LOGINเสี่ยวหลานสะดุ้งสุดตัว รีบดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว นางรีบเปลี่ยนสีหน้าจากอาการโกรธเกรี้ยวในใจ กลายมาเป็นใบหน้าสำนึกผิด น้ำตาคลอเบ้ารื้นขึ้นมาอย่างสมบทบาท ราวกับกวางน้อยผู้หวาดกลัวและน่าสงสารที่สุดในสามโลก
"บ่าว... บ่าวสมควรตายเจ้าค่ะ!" เสี่ยวหลานรีบโขกศีรษะลงกับพื้นเบาๆ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความสามารถทางการแสดงระดับเทพ "เมื่อครู่นี้... บ่าวเห็นกระดาษรายงานของซื่อจื่อวางอยู่ตรงนั้นพอดี ใจจึงมัวแต่กังวลว่าจะทำความสะอาดไม่เรียบร้อย เกิดสะดุดชายกระโปรงตัวเองเข้าจนหกล้ม บ่าวไม่ได้ตั้งใจจะทำลายเอกสารสำคัญเลยนะเจ้าคะ! ฮือ... ขอซื่อจื่อโปรดลงโทษด้วยเถิดเจ้าค่ะ!" (ในใจ: ลงโทษบ้าลงโทษบออะไรล่ะ! อยากให้ตบรางวัลปลอบขวัญเป็นตั๋วเงินสิบตำลึงต่างหากเล่า! พ่อคนไร้หัวใจเอ๊ย ปล่อยให้ผู้หญิงสวยๆ ล้มลงไปได้ยังไง ไร้ความเป็นสุภาพบุรุษสิ้นดี!) หลี่เฉิงหยางยืนกอดอก มองการแสดงละครฉากใหญ่ของแม่สาวน้อยตรงหน้าแล้วแอบถอนหายใจยาวด้วยความระอาปนเอ็นดู แม่นางผู้นี้... บทจะสู้ชีวิตก็สู้ซะจนน่าขัน ร้องไห้เรียกคะแนนความน่าสงสารเก่งเป็นที่หนึ่ง แถมในใจยังด่าเขาว่าไร้ความเป็นสุภาพบุรุษอีกต่างหาก ถ้าเขาไม่ยอมเล่นด้วย มีหวังยัยตัวแสบแสนพยศนี่คงแอบแช่งให้เขากินข้าวติดคอไปตลอดชาติแน่ๆ เฉิงหยางแสร้งทำเป็นถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ แล้วยื่นมือหนาออกไปตรงหน้าเสี่ยวหลาน "ลุกขึ้นมาเถอะ... นั่งกองอยู่กับพื้นแบบนั้น เดี๋ยวคนอื่นผ่านมาเห็นจะหาว่าจวนจวินอันโหวกลั่นแกล้งบ่าวรับใช้" เสี่ยวหลานชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตมองมือหนาที่ยื่นมาตรงหน้า ก่อนจะรีบเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาฉายแววซาบซึ้งระคนงุนงง ระคนดีใจ (หือ? ยื่นมือมาช่วยดึงขึ้นงั้นเหรอ? พ่อพระเอกใจอ่อนแล้วสิเรา! แผนสองสำเร็จครึ่งทาง ถึงจะไม่ซบทรวงอกหนาๆแน่นๆแต่มือหนานี่ก็ดูอบอุ่นใช้ได้นะเนี่ย!) เสี่ยวหลานรีบยื่นมือเรียวเล็กไปวางบนมือของเฉิงหยาง แล้วอาศัยแรงดึงของเขาพยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ทว่าในจังหวะที่มือสัมผัสกัน เฉิงหยางกลับแกล้งออกแรงดึงแรงเกินไปนิด ทำให้ร่างบางของเสี่ยวหลานพุ่งเข้าชนแผงอกกว้างของเขาเข้าอย่างจัง! ตุบ! “อ๊ะ!!” จมูกโด่งรั้นของเสี่ยวหลานชนเข้ากับอกเสื้อผ้าไหมเนื้อดีเต็มรัก กลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณาและชาขาวลอยเข้าแตะจมูก หัวใจของนางเต้นตึกตักๆ ขึ้นมาจริงๆ โดยไม่รู้ตัว (อุ้ย! ชนจริงเจ็บจริงนะเนี่ย! แล้วแผงอกนี่ทำด้วยเหล็กกล้ารึไง แข็งชะมัด!) เสี่ยวหลานคิดในใจแต่มือบางสำรวจไปแล้วกว่า2ส่วนของพื้นที่ ก่อนจะรีบผละถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเนียนขาวขึ้นสีแดงระเรื่อโดยธรรมชาติ (ซึ่งส่วนหนึ่งมาจากความเขินและส่วนหนึ่งมาจากความตกใจ) นางก้มหน้าหลบสายตาเอ่ยเสียงเบา "ข... ขอบคุณซื่อจื่อเจ้าค่ะ บ่าวซุ่มซ่ามเอง รบกวนท่านแล้ว" หลี่เฉิงหยางมองใบหน้าแดงก่ำของหญิงสาว มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นบางๆ อย่างพึงพอใจ แววตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์แพรวพราวที่เสี่ยวหลานไม่มีทางสังเกตเห็นทัน "ในเมื่อเจ้าทำหนังสือข้าเปียก และแสดงความซุ่มซ่ามออกมาขนาดนี้... ตามกฎของจวนแล้วจะต้องถูกหักเบี้ยหวัดสามเดือน" เฉิงหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบจริงจัง เสี่ยวหลานเบิกกว้างด้วยความตกใจ รีบเงยหน้าพรวดขึ้นมาทันที ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกสุดขีด (หะ... หักเบี้ยหวัดสามเดือน?! บ้าไปแล้ว! เงินค่าขนมของข้า! เงินที่จะเอาไปซื้อที่ดินสร้างร้านค้าของข้า! ไอ้ซื่อจื่อเลือดเย็น! ไอ้คนใจร้าย! ข้าจะแช่งให้เขาจีบสาวไม่ติดไปเจ็ดชาติแปดชาติเลยคอยดู!) เสียงกรีดร้องโหยหวนในหัวของเสี่ยวหลานดังลั่นราวกับแผ่นดินไหวจนเฉิงหยางต้องแอบกลั้นขำสุดชีวิต ชายหนุ่มแกล้งทำเป็นตีหน้าขรึม แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงยียวนเล็กน้อย "แต่... เนื่องจากเจ้าดูแลกล้วยไม้จนออกดอกงดงามได้ดีเมื่อวานนี้ และข้าเป็นคนใจกว้าง... โทษนี้จึงอนุโลมให้หักลบกลบหนี้กันไป" เฉิงหยางหยุดเว้นจังหวะเล็กน้อย ปรายตามองถุงเงินบนโต๊ะ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาแล้วโยนเบาๆ ไปทางเสี่ยวหลาน ปึก!! เสี่ยวหลานรับถุงเงินที่ลอยมาปะทะอกไว้ได้อย่างทันท่วงที มือเรียวเปิดปากถุงออกดู... ข้างในบรรจุเงินสิบตำลึงส่องประกายระยิบระยับบาดตาบาดใจ! "นี่คือรางวัลสำหรับงานกล้วยไม้... และค่าทำขวัญที่เจ้าล้มหัวคะมำเมื่อครู่" เฉิงหยางเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นัยน์ตาพราวระยับ "หวังว่าคราวหน้า เจ้าจะไม่ซุ่มซ่ามจนต้องซบอกข้าอีกนะ... เสี่ยวหลาน" เสี่ยวหลานถือถุงเงินแน่น สมองหยุดประมวลผลไป1เค่อเต็มๆ ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเปล่งประกายเจิดจ้าแจ่มใสยิ่งกว่าหลอดไฟนีออน เสียงในหัวกรีดร้องด้วยความยินดีปรีดาจนแทบจะเต้นระบำ (กรี๊ดดดดดด! สิบตำลึงๆมาอยู่ตรงหน้าแล้วโว้ย! ซื่อจื่อท่านนี้ช่างหล่อเหลา ใจบุญ และประเสริฐที่สุดในใต้หล้า! ใครว่าท่านเย็นชา ข้าจะเถียงขาดใจเลยเอ้า! รักท่านที่สุดในสามโลกเลยซื่อจื่อจ๋า! อยากให้หักเบี้ยหวัดอีกสิบรอบจังเล้ยยย!) หลี่เฉิงหยางฟังเสียงกรีดร้องดีอกดีใจราวกับถูกหวยรางวัลที่หนึ่งในหัวของนางแล้ว ก็เผลอหัวเราะเบาๆ ออกมาในลำคออย่างอารมณ์ดี หึ... แม่ตัวแสบ เปลี่ยนเร็วยิ่งกว่ากิ้งก่าเปลี่ยนสีซะอีกนะ... หมากตานี้ เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นแหละ!