้าวางกดกระดาษไว้ให้นิ่ง หลี่ลั่วอิงมองเขาเขียนอยู่ครู่หนึ่ง“ท่านเขียนอะไร”“ทุกสิ่งที่เจ้าเล่า”หลี่ลั่วอิงมองเสี้ยวหน้าของเขาที่กำลังจริงจังกับการจรดปลายพู่กัน ก่อนจะถอนสายตาหันไปมองสวนไผ่ที่ต้นไผ่แกว่งไหวตามลมนอกหน้าต่าง“ข้าจะส่งคนไปเฝ้าโรงหมอท้ายถนน” เขาเอ่ย “ไม่ใช่เพื่อสอดแนมท่านพ่อตา แต่เพื่อดูว่าใครเข้าออกบ้าง เจ้าจะอนุญาตหรือไม่”นางหันกลับมามองเขา เขาถามนางเรื่องบิดาของนางเอง ไม่คิดว่าแม้แต่เรื่องพวกนี้เขาก็ยังขอความเห็นจากนาง“ห้ามให้ท่านพ่อรู้สึกว่าถูกตามก็พอ ท่านพ่อไม่ชอบความยุ่งยาก หากเห็นว่ามีคนตามเกรงว่าจะมาโวยวายหน้าจวนกั๋วกงได้”“ข้ารู้แล้ว”“ถ้าท่านพ่อสังเกตเห็น ข้าจะถือว่าท่านผิดข้อตกลง”“อือ”เขาจดต่ออีกสองสามบรรทัดแล้ววางพู่กันลง ม้วนกระดาษที่จดไว้ถูกพ

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย   ตอนที่ 12: เรื่องที่ไม่เคยเล่า (1)

    ตอนที่ 12: เรื่องที่ไม่เคยเล่าสามวันต่อมา แผลที่ฝ่ามือของจ้าวหยวนเซิงเริ่มตกสะเก็ด ไข้ก็ลดลงจนเขากลับไปทำงานได้ตามปกติ แต่เมื่อหลี่ลั่วอิงเดินเข้าไปในห้องตำราปลายเรือนตะวันตกพร้อมชุนเถา นางก็สังเกตเห็นว่าเขาถือพู่กันด้วยมือขวา ส่วนมือซ้ายวางอยู่บนโต๊ะอย่างระมัดระวังห้องตำรานี้อยู่ปลายสุดของเรือนตะวันตก เป็นห้องที่ผู้ใหญ่ในจวนแทบไม่เคยแวะมา มีชั้นตำราเก่าเรียงอยู่รอบด้าน และมีหน้าต่างบานใหญ่หันเข้าหาสวนไผ่ เขาเลือกที่นี่เพื่อคุยกับนางก็เพราะไม่มีบ่าวไพร่ผ่านไปมา“ชุนเถา” หลี่ลั่วอิงเอ่ย “เจ้าไปรอที่ศาลาหน้าสวนไผ่ ถ้ามีผู้ใดมา ให้เร่งมาบอกข้า”“เจ้าค่ะ”เมื่อประตูถูกปิดลง จ้าวหยวนเซิงก็ลุกขึ้นยืน แต่ไม่ได้เข้ามาใกล้“ข้านั่งตรงนี้ได้ใช่หรือไม่” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ชี้ไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ ที่เว้นระยะห่างจากเก้าอี้ของนางพอสมควร“ท่านจะถามข้าทุกครั้งที่ขยับเลยหรือ”“ข้ากลัวว่าเจ้าจะไม่ชอบ”นางไม่ได้บอก เพียงนั่งลงแล้วชี้ให้เขานั่งตาม“เจ้าอยากให้ข้าเล่าก่อน หรือเจ้าจะเล่าก่อน” เขาถาม“ท่านก่อน ท่านเป็นผู้สาบานว่าจะไม่ปิดบังข้า”เขาพยักหน้า แล้วเริ่มต้นจากสิ่งที่ยากที่สุด“องค์ชายสาม

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย   ตอนที่ 11: สัญญาเลือด (2)

    หลี่ลั่วอิงโรยผงยาสมานแผล วางผ้าขาวบนฝ่ามือ แล้วพันรอบแผลโดยไม่เอ่ยสิ่งใดอีก ปลายนิ้วของนางสัมผัสกับผิวอุ่นที่ฝ่ามือเขาตอนผูกปลายผ้า ผิวที่ร้อนจากไข้ และสากด้วยหนังหนา ๆ ของคนที่จับอาวุธมาตลอดชีวิตนางผูกปมแน่นกว่าที่จำเป็น เขาไม่ได้ร้องแม้แต่คำเดียว ได้แต่นิ่งสนิท เหมือนกลัวว่าหากเขาขยับ มือของนางจะถอยหนีไปเมื่อแผลถูกพันเสร็จ นางก็ปล่อยมือเขาทันที “เสร็จแล้ว อย่าให้โดนน้ำสามวัน”“ขอบใจ”“ข้าไม่ได้เชื่อคำสาบานของท่าน” นางกล่าวขณะเก็บผ้าที่เหลือเข้ากล่องยา เสียงเรียบเย็นกว่าเดิม “ข้าเพียงเห็นว่าท่านจริงจัง แต่ความจริงจังไม่ได้ทำให้ข้าเปลี่ยนใจ”“ข้ารู้”“เช่นนั้นฟังข้อตกลงของข้า”นางหยิบกระดาษที่พับไว้ออกมาจากแขนเสื้อ ไม่ได้คลี่ให้เขาดู เพียงวางไว้บนโต๊ะ ใต้ฝ่ามือของตนเอง“ข้อหนึ่ง...ท่านห้ามก้าวเข้าห้องนอนของข้า ไม่ว่าด้วยเหตุใด ถ้ามีเรื่องจำเป็น ให้บอกชุนเถา แล้วข้าจะออกมาพบท่านที่นอกห้อง”“ได้” เขาตอบเร็วจนนางเกือบเลิกคิ้ว

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย   ตอนที่ 11: สัญญาเลือด (1)

    ตอนที่ 11: สัญญาเลือดฝนหยุดตกตอนใกล้รุ่ง หลี่ลั่วอิงตื่นขึ้นมาพร้อมศีรษะที่โปร่งขึ้นกว่าเมื่อคืน เหงื่อบาง ๆ ชุ่มอยู่ที่ต้นคอ ไข้ลดลงโดยไม่ต้องรอพ่อบ้านจางพาหมอลู่ลอบเข้ามาทางประตูข้าง นางลองแตะหน้าผากของตนเอง ก็พบว่าไม่ได้มีไข้เหมือนเมื่อคืนแล้ว“ฮูหยินเจ้าคะ” ชุนเถาเดินเข้ามาพร้อมอ่างน้ำอุ่น สีหน้าเหมือนอยากเล่าอะไรสักอย่างแต่ไม่กล้าเอ่ย“มีอะไร”“ท่านกั๋วกงมาเจ้าค่ะ”“เช้าขนาดนี้”“ท่านกั๋วกงมายืนอยู่หน้าประตูลานเรือนตั้งแต่ฟ้าเพิ่งสว่าง บ่าวไปดูแล้ว บ่าวเข้าไปถามว่าจะให้เรียนฮูหยินหรือไม่ ท่านบอกว่าจะรอให้ฮูหยินตื่นก่อนเจ้าค่ะ”หลี่ลั่วอิงนิ่งไปครู่หนึ่ง เมื่อคืนเขาพูดคำนั้นจริง ๆ นางนึกว่ามันเป็นเพียงคำตอบเพื่อให้ตนเองได้ออกจากห้องนั้นไป ไม่คิดว่าเขาจะหมายความตามนั้นถึงขั้นไปยืนรอที่หน้าประตูทั้งคืน“เชิญเขาเข้ามาที่ห้องรับแขก” นางเอ่ยเสียงเรียบ “แล้วบอกให้คนเตรียมน้ำชา”เมื่อชุนเถาออกไป นางลุกขึ้นจากเตียง เปลี่ยนเสื้อผ้า หวีผมเอง ไม่ยอมให้ผู้ใดช่วย แล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่เตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนนอนมาพับไว้ในแขนเสื้อนางเขียนมันไว้เมื่อคืนทั้งที่ยังมีไข้ เขียนด้วยมือที่เย็นเฉียบ

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย   ตอนที่ 10: ความห่วงใย (2)

