Aling Mga Pelikula Ang Nag-Explore Ng Pantayong Pananaw?

Iba't ibang damdamin ang bumabalot sa'kin tuwing nagbabasa ako ng kwento mula sa pananaw ng pangatlong panauhan. Kung ang kwento ay nakasentro sa isang partikular na tauhan, tila naiipon ang mga emosyon sa isang lugar, kaya't maaring makaramdam ng labis na naguguluhan o naguguluhan. Pero sa pangatlong panauhan, ang lahat ng tao sa kwento ay nagiging repleksyon ng isang mas malawak na karanasan. Naalala ko ang pagkabighani ko sa ‘The Wind-Up Bird Chronicle’ ni Haruki Murakami. Sa pamamagitan ng isang omniscient na tagapagkuwento, nalaman ko ang mga saloobin ng iba't ibang tauhan, kaya't parang mayroong mas malalim na konteksto sa kanilang mga desisyon at interaksyon. Ang galing! Isang magandang halimbawa ay ang ‘Harry Potter’ series. Habang lahat tayo ay may pagmamahal kay Harry, sa tuwing lumilipat ang pananaw sa mga karakter tulad ng mga guro o kahit ang mga Boggart na kinaharap ni Harry, natututo tayong umunawa sa kanilang mga tunguhing hindi natin nakikita kung nakatutok lamang tayo sa kanyang paglalakbay. Sa halip na magsalaysay ng isang linear na kwento mula sa isang karakter, ang pananaw ng pangatlong panauhan ay umuukit ng mas komplikadong kwento, na nagbibigay-daan sa atin upang talagang maramdaman ang bigat ng nararamdaman ng bawat tauhan sa kwento. Sa kabuuan, ang pananaw sa pangatlong panauhan ay tunay na nagbibigay ng mas malalim na pagtingin sa kwento. Naiisip ko kung gaano kahalaga ang bawat tauhan, at kung paano sila nag-aambag sa kabuuan. Kapag natapos ang kwento, ramdam ko ang paglalakbay ng buong grupo, hindi lamang ng pangunahing tauhan — at sa tingin ko, napaka-espesyal nito!

Tulad ng isang malalim na ilog na puno ng mga kwento, ang mga pananaw ni Tsutako Tomioka sa mga panayam ay puno ng laman at damdamin. Nagsalita siya tungkol sa mga pagsubok at tagumpay sa kanyang buhay at paano niya napanatili ang kanyang katatagan kahit sa gitna ng mga pagsubok. Nagbahagi siya ng mahahalagang aral sa pagkakaisa at pakikipagkapwa, itinataas ang halaga ng mga relasyon sa kanyang mga tagahanga at kasamahan. Isang partikular na punto na naisip ko ay ang kanyang pananaw sa paglikha: ang sining ay hindi lang basta talento, kundi isang nilikhang kwento na dapat ibahagi sa mundo. Minsan, naiisip natin na ang mga kilalang tao ay walang mga pangarap maliban sa kanilang trabaho, ngunit sa katotohanan, lahat tayo ay may mga takot at pangarap na sinisikap nating abutin. Isang aspeto na talagang tumama sa akin ay ang kanyang pagbibigay-diin sa pagkakaroon ng layunin at dedikasyon. Para kay Tsutako, ang paglapit sa mga hamon ng may ngiti o pananampalataya ay mahalaga. Ipinaabot niya ang mensahe na, sa kabila ng mga pagdaraanan, ang sining at ang mga kwentong dala natin ay may kakayahang magbigay-inspirasyon at makapagpagaan ng loob sa iba. Ang mga pagsisikap niya ay reminiscent ng mga karakter sa ‘Your Lie in April’, na naglalakbay sa mga emosyonal na hamon sa kanilang sining. Ang ganitong mga kwento ay siyang nagbibigay ng inspirasyon sa marami, at nasisiyahan akong makinabang mula sa kanyang karanasan. Bilang isang tagahanga, lubos kong pinahalagahan ang kanyang mensahe ng pag-asa at pagtanggap sa sariling kakayanan. Minsan, parang nakakabigo ang lahat, ngunit sa kanya, isa siyang paalala na ang paglikha at pagkonektang kasama ang ibang tao ay mahalaga. Niya, para sa akin, isa siyang simbolo ng kung paano maaring magsimula at patuloy na lumaban para sa mga pangarap, hindi lang para sa sarili kundi para rin sa mas malaking komunidad. Sa huli, ang kanyang nakakatawang boses ay tila nagmomotivate na patuloy tayong mangarap at umunlad. Ang mga pananaw niya sa mga panayam ay tunay na nagbibigay-liwanag at nagbibigay ng inspirasyon, siya ang nagsisilbing tugma ng mga puso ng mga tagahanga sa kanyang sining.

Ang kalupi, na madalas na inilarawan sa mga kwentong pambata, ay tila isang simpleng bagay lamang. Sa aking pagmamasid, nakita ko itong umabot sa isang bagong antas sa pop culture, lalo na sa mga anime at manga. Madalas nang ipakita ang kalupi bilang simbolo ng mahika at pagkakaroon ng mga kapangyarihan, tulad ng sa ‘Cardcaptor Sakura’. Ang mga tauhan sa mga kwento ay gumagamit ng kalupi upang mag-imbak ng mga mahahalagang bagay, berde at maanghang, o kaya ay para umani ng mga inaasahang tagumpay. Isa itong magandang pagkalaruan ng imahinasyon na nagtuturo sa mga bata na ang mga simpleng bagay, tulad ng kalupi, ay nagdadala ng malalim na kahulugan. Habang lumilipad ang mga taon, ang kalupi ay naging simbolo rin ng pagtuklas sa mga social issues. Sa maraming kwento, ito ay ginagamit upang ipakita ang mga pangarap, kahiya-hiya, at pangungulila. Sa ‘Your Lie in April’, halimbawa, bumuhos ang emosyon sa isang simpleng bagay na naging pansamantalang tagahanga ng mga alaala. Manapa, nagdadala ito ng isa pang ulat na ipinapakita kung paano ang mga bagay na akala natin ay maliit ay nag-uugnay sa mas malalalim na tema at karanasan. Anuman ang bersyon ng kalupi na iyong makita—mahirap, masaya, o nakakalungkