LOGINหลังจากวันรับปากเรื่องรักษากล้วยไม้ หลินเสี่ยวหลานก็ใช้ชีวิตอยู่ในจวนจวินอันโหวด้วยความกระตือรือร้นราวกับติดสปริง ภารกิจรดน้ำต้นไม้ช่วงเช้าถูกยกระดับในหัวสมองให้กลายเป็น ‘คลาสออกกำลังกายปั้นหุ่นสโลว์ไลฟ์’ ส่วนช่วงบ่ายคือช่วงเวลาทองแห่งการหาช่องทางเข้าหา ‘เป้าหมายเงินสด’ อย่างหลี่เฉิงหยาง
ทว่า ผ่านมาสามวันเต็มๆ นอกจากกล้วยไม้ที่นางแอบไปพรวนดินใส่ปุ๋ยสูตรลับ (ที่แอบไปขอเศษผักจากโรงครัวมาหมักเองแบบลับๆ) จะเริ่มผลิใบเขียวขจีขึ้นมาแล้ว นางก็ยังไม่มีโอกาสได้แตะต้องตั๋วเงินสิบตำลึงสักที! ไม่ได้การ! นั่งรอวาสนาคงไม่ได้เงินมาแปะหน้าผากแน่ๆ ดาราสาวสายสู้ชีวิตอย่างหลินเสี่ยวหลานจะมานั่งตบยุงรอกลยุทธ์ธรรมชาติไม่ได้! ในเมื่อซื่อจื่อหน้าตายไม่ยอมเดินมาหา ข้าก็ต้อง ‘สร้างสถานการณ์’ ให้เขาต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเองสิ! แผนการขั้นเด็ดขาดจึงถูกร่างขึ้นในสมองอันเพริดแพร้วของเธอทันที! บ่ายวันนั้น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างแกะสลักลวดลายวิจิตรเข้ามาภายในห้องหนังสือหลัก หลี่เฉิงหยางกำลังนั่งตรวจบัญชีรายรับรายจ่ายของหัวเมืองในความดูแลด้วยสีหน้าเรียบเฉย สุขุม และเยือกเย็นตามเคย ทว่าลึกๆ แล้ว ในใจของเขากลับมีความรู้สึก ‘ว่างเปล่า’ เล็กน้อยที่วันนี้ยังไม่ได้ยินเสียงความคิดก่อกวนประสาทของสาวใช้ตัวน้อย เพราะตั้งแต่เช้า เสี่ยวหลานถูกสั่งให้ไปช่วยงานจัดเตรียมวัตถุดิบในโรงครัวใหญ่ แปลก... วันนี้เงียบผิดปกติแฮะ ยัยตัวแสบนั่นไปแอบนินทาใครที่ไหนรึเปล่า? เฉิงหยางคิดในใจ พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างเผลอไผล ทันใดนั้นเอง ประตูห้องหนังสือก็เปิดออกเบาๆ เสี่ยวหลานในชุดสาวใช้สะอาดสะอ้าน ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าแผ่วเบา บนมือถือถาดไม้เคลือบเงาที่มีถ้วยชาสมุนไพรจีนร้อน ส่งกลิ่นหอมกรุ่นวางอยู่ ใบหน้าของนางยังคงรักษามาตรฐานความเจียมเนื้อเจียมตัว เรียบร้อย และน่าเอ็นดูเอาไว้ได้อย่างแนบเนียนไร้ที่ติ (เอาละ! แม่นางเอกรางวัลตุ๊กตาทองจะเริ่มแสดงศักยภาพแล้วนะ! บทบาทวันนี้คือ ‘สาวใช้ซุ่มซ่ามแต่จริงใจ’ แกล้งทำชาหกใส่โต๊ะ แล้วล้มพับลงไปให้ซื่อจื่อประคองเบาๆ จากนั้นก็ใช้สายตาอ้อนวอนราวกับลูกกวางน้อย น้ำตาคลอเบ้าเล็กน้อยพอกรุบกริบ... รับรองว่าใจอ่อนยวบยาบ ควักตั๋วเงินออกมาเปย์ข้าแทบไม่ทันแน่!) หลี่เฉิงหยางที่ก้มหน้าอ่านบัญชีอยู่ ชะงักกึกทันทีเมื่อได้ยินเสียงความคิดในหัวของนางลอยเข้ามา หึ... จะแกล้งทำชาหกงั้นหรือ? แถมยังมีวางแผนขั้นตอนการล้มแบบช้าๆซะด้วย คิดว่านี่คือละครงิ้วงั้นสิ?เสี่ยวหลานสะดุ้งสุดตัว รีบดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว นางรีบเปลี่ยนสีหน้าจากอาการโกรธเกรี้ยวในใจ กลายมาเป็นใบหน้าสำนึกผิด น้ำตาคลอเบ้ารื้นขึ้นมาอย่างสมบทบาท ราวกับกวางน้อยผู้หวาดกลัวและน่าสงสารที่สุดในสามโลก"บ่าว... บ่าวสมควรตายเจ้าค่ะ!" เสี่ยวหลานรีบโขกศีรษะลงกับพื้นเบาๆ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความสามารถทางการแสดงระดับเทพ "เมื่อครู่นี้... บ่าวเห็นกระดาษรายงานของซื่อจื่อวางอยู่ตรงนั้นพอดี ใจจึงมัวแต่กังวลว่าจะทำความสะอาดไม่เรียบร้อย เกิดสะดุดชายกระโปรงตัวเองเข้าจนหกล้ม บ่าวไม่ได้ตั้งใจจะทำลายเอกสารสำคัญเลยนะเจ้าคะ! ฮือ... ขอซื่อจื่อโปรดลงโทษด้วยเถิดเจ้าค่ะ!"(ในใจ: ลงโทษบ้าลงโทษบออะไรล่ะ! อยากให้ตบรางวัลปลอบขวัญเป็นตั๋วเงินสิบตำลึงต่างหากเล่า! พ่อคนไร้หัวใจเอ๊ย ปล่อยให้ผู้หญิงสวยๆ ล้มลงไปได้ยังไง ไร้ความเป็นสุภาพบุรุษสิ้นดี!)หลี่เฉิงหยางยืนกอดอก มองการแสดงละครฉากใหญ่ของแม่สาวน้อยตรงหน้าแล้วแอบถอนหายใจยาวด้วยความระอาปนเอ็นดูแม่นางผู้นี้... บทจะสู้ชีวิตก็สู้ซะจนน่าขัน ร้องไห้เรียกคะแนนความน่าสงสารเก่งเป็นที่หนึ่ง แถมในใจยังด่าเขาว่าไร้ความเป็นสุภาพบุรุษอีกต่างหาก ถ้าเขาไม่ยอมเล่น
มุมปากหยักลึกของซื่อจื่อหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกขัน เขายังคงแสร้งทำเป็นก้มหน้าอ่านตำราต่อไป ไม่เอ่ยทักท้วง ปล่อยให้แม่นักแสดงสาวเปิดฉากการแสดงได้ตามใจชอบเสี่ยวหลานสูดหายใจเข้าลึก เรียกความรู้สึกความซุ่มซ่ามแบบเป็นธรรมชาติ นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้จันทน์หอมช้าๆ กะระยะองศาและน้ำหนักอย่างแม่นยำราวกับคำนวณด้วยวิชามารชั้นสูงเอาละนะ... ขาซ้ายก้าวเหลื่อม ขาขวาทำเป็นสะดุดชายกระโปรงเล็กน้อย... โย่ว!"อุ้ย!"เสียงอุทานหวานหยดดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่เซถลาไปข้างหน้าอย่างตั้งใจ ถาดไม้ในมือเอียงวับ ถ้วยชาสมุนไพรสีชาเข้มกระฉอกออกมา เกือบราดกระจายไปบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารสำคัญทางราชการ!แป๊ะ! เคร้ง!ชาอุ่นๆ เลอะเปรอะเปื้อนกระดาษรายงานสำคัญเพียงนิดเดียวก็จริง ทว่าเสี่ยวหลานไม่ได้สนใจกระดาษเหล่านั้นเลย แผนการขั้นต่อไปคือการล้มตัวลงไปในอ้อมอกแกร่งของพระเอกตามบทละครน้ำเน่า!(ฮึบ! ล้มลงไปซบอกอุ่นๆ ของซื่อจื่อ แล้วทำหน้าตาน่าสงสารน่าเอ็นดู น้ำตาซึมหนึ่งหยด... เสร็จโจร!)เสี่ยวหลานหลับตาปี๋ ทิ้งน้ำหนักตัวลงข้างหน้าเตรียมรับสัมผัสจากอ้อมแขนกว้างของหลี่เฉิงหยาง ทว่า... เหตุการณ์กลับไม