    เมื่อเขาถอนมือออกและก้าวถอยกลับ นางจึงสังเกตเห็นว่ามือข้างนั้นร้อนกว่าที่ควรจะเป็น ร้อนจนแม้แตะเพียงครู่เดียวก็รู้สึกได้ถึงไอที่ผิดปกตินางไม่ทันคิดให้ถ้วนถี่ ก็รั้งตัวของเขาเอาไว้ และใช้มือของนางเอื้อมออกไปแตะหน้าผากของเขาราวกับเป็นสัญชาตญาณ และเมื่อหลี่ลั่วอิงรู้สึกตัว ฝ่ามือของนางก็วางอยู่บนผิวที่ร้อนจัดนั้นเสียแล้วส่วนจ้าวหยวนเซิงก็นิ่งงัน เขาไม่ได้ขยับ และแทบหลั้นหายใจ ราวกับกลัวว่าหากเคลื่อนไหวแม้เล็กน้อย นางจะชักมือกลับ แต่สุดท้ายเมื่อนางรู้สึกตัว ก็ชักมือกลับทันที“ท่านกั๋วกงตัวร้อนกว่าข้าเสียอีก” นางเอ่ยเสียงแข็ง โดยไม่ยอมมองหน้าเขา“ข้าไม่เป็นไร ข้าเป็นทหาร เจ็บป่วยแค่นี้ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น” เขาตอบ มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อยนางไม่ยอมตอบอะไร ชุนเถากลับเข้ามาพอดี ในมือถือเสื้อผ้าแห้งกับผ้าห่ม เมื่อเห็นท่านกั๋วกงอยู่ใกล้ฮูหยิน นางก็เบิกตากว้างอย่างตื่นตกใจ ก่อนจะรีบพาผู้เป็นนายเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องด้านในผ่านไปครู่ใหญ่ หลี่ลั่วอิงก็ออกมาพร้อมกับเสื้อผ้าชุดใหม่ มีผ้าห่มคลุมไหล่ ชุนเถาก็ยกถาดที่ม

  • เกิดใหม่ครานี้ ขอสลัดคราบสามีเฮงซวย   ตอนที่ 10: ความห่วงใย (1)

    ตอนที่ 10: ความห่วงใยชุนเถาประคองฮูหยินกลับเข้าเรือนซิ่งหลินจวีด้วยฝีเท้าที่เร็วจนเกือบวิ่ง ร่มในมือเอียงไปทางนางเกือบทั้งคัน ปล่อยให้ไหล่ของตนเองเปียกชุ่มโดยไม่รู้ตัวหลี่ลั่วอิงไม่ได้ปฏิเสธ นางรู้สึกว่าขาสองข้างของตนเบาหวิวผิดปกติ ราวกับก้าวอยู่บนพื้นที่ไม่แน่นอน และเสียงฝนที่ตกลงบนหลังคาเรือนก็ดังก้องในหัวมากกว่าเมื่อครู่เสียงฝีเท้าของเขายังตามมาข้างหลังเป็นระยะ ไม่ใกล้ไม่ไกล ราวกับเขารู้ว่าระยะเท่าไรที่นางจะไม่รู้สึกว่าถูกลุกล้ำครั้นถึงห้องรับแขกหน้าเรือน ชุนเถาจุดตะเกียงขึ้นสองดวง แล้วหันมาทางผู้เป็นนาย“ฮูหยินเจ้าคะ บ่าวจะไปต้มน้ำ กับนำชุดใหม่มาให้ท่านเปลี่ยน รอสักครู่นะเจ้าคะ” ชุนเถากล่าวจบก็เร่งรุดจะออกไป ทว่านางก็เหลือบมองไปทางประตูที่ท่านกั๋วกงยืนอยู่ ไม่รู้จะเอ่ยกับเขาว่าอย่างไร จึงก้มศีรษะลงต่ำแล้วรีบออกไปเหลือเพียงสองคนอีกครั้ง เขายืนอยู่ตรงธรณีประตู ไม่ได้ก้าวเข้ามา น้ำจากชายเสื้อหยดลงบนพื้นจนเป็นแอ่งเล็ก ๆ“ท่านกั๋วกงจะยืนอยู่ตรงนั้นทั้งคืนหรือ” หลี่ลั่วอิงเอ่ยโดยไม่ได้มองเขา“ข้านั่งตรงนี้ได้หรือไม่”นางชะงัก เขาถามอย่างขออนุญาต มิได้อ้างสิทธิ์เจ้าของจวน แล้วเดินเข

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status