เสี่ยวหลานสะดุ้งสุดตัว รีบดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว นางรีบเปลี่ยนสีหน้าจากอาการโกรธเกรี้ยวในใจ กลายมาเป็นใบหน้าสำนึกผิด น้ำตาคลอเบ้ารื้นขึ้นมาอย่างสมบทบาท ราวกับกวางน้อยผู้หวาดกลัวและน่าสงสารที่สุดในสามโลก"บ่าว... บ่าวสมควรตายเจ้าค่ะ!" เสี่ยวหลานรีบโขกศีรษะลงกับพื้นเบาๆ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความสามารถทางการแสดงระดับเทพ "เมื่อครู่นี้... บ่าวเห็นกระดาษรายงานของซื่อจื่อวางอยู่ตรงนั้นพอดี ใจจึงมัวแต่กังวลว่าจะทำความสะอาดไม่เรียบร้อย เกิดสะดุดชายกระโปรงตัวเองเข้าจนหกล้ม บ่าวไม่ได้ตั้งใจจะทำลายเอกสารสำคัญเลยนะเจ้าคะ! ฮือ... ขอซื่อจื่อโปรดลงโทษด้วยเถิดเจ้าค่ะ!"(ในใจ: ลงโทษบ้าลงโทษบออะไรล่ะ! อยากให้ตบรางวัลปลอบขวัญเป็นตั๋วเงินสิบตำลึงต่างหากเล่า! พ่อคนไร้หัวใจเอ๊ย ปล่อยให้ผู้หญิงสวยๆ ล้มลงไปได้ยังไง ไร้ความเป็นสุภาพบุรุษสิ้นดี!)หลี่เฉิงหยางยืนกอดอก มองการแสดงละครฉากใหญ่ของแม่สาวน้อยตรงหน้าแล้วแอบถอนหายใจยาวด้วยความระอาปนเอ็นดูแม่นางผู้นี้... บทจะสู้ชีวิตก็สู้ซะจนน่าขัน ร้องไห้เรียกคะแนนความน่าสงสารเก่งเป็นที่หนึ่ง แถมในใจยังด่าเขาว่าไร้ความเป็นสุภาพบุรุษอีกต่างหาก ถ้าเขาไม่ยอมเล่น
มุมปากหยักลึกของซื่อจื่อหนุ่มกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกขัน เขายังคงแสร้งทำเป็นก้มหน้าอ่านตำราต่อไป ไม่เอ่ยทักท้วง ปล่อยให้แม่นักแสดงสาวเปิดฉากการแสดงได้ตามใจชอบเสี่ยวหลานสูดหายใจเข้าลึก เรียกความรู้สึกความซุ่มซ่ามแบบเป็นธรรมชาติ นางก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้จันทน์หอมช้าๆ กะระยะองศาและน้ำหนักอย่างแม่นยำราวกับคำนวณด้วยวิชามารชั้นสูงเอาละนะ... ขาซ้ายก้าวเหลื่อม ขาขวาทำเป็นสะดุดชายกระโปรงเล็กน้อย... โย่ว!"อุ้ย!"เสียงอุทานหวานหยดดังขึ้นพร้อมกับร่างบางที่เซถลาไปข้างหน้าอย่างตั้งใจ ถาดไม้ในมือเอียงวับ ถ้วยชาสมุนไพรสีชาเข้มกระฉอกออกมา เกือบราดกระจายไปบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารสำคัญทางราชการ!แป๊ะ! เคร้ง!ชาอุ่นๆ เลอะเปรอะเปื้อนกระดาษรายงานสำคัญเพียงนิดเดียวก็จริง ทว่าเสี่ยวหลานไม่ได้สนใจกระดาษเหล่านั้นเลย แผนการขั้นต่อไปคือการล้มตัวลงไปในอ้อมอกแกร่งของพระเอกตามบทละครน้ำเน่า!(ฮึบ! ล้มลงไปซบอกอุ่นๆ ของซื่อจื่อ แล้วทำหน้าตาน่าสงสารน่าเอ็นดู น้ำตาซึมหนึ่งหยด... เสร็จโจร!)เสี่ยวหลานหลับตาปี๋ ทิ้งน้ำหนักตัวลงข้างหน้าเตรียมรับสัมผัสจากอ้อมแขนกว้างของหลี่เฉิงหยาง ทว่า... เหตุการณ์กลับไม
หลังจากวันรับปากเรื่องรักษากล้วยไม้ หลินเสี่ยวหลานก็ใช้ชีวิตอยู่ในจวนจวินอันโหวด้วยความกระตือรือร้นราวกับติดสปริง ภารกิจรดน้ำต้นไม้ช่วงเช้าถูกยกระดับในหัวสมองให้กลายเป็น ‘คลาสออกกำลังกายปั้นหุ่นสโลว์ไลฟ์’ ส่วนช่วงบ่ายคือช่วงเวลาทองแห่งการหาช่องทางเข้าหา ‘เป้าหมายเงินสด’ อย่างหลี่เฉิงหยางทว่า ผ่านมาสามวันเต็มๆ นอกจากกล้วยไม้ที่นางแอบไปพรวนดินใส่ปุ๋ยสูตรลับ (ที่แอบไปขอเศษผักจากโรงครัวมาหมักเองแบบลับๆ) จะเริ่มผลิใบเขียวขจีขึ้นมาแล้ว นางก็ยังไม่มีโอกาสได้แตะต้องตั๋วเงินสิบตำลึงสักที!ไม่ได้การ! นั่งรอวาสนาคงไม่ได้เงินมาแปะหน้าผากแน่ๆ ดาราสาวสายสู้ชีวิตอย่างหลินเสี่ยวหลานจะมานั่งตบยุงรอกลยุทธ์ธรรมชาติไม่ได้! ในเมื่อซื่อจื่อหน้าตายไม่ยอมเดินมาหา ข้าก็ต้อง ‘สร้างสถานการณ์’ ให้เขาต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเองสิ!แผนการขั้นเด็ดขาดจึงถูกร่างขึ้นในสมองอันเพริดแพร้วของเธอทันที!บ่ายวันนั้น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านหน้าต่างแกะสลักลวดลายวิจิตรเข้ามาภายในห้องหนังสือหลัก หลี่เฉิงหยางกำลังนั่งตรวจบัญชีรายรับรายจ่ายของหัวเมืองในความดูแลด้วยสีหน้าเรียบเฉย สุขุม และเยือกเย็นตามเคย ทว่าลึกๆ แล้ว ในใจของเขากลับ
เฉิงหยางขมวดคิ้วแน่น กวาดสายตามองไปรอบห้องหนังสือที่ว่างเปล่า หน้าต่างก็ปิดสนิท ไม่มีทางที่คนนอกจะแอบเข้ามาพูดจาพล่อยๆ ได้ ทว่าเสียงนั้นกลับดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้งอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง!(ฮั่นแน่! มองหน้าแบบนี้ หรือว่าพ่อรูปหล่อจะสงสัยในตัวข้า? ไม่ได้การๆ ข้าต้องทำตัวให้ดูน่าสงสารและน่าเอ็นดูเข้าไว้ เป้าหมายของเราคือการเป็นบ่าวคนโปรด แล้วไต่เต้าไปสู่ตำแหน่ง ‘ฮูหยินน้อย’ หรืออย่างน้อยๆ ก็ขอเงินก้อนโตค่าปิดปากหรือค่าไถ่ตัวแลกสัญญาบ่าวสิบปีนี่ซะ!)“...หา?!” หลี่เฉิงหยางเผลอุทานออกมาเบาๆ ด้วยความตกตะลึงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ ดวงตาคมกริบมองสาวใช้ตรงหน้าด้วยสายตาประดุจเห็นผีกลางวันแสกๆนาง... นางเมื่อครู่นี้พูดอะไรนะ?! คิดจะไต่เต้ามาเป็นฮูหยินน้อยเรอะ?! แล้วไอ้เสียงแปลกๆ ที่ดังอยู่ในหัวเขานี่มันคืออะไรกัน หรือว่าเขาทำงานหนักจนหูแว่ว!! ได้ยินเสียงความคิดของคนอื่นเข้าแล้วจริงๆ?!หัวใจของซื่อจื่อหนุ่มผู้สุขุมเยือกเย็นเริ่มเต้นรัวด้วยความสับสนระคนตกใจ เขาพยายามตั้งสติ หรี่ตามองซู่เสี่ยวหลานที่ตอนนี้กำลังแสร้งทำเป็นก้มหน้าเช็ดพื้นไม้ด้วยท่าทางเรียบร้อยราวกับลูกแมวเชื่องๆ(แหม มองนานขนาดนี้ เขินนะเ
ลมยามสายพัดผ่านสวนดอกไม้ในจวนจวินอันโหว หอบเอาความหอมหวานของดอกไม้นานาพันธุ์มาแตะจมูก ทว่าสำหรับ ‘ซู่เสี่ยวหลาน’ หรือดาราสาว ‘หลินเสี่ยวหลาน’ ผู้ทะลุมิติมาสวมร่างบ่าวรับใช้ กลิ่นหอมเหล่านี้กลับเทียบไม่ได้เลยกับกลิ่นอายของ ‘เงินตรา’ ที่นางกำลังคำนวณอยู่ในหัวสมองอันฉับไวหลังจากผ่านพ้นการใช้แรงงานทาสในช่วงเช้าตรู่ด้วยการหิ้วน้ำรดแปลงดอกโบตั๋นจนแขนแทบหลุด เสี่ยวหลานก็ได้รับมอบหมายงานใหม่ให้มาทำความสะอาดและจัดแจงตำราที่ห้องหนังสือหลัก ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากเรือนพักส่วนตัวของ ‘หลี่เฉิงหยาง’ ซื่อจื่อหนุ่มผู้เย็นชาและทรงอิทธิพลที่สุดในจวนสำหรับนางเอกสาวสายสู้ชีวิต นี่ไม่ใช่ภาระงาน แต่เป็น ‘โอกาสทองคำ’ ที่สวรรค์ประทานมาให้ต่างหาก!~อืมม ทำความสะอาดห้องหนังสือของซื่อจื่องั้นหรือ? นี่มันสวรรค์ชัดๆ!~เสี่ยวหลานคิดในใจขณะกอดไม้กวาดขนไก่เดินเข้ามาในห้องหนังสือหลังใหญ่ ตากลมโตสอดส่องสำรวจไปรอบห้องด้วยความตื่นตะลึงห้องหนังสือถูกตกแต่งอย่างหรูหราด้วยไม้เนื้อดี ชั้นหนังสือสูงจรดเพดานอัดแน่นไปด้วยตำราหายาก โต๊ะทำงานทำจากไม้จันทน์หอมสลักลวดลายประณีต และที่สำคัญ... บนโต๊ะทำงานนั้นมีพู่กันราคาแพง ทับกระด
~เอาละ มาวิเคราะห์สถานการณ์กันหน่อย ในจวนขุนนางใหญ่อย่างจวนจวินอันโหว คนระดับเจ้านายต้องมีเงินหนาแน่นอน โดยเฉพาะพวกคุณหนูคุณชายที่ชอบอวดรวย หากข้าใช้ทักษะการแสดงระดับรางวัลสุพรรณหงส์ของข้า ออเซาะ ฉอเลาะ หรือแก้ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ให้พวกเขาก็น่าจะได้ทิปหนักๆ... หรือไม่ก็รับจ้างทำเรื่องแปลกๆ ที่พวกบ่าวคนอื่นทำไม่ได้! เงินทองมันต้องไหลมาเทมาสิหน่า!~ขณะที่กำลังตักน้ำขึ้นมาจากสระ เสี่ยวหลานก็หันไปเห็นพุ่มดอกโบตั๋นอันงดงามที่ปลูกเรียงรายอยู่ริมระเบียงคดของเรือนใหญ่ เสียงความคิดในหัวของเธอก็ทำงานทันทีโดยไม่หยุดพัก~หือ... ดอกโบตั๋นพันธุ์นี้ดูเหี่ยวๆ นะเนี่ย คนดูแลใช้น้ำรดมากเกินไปจนรากจะเน่าแล้วมั้ง? ไร้ฝีมือจริงๆ! ถ้าเป็นข้านะ จะใช้น้ำหมักชีวภาพ—เอ๊ะ ยุคนี้ไม่มีนี่หว่า เอาเป็นว่าถ้ารู้จักตัดแต่งกิ่งกับคุมปริมาณน้ำ มันจะงามกว่านี้ร้อยเท่า! ถ้าข้าไปเสนอโปรโมชันรับดูแลสวนส่วนตัวให้ฮูหยินโหว เรียกเก็บเงินสักสิบตำลึง คิดว่าท่านจะยอมจ่ายมั้ยนะ?~เสี่ยวหลานถอนหายใจยาว หิ้วถังน้ำสองใบเดินผ่านระเบียงทางเดินคดเคี้ยว เสียงก้าวเท้าของเธอเบากริบ รูปร่างที่ดูบอบบางและใบหน้าที่สะอาดหมดจดทำให้นางดูเหมือนสาวไ