หลังจากวันรับปากเรื่องรักษากล้วยไม้ หลินเสี่ยวหลานก็ใช้ชีวิตอยู่ในจวนจวินอันโหวด้วยความกระตือรือร้นราวกับติดสปริง ภารกิจรดน้ำต้นไม้ช่วงเช้าถูกยกระดับในหัวสมองให้กลายเป็น ‘คลาสออกกำลังกายปั้นหุ่นสโลว์ไลฟ์’ ส่วนช่วงบ่ายคือช่วงเวลาทองแห่งการหาช่องทางเข้าหา ‘เป้าหมายเงินสด’ อย่างหลี่เฉิงหยางทว่า ผ่านมาสามวันเต็มๆ นอกจากกล้วยไม้ที่นางแอบไปพรวนดินใส่ปุ๋ยสูตรลับ (ที่แอบไปขอเศษผักจากโรงครัวมาหมักเองแบบลับๆ) จะเริ่มผลิใบเขียวขจีขึ้นมาแล้ว นางก็ยังไม่มีโอกาสได้แตะต้องตั๋วเงินสิบตำลึงสักที!ไม่ได้การ! นั่งรอวาสนาคงไม่ได้เงินมาแปะหน้าผากแน่ๆ ดาราสาวสายสู้ชีวิตอย่างหลินเสี่ยวหลานจะมานั่งตบยุงรอกลยุทธ์ธรรมชาติไม่ได้! ในเมื่อซื่อจื่อหน้าตายไม่ยอมเดินมาหา ข้าก็ต้อง ‘สร้างสถานการณ์’ ให้เขาต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเองสิ!แผนการขั้นเด็ดขาดจึงถูกร่างขึ้นในสมองอันเพริดแพร้วของเธอทันที!บ่ายวันนั้น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างแกะสลักลวดลายวิจิตรเข้ามาภายในห้องหนังสือหลัก หลี่เฉิงหยางกำลังนั่งตรวจบัญชีรายรับรายจ่ายของหัวเมืองในความดูแลด้วยสีหน้าเรียบเฉย สุขุม และเยือกเย็นตามเคย ทว่าลึกๆ แล้ว ในใจของเขากลับ
เฉิงหยางขมวดคิ้วแน่น กวาดสายตามองไปรอบห้องหนังสือที่ว่างเปล่า หน้าต่างก็ปิดสนิท ไม่มีทางที่คนนอกจะแอบเข้ามาพูดจาพล่อยๆ ได้ ทว่าเสียงนั้นกลับดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้งอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง!(ฮั่นแน่! มองหน้าแบบนี้ หรือว่าพ่อรูปหล่อจะสงสัยในตัวข้า? ไม่ได้การๆ ข้าต้องทำตัวให้ดูน่าสงสารและน่าเอ็นดูเข้าไว้ เป้าหมายของเราคือการเป็นบ่าวคนโปรด แล้วไต่เต้าไปสู่ตำแหน่ง ‘ฮูหยินน้อย’ หรืออย่างน้อยๆ ก็ขอเงินก้อนโตค่าปิดปากหรือค่าไถ่ตัวแลกสัญญาบ่าวสิบปีนี่ซะ!)“...หา?!” หลี่เฉิงหยางเผลอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกตะลึงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ดวงตาคมกริบมองสาวใช้ตรงหน้าด้วยสายตาประดุจเห็นผีกลางวันแสกๆนาง... นางเมื่อครู่นี้พูดอะไรนะ?! คิดจะไต่เต้ามาเป็นฮูหยินน้อยเรอะ?! แล้วไอ้เสียงแปลกๆ ที่ดังอยู่ในหัวเขานี่มันคืออะไรกัน หรือว่าเขาทำงานหนักจนหูแว่ว!! ได้ยินเสียงความคิดของคนอื่นเข้าแล้วจริงๆ?!หัวใจของซื่อจื่อหนุ่มผู้สุขุมเยือกเย็นเริ่มเต้นรัวด้วยความสับสนระคนตกใจ เขาพยายามตั้งสติ หรี่ตามองซู่เสี่ยวหลานที่ตอนนี้กำลังแสร้งทำเป็นก้มหน้าเช็ดพื้นไม้ด้วยท่าทางเรียบร้อยราวกับลูกแมวเชื่องๆ(แหม มองนานขนาดนี้ เขินนะเ
ลมยามสายพัดผ่านสวนดอกไม้ในจวนจวินอันโหว หอบเอาความหอมหวานของดอกไม้นานาพันธุ์มาแตะจมูก ทว่าสำหรับ ‘ซู่เสี่ยวหลาน’ หรือดาราสาว ‘หลินเสี่ยวหลาน’ ผู้ทะลุมิติมาสวมร่างบ่าวรับใช้ กลิ่นหอมเหล่านี้กลับเทียบไม่ได้เลยกับกลิ่นอายของ ‘เงินตรา’ ที่นางกำลังคำนวณอยู่ในหัวสมองอันฉับไวหลังจากผ่านพ้นการใช้แรงงานทาสในช่วงเช้าตรู่ด้วยการหิ้วน้ำรดแปลงดอกโบตั๋นจนแขนแทบหลุด เสี่ยวหลานก็ได้รับมอบหมายงานใหม่ให้มาทำความสะอาดและจัดแจงตำราที่ห้องหนังสือหลัก ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากเรือนพักส่วนตัวของ ‘หลี่เฉิงหยาง’ ซื่อจื่อหนุ่มผู้เย็นชาและทรงอิทธิพลที่สุดในจวนสำหรับนางเอกสาวสายสู้ชีวิต นี่ไม่ใช่ภาระงาน แต่เป็น ‘โอกาสทองคำ’ ที่สวรรค์ประทานมาให้ต่างหาก!~อืมม ทำความสะอาดห้องหนังสือของซื่อจื่องั้นหรือ? นี่มันสวรรค์ชัดๆ!~เสี่ยวหลานคิดในใจขณะกอดไม้กวาดขนไก่เดินเข้ามาในห้องหนังสือหลังใหญ่ ตากลมโตสอดส่องสำรวจไปรอบห้องด้วยความตื่นตะลึงห้องหนังสือถูกตกแต่งอย่างหรูหราด้วยไม้เนื้อดี ชั้นหนังสือสูงจรดเพดานอัดแน่นไปด้วยตำราหายาก โต๊ะทำงานทำจากไม้จันทน์หอมสลักลวดลายประณีต และที่สำคัญ... บนโต๊ะทำงานนั้นมีพู่กันราคาแพง ทับกระด
~เอาละ มาวิเคราะห์สถานการณ์กันหน่อย ในจวนขุนนางใหญ่อย่างจวนจวินอันโหว คนระดับเจ้านายต้องมีเงินหนาแน่นอน โดยเฉพาะพวกคุณหนูคุณชายที่ชอบอวดรวย หากข้าใช้ทักษะการแสดงระดับรางวัลสุพรรณหงส์ของข้า ออเซาะ ฉอเลาะ หรือแก้ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ให้พวกเขาก็น่าจะได้ทิปหนักๆ... หรือไม่ก็รับจ้างทำเรื่องแปลกๆ ที่พวกบ่าวคนอื่นทำไม่ได้! เงินทองมันต้องไหลมาเทมาสิหน่า!~ขณะที่กำลังตักน้ำขึ้นมาจากสระ เสี่ยวหลานก็หันไปเห็นพุ่มดอกโบตั๋นอันงดงามที่ปลูกเรียงรายอยู่ริมระเบียงคดของเรือนใหญ่ เสียงความคิดในหัวของเธอก็ทำงานทันทีโดยไม่หยุดพัก~หือ... ดอกโบตั๋นพันธุ์นี้ดูเหี่ยวๆ นะเนี่ย คนดูแลใช้น้ำรดมากเกินไปจนรากจะเน่าแล้วมั้ง? ไร้ฝีมือจริงๆ! ถ้าเป็นข้านะ จะใช้น้ำหมักชีวภาพ—เอ๊ะ ยุคนี้ไม่มีนี่หว่า เอาเป็นว่าถ้ารู้จักตัดแต่งกิ่งกับคุมปริมาณน้ำ มันจะงามกว่านี้ร้อยเท่า! ถ้าข้าไปเสนอโปรโมชันรับดูแลสวนส่วนตัวให้ฮูหยินโหว เรียกเก็บเงินสักสิบตำลึง คิดว่าท่านจะยอมจ่ายมั้ยนะ?~เสี่ยวหลานถอนหายใจยาว หิ้วถังน้ำสองใบเดินผ่านระเบียงทางเดินคดเคี้ยว เสียงก้าวเท้าของเธอเบากริบ รูปร่างที่ดูบอบบางและใบหน้าที่สะอาดหมดจดทำให้นางดูเหมือนสาวไ







