ความรู้สึกแรกที่ปลุก ‘จวี๋เสี่ยวหลาน’ ให้ตื่นขึ้นมาจากความมืดมิด ไม่ใช่แสงไฟจากสปอตไลต์ในถ่ายทำละคร ไม่ใช่เสียงผู้กำกับตะโกนสั่ง ‘คัต’ และยิ่งไม่ใช่เสียงผู้จัดการส่วนตัวที่กำลังคอยรายงานคิวงานพรีเซนเตอร์ตัวใหม่ทว่ามันคือความแสบร้อนกลางแผ่นหลัง และความเจ็บระบมไปทั่วทั้งร่าง!"ตื่นได้แล้ว! ยายตัวเกียจคร้าน! คิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์หรืออย่างไรถึงได้นอนกินบ้านกินเมืองอยู่ได้!"เสียงแผดแหลมบาดยกขึ้นพร้อมกับแรงสะกิด?ไม่สิ!! ต้องเรียกว่าแรงเตะเข้าที่ชายโครงเบาๆ เสี่ยวหลานสะดุ้งพรวด ขยี้ตาที่พร่ามัวมองไปรอบกาย ภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องแต่งตัวของดาราสาวระดับแถวหน้า แต่เป็นห้องโถงมืดอับชื้น ผนังดินโคลน มีกลิ่นฟางแห้งและกลิ่นอับลอยเตะจมูกนี่มันฉากถ่ายทำละครย้อนยุคเรื่องไหนกัน? ผู้กำกับสั่งจัดเซ็ตได้สมจริงเกินไปมั้ยเนี่ย?"ยังจะมาทำตาโตใส่อีก! นังบ่าวซู่เสี่ยวหลาน! วันนี้หากเจ้ายังรดน้ำแปลงดอกโบตั๋นในสวนฝั่งทิศตะวันออกไม่เสร็จก่อนยามซื่อ (09.00-10.55 น.) ข้าวเช้าก็อย่าหวังจะได้ตกถึงท้อง!" หญิงวัยกลางคนรูปร่างท้วมในชุดผ้าป่านเนื้อหยาบสีเทาเข้มตวาดแหว พลางโยนถังไม้สองใบพร้อมคานหาบลงบนพื้นส่
Last Updated : 2026-11-15 Read more