LOGINเฉิงหยางขมวดคิ้วแน่น กวาดสายตามองไปรอบห้องหนังสือที่ว่างเปล่า หน้าต่างก็ปิดสนิท ไม่มีทางที่คนนอกจะแอบเข้ามาพูดจาพล่อยๆ ได้ ทว่าเสียงนั้นกลับดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้งอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง!
(ฮั่นแน่! มองหน้าแบบนี้ หรือว่าพ่อรูปหล่อจะสงสัยในตัวข้า? ไม่ได้การๆ ข้าต้องทำตัวให้ดูน่าสงสารและน่าเอ็นดูเข้าไว้ เป้าหมายของเราคือการเป็นบ่าวคนโปรด แล้วไต่เต้าไปสู่ตำแหน่ง ‘ฮูหยินน้อย’ หรืออย่างน้อยๆ ก็ขอเงินก้อนโตค่าปิดปากหรือค่าไถ่ตัวแลกสัญญาบ่าวสิบปีนี่ซะ!) “...หา?!” หลี่เฉิงหยางเผลอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกตะลึงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ดวงตาคมกริบมองสาวใช้ตรงหน้าด้วยสายตาประดุจเห็นผีกลางวันแสกๆ นาง... นางเมื่อครู่นี้พูดอะไรนะ?! คิดจะไต่เต้ามาเป็นฮูหยินน้อยเรอะ?! แล้วไอ้เสียงแปลกๆ ที่ดังอยู่ในหัวเขานี่มันคืออะไรกัน หรือว่าเขาทำงานหนักจนหูแว่ว!! ได้ยินเสียงความคิดของคนอื่นเข้าแล้วจริงๆ?! หัวใจของซื่อจื่อหนุ่มผู้สุขุมเยือกเย็นเริ่มเต้นรัวด้วยความสับสนระคนตกใจ เขาพยายามตั้งสติ หรี่ตามองซู่เสี่ยวหลานที่ตอนนี้กำลังแสร้งทำเป็นก้มหน้าเช็ดพื้นไม้ด้วยท่าทางเรียบร้อยราวกับลูกแมวเชื่องๆ (แหม มองนานขนาดนี้ เขินนะเนี่ยซื่อจื่อ! แต่สายตาดุๆ แบบนั้นทำอะไรข้าไม่ได้หรอก พี่สาวผ่านฉากดราม่าตบตีแย่งชิงเรตติ้งมาหมดแล้ว แค่ท่านจวินอันโหวซื่อจื่อหน้าตึงคนเดียว ข้าจัดการได้สบายมาก! เอาละ แผนแรก... สร้างความประทับใจด้วยการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า!) จู่ๆ เสี่ยวหลานก็แกล้งทำเป็นอุทานเบาๆ แล้วชี้มือไปที่กระถางต้นไม้ประดับมุมห้อง "อุ้ย!! ซื่อจื่อเจ้าค่ะ... ดูเหมือนว่ากระถางต้นกล้วยไม้ขุนนางนี้จะโดนแมลงกินใบแล้วนะเจ้าค่ะ หากปล่อยไว้รากอาจจะเน่าลามไปถึงดอกแน่ๆ บ่าวรู้วิธีรักษาเพาะเลี้ยงเจ้าค่ะ รับรองว่าไม่เกินสามวันจะกลับมางดงามเหมือนเดิมแน่นอนเจ้าค่ะ!" หลี่เฉิงหยางยืนนิ่งเป็นหิน เสียงในหัวของนางยังคงบรรยายสรรพคุณตัวเองอย่างกระตือรือร้น ขณะที่สมองของเขากำลังประมวลผลข้อความทั้งหมดที่หลั่งไหลเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก นี่เขา... ได้ยินเสียงความคิดของสาวใช้คนนี้จริงๆ สินะ? เฉิงหยางหรี่ตาลง มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเจ้าเล่ห์ จากเดิมที่เคยรู้สึกหงุดหงิดและเย็นชา บัดนี้แววตาของซื่อจื่อหนุ่มกลับเปลี่ยนเป็นความ ‘บันเทิงใจ’ อย่างประหลาด น่าสนใจ... สาวใช้ตัวน้อยคนนี้ ข้างนอกทำตัวเรียบร้อยเจียมเนื้อเจียมตัวราวกับผ้าพับไว้ แต่ข้างในกลับคิดจะวางแผนจับเขาเพื่อเอาเงินและไถ่ตัวออกไปใช้ชีวิตเยี่ยงปลาเค็มอย่างนั้นรึ? แถมยังมีแผนการในหัวเป็นล้านแปดเรื่องซะด้วย! หลี่เฉิงหยางประสานมือไว้ด้านหลัง ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ร่างบางที่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดพื้น เขากระแอมเบาๆ ในลำคอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นชาตามเคย แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความสนุกสนาน "เจ้าชื่ออะไรนะ... ซู่เสี่ยวหลาน?" เสี่ยวหลานเงยหน้าขึ้นสบตาชั่วพริบตา หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจเล็กน้อย แต่ภายนอกยังคงปั้นหน้ายิ้มแย้มเจียมเนื้อเจียมตัว ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหวานนุ่ม "บ่าว... ซู่เสี่ยวหลานเจ้าค่ะ ซื่อจื่อมีอะไรจะรับสั่งหรือเจ้าคะ?" (ตายๆๆ เห็นหน้า เห็นตาใกล้ชิดขนาดนี้ หล่อวัวตายควายล้มชะมัด! แต่สายตาเจ้าเล่ห์แปลกๆ นั่นมันอะไรกัน? หรือว่าเขาแอบรู้ทันแผนการของข้าแล้ว? ไม่น่าๆ ข้าเก็บอาการเก่งจะตาย!) เสียงในหัวที่ดังขึ้นอีกครั้งทำให้หลี่เฉิงหยางเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา เขาแกล้งทำเป็นตีหน้าขรึม แล้วยื่นมือไปหยิบถุงเงินบนโต๊ะขึ้นมาถือเล่นในมือ ชั่งน้ำหนักเบาๆ พลางเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "เจ้าบอกว่ารักษากล้วยไม้เป็นอย่างนั้นรึ? หากทำได้ดี... ข้าจะมีรางวัลพิเศษให้เจ้า เป็นตั๋วเงินมูลค่า ‘สิบตำลึง’... เจ้าสนใจไหมล่ะ?" สิบตำลึง?! ดวงตากลมโตของเสี่ยวหลานเบิกกว้างขึ้นทันที ประกายไฟแห่งความโลภ เอ้ย!! ความมุ่งมั่นส่องประกายสว่างวาบในแววตา เสียงในหัวของนางกรีดร้องด้วยความคลั่งไคล้ (สิบตำลึง! แม่เจ้าโว้ย! รวยแล้วโว้ย! แค่รักษากล้วยไม้ต้นเดียวได้ตั้งสิบตำลึง นี่มันทางลัดสู่เศรษฐีชัดๆ! ซื่อจื่อใจป๋าที่สุดในสามโลก! ต่อให้ท่านสั่งให้ข้าไปกวาดพื้นทั้งจวนข้าก็ทำ! รักซื่อจื่อที่สุดเลย!) หลี่เฉิงหยางฟังเสียงกรีดร้องที่ดีใจจนเนื้อเต้นในหัวของนางแล้ว มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นกว้างกว่าเดิมโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว หึ... อยากได้เงินของข้ารึ? แม่สาวน้อย เจ้าคงต้องเหนื่อยหน่อยแล้วล่ะ... เพราะหมากกระดานนี้ ข้าจะเป็นคนคอยเปิดทางให้เจ้าเดินมาติดกับเอง!เสี่ยวหลานสะดุ้งสุดตัว รีบดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว นางรีบเปลี่ยนสีหน้าจากอาการโกรธเกรี้ยวในใจ กลายมาเป็นใบหน้าสำนึกผิด น้ำตาคลอเบ้ารื้นขึ้นมาอย่างสมบทบาท ราวกับกวางน้อยผู้หวาดกลัวและน่าสงสารที่สุดในสามโลก"บ่าว... บ่าวสมควรตายเจ้าค่ะ!" เสี่ยวหลานรีบโขกศีรษะลงกับพื้นเบาๆ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความสามารถทางการแสดงระดับเทพ "เมื่อครู่นี้... บ่าวเห็นกระดาษรายงานของซื่อจื่อวางอยู่ตรงนั้นพอดี ใจจึงมัวแต่กังวลว่าจะทำความสะอาดไม่เรียบร้อย เกิดสะดุดชายกระโปรงตัวเองเข้าจนหกล้ม บ่าวไม่ได้ตั้งใจจะทำลายเอกสารสำคัญเลยนะเจ้าคะ! ฮือ... ขอซื่อจื่อโปรดลงโทษด้วยเถิดเจ้าค่ะ!"(ในใจ: ลงโทษบ้าลงโทษบออะไรล่ะ! อยากให้ตบรางวัลปลอบขวัญเป็นตั๋วเงินสิบตำลึงต่างหากเล่า! พ่อคนไร้หัวใจเอ๊ย ปล่อยให้ผู้หญิงสวยๆ ล้มลงไปได้ยังไง ไร้ความเป็นสุภาพบุรุษสิ้นดี!)หลี่เฉิงหยางยืนกอดอก มองการแสดงละครฉากใหญ่ของแม่สาวน้อยตรงหน้าแล้วแอบถอนหายใจยาวด้วยความระอาปนเอ็นดูแม่นางผู้นี้... บทจะสู้ชีวิตก็สู้ซะจนน่าขัน ร้องไห้เรียกคะแนนความน่าสงสารเก่งเป็นที่หนึ่ง แถมในใจยังด่าเขาว่าไร้ความเป็นสุภาพบุรุษอีกต่างหาก ถ้าเขาไม่ยอมเล่น
มุมปากหยักลึกของซื่อจื่อหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกขัน เขายังคงแสร้งทำเป็นก้มหน้าอ่านตำราต่อไป ไม่เอ่ยทักท้วง ปล่อยให้แม่นักแสดงสาวเปิดฉากการแสดงได้ตามใจชอบเสี่ยวหลานสูดหายใจเข้าลึก เรียกความรู้สึกความซุ่มซ่ามแบบเป็นธรรมชาติ นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้จันทน์หอมช้าๆ กะระยะองศาและน้ำหนักอย่างแม่นยำราวกับคำนวณด้วยวิชามารชั้นสูงเอาละนะ... ขาซ้ายก้าวเหลื่อม ขาขวาทำเป็นสะดุดชายกระโปรงเล็กน้อย... โย่ว!"อุ้ย!"เสียงอุทานหวานหยดดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่เซถลาไปข้างหน้าอย่างตั้งใจ ถาดไม้ในมือเอียงวับ ถ้วยชาสมุนไพรสีชาเข้มกระฉอกออกมา เกือบราดกระจายไปบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารสำคัญทางราชการ!แป๊ะ! เคร้ง!ชาอุ่นๆ เลอะเปรอะเปื้อนกระดาษรายงานสำคัญเพียงนิดเดียวก็จริง ทว่าเสี่ยวหลานไม่ได้สนใจกระดาษเหล่านั้นเลย แผนการขั้นต่อไปคือการล้มตัวลงไปในอ้อมอกแกร่งของพระเอกตามบทละครน้ำเน่า!(ฮึบ! ล้มลงไปซบอกอุ่นๆ ของซื่อจื่อ แล้วทำหน้าตาน่าสงสารน่าเอ็นดู น้ำตาซึมหนึ่งหยด... เสร็จโจร!)เสี่ยวหลานหลับตาปี๋ ทิ้งน้ำหนักตัวลงข้างหน้าเตรียมรับสัมผัสจากอ้อมแขนกว้างของหลี่เฉิงหยาง ทว่า... เหตุการณ์กลับไม
หลังจากวันรับปากเรื่องรักษากล้วยไม้ หลินเสี่ยวหลานก็ใช้ชีวิตอยู่ในจวนจวินอันโหวด้วยความกระตือรือร้นราวกับติดสปริง ภารกิจรดน้ำต้นไม้ช่วงเช้าถูกยกระดับในหัวสมองให้กลายเป็น ‘คลาสออกกำลังกายปั้นหุ่นสโลว์ไลฟ์’ ส่วนช่วงบ่ายคือช่วงเวลาทองแห่งการหาช่องทางเข้าหา ‘เป้าหมายเงินสด’ อย่างหลี่เฉิงหยางทว่า ผ่านมาสามวันเต็มๆ นอกจากกล้วยไม้ที่นางแอบไปพรวนดินใส่ปุ๋ยสูตรลับ (ที่แอบไปขอเศษผักจากโรงครัวมาหมักเองแบบลับๆ) จะเริ่มผลิใบเขียวขจีขึ้นมาแล้ว นางก็ยังไม่มีโอกาสได้แตะต้องตั๋วเงินสิบตำลึงสักที!ไม่ได้การ! นั่งรอวาสนาคงไม่ได้เงินมาแปะหน้าผากแน่ๆ ดาราสาวสายสู้ชีวิตอย่างหลินเสี่ยวหลานจะมานั่งตบยุงรอกลยุทธ์ธรรมชาติไม่ได้! ในเมื่อซื่อจื่อหน้าตายไม่ยอมเดินมาหา ข้าก็ต้อง ‘สร้างสถานการณ์’ ให้เขาต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเองสิ!แผนการขั้นเด็ดขาดจึงถูกร่างขึ้นในสมองอันเพริดแพร้วของเธอทันที!บ่ายวันนั้น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างแกะสลักลวดลายวิจิตรเข้ามาภายในห้องหนังสือหลัก หลี่เฉิงหยางกำลังนั่งตรวจบัญชีรายรับรายจ่ายของหัวเมืองในความดูแลด้วยสีหน้าเรียบเฉย สุขุม และเยือกเย็นตามเคย ทว่าลึกๆ แล้ว ในใจของเขากลับ
เฉิงหยางขมวดคิ้วแน่น กวาดสายตามองไปรอบห้องหนังสือที่ว่างเปล่า หน้าต่างก็ปิดสนิท ไม่มีทางที่คนนอกจะแอบเข้ามาพูดจาพล่อยๆ ได้ ทว่าเสียงนั้นกลับดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้งอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง!(ฮั่นแน่! มองหน้าแบบนี้ หรือว่าพ่อรูปหล่อจะสงสัยในตัวข้า? ไม่ได้การๆ ข้าต้องทำตัวให้ดูน่าสงสารและน่าเอ็นดูเข้าไว้ เป้าหมายของเราคือการเป็นบ่าวคนโปรด แล้วไต่เต้าไปสู่ตำแหน่ง ‘ฮูหยินน้อย’ หรืออย่างน้อยๆ ก็ขอเงินก้อนโตค่าปิดปากหรือค่าไถ่ตัวแลกสัญญาบ่าวสิบปีนี่ซะ!)“...หา?!” หลี่เฉิงหยางเผลอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกตะลึงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ดวงตาคมกริบมองสาวใช้ตรงหน้าด้วยสายตาประดุจเห็นผีกลางวันแสกๆนาง... นางเมื่อครู่นี้พูดอะไรนะ?! คิดจะไต่เต้ามาเป็นฮูหยินน้อยเรอะ?! แล้วไอ้เสียงแปลกๆ ที่ดังอยู่ในหัวเขานี่มันคืออะไรกัน หรือว่าเขาทำงานหนักจนหูแว่ว!! ได้ยินเสียงความคิดของคนอื่นเข้าแล้วจริงๆ?!หัวใจของซื่อจื่อหนุ่มผู้สุขุมเยือกเย็นเริ่มเต้นรัวด้วยความสับสนระคนตกใจ เขาพยายามตั้งสติ หรี่ตามองซู่เสี่ยวหลานที่ตอนนี้กำลังแสร้งทำเป็นก้มหน้าเช็ดพื้นไม้ด้วยท่าทางเรียบร้อยราวกับลูกแมวเชื่องๆ(แหม มองนานขนาดนี้ เขินนะเ
ลมยามสายพัดผ่านสวนดอกไม้ในจวนจวินอันโหว หอบเอาความหอมหวานของดอกไม้นานาพันธุ์มาแตะจมูก ทว่าสำหรับ ‘ซู่เสี่ยวหลาน’ หรือดาราสาว ‘หลินเสี่ยวหลาน’ ผู้ทะลุมิติมาสวมร่างบ่าวรับใช้ กลิ่นหอมเหล่านี้กลับเทียบไม่ได้เลยกับกลิ่นอายของ ‘เงินตรา’ ที่นางกำลังคำนวณอยู่ในหัวสมองอันฉับไวหลังจากผ่านพ้นการใช้แรงงานทาสในช่วงเช้าตรู่ด้วยการหิ้วน้ำรดแปลงดอกโบตั๋นจนแขนแทบหลุด เสี่ยวหลานก็ได้รับมอบหมายงานใหม่ให้มาทำความสะอาดและจัดแจงตำราที่ห้องหนังสือหลัก ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากเรือนพักส่วนตัวของ ‘หลี่เฉิงหยาง’ ซื่อจื่อหนุ่มผู้เย็นชาและทรงอิทธิพลที่สุดในจวนสำหรับนางเอกสาวสายสู้ชีวิต นี่ไม่ใช่ภาระงาน แต่เป็น ‘โอกาสทองคำ’ ที่สวรรค์ประทานมาให้ต่างหาก!~อืมม ทำความสะอาดห้องหนังสือของซื่อจื่องั้นหรือ? นี่มันสวรรค์ชัดๆ!~เสี่ยวหลานคิดในใจขณะกอดไม้กวาดขนไก่เดินเข้ามาในห้องหนังสือหลังใหญ่ ตากลมโตสอดส่องสำรวจไปรอบห้องด้วยความตื่นตะลึงห้องหนังสือถูกตกแต่งอย่างหรูหราด้วยไม้เนื้อดี ชั้นหนังสือสูงจรดเพดานอัดแน่นไปด้วยตำราหายาก โต๊ะทำงานทำจากไม้จันทน์หอมสลักลวดลายประณีต และที่สำคัญ... บนโต๊ะทำงานนั้นมีพู่กันราคาแพง ทับกระด
~เอาละ มาวิเคราะห์สถานการณ์กันหน่อย ในจวนขุนนางใหญ่อย่างจวนจวินอันโหว คนระดับเจ้านายต้องมีเงินหนาแน่นอน โดยเฉพาะพวกคุณหนูคุณชายที่ชอบอวดรวย หากข้าใช้ทักษะการแสดงระดับรางวัลสุพรรณหงส์ของข้า ออเซาะ ฉอเลาะ หรือแก้ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ให้พวกเขาก็น่าจะได้ทิปหนักๆ... หรือไม่ก็รับจ้างทำเรื่องแปลกๆ ที่พวกบ่าวคนอื่นทำไม่ได้! เงินทองมันต้องไหลมาเทมาสิหน่า!~ขณะที่กำลังตักน้ำขึ้นมาจากสระ เสี่ยวหลานก็หันไปเห็นพุ่มดอกโบตั๋นอันงดงามที่ปลูกเรียงรายอยู่ริมระเบียงคดของเรือนใหญ่ เสียงความคิดในหัวของเธอก็ทำงานทันทีโดยไม่หยุดพัก~หือ... ดอกโบตั๋นพันธุ์นี้ดูเหี่ยวๆ นะเนี่ย คนดูแลใช้น้ำรดมากเกินไปจนรากจะเน่าแล้วมั้ง? ไร้ฝีมือจริงๆ! ถ้าเป็นข้านะ จะใช้น้ำหมักชีวภาพ—เอ๊ะ ยุคนี้ไม่มีนี่หว่า เอาเป็นว่าถ้ารู้จักตัดแต่งกิ่งกับคุมปริมาณน้ำ มันจะงามกว่านี้ร้อยเท่า! ถ้าข้าไปเสนอโปรโมชันรับดูแลสวนส่วนตัวให้ฮูหยินโหว เรียกเก็บเงินสักสิบตำลึง คิดว่าท่านจะยอมจ่ายมั้ยนะ?~เสี่ยวหลานถอนหายใจยาว หิ้วถังน้ำสองใบเดินผ่านระเบียงทางเดินคดเคี้ยว เสียงก้าวเท้าของเธอเบากริบ รูปร่างที่ดูบอบบางและใบหน้าที่สะอาดหมดจดทำให้นางดูเหมือนสาวไ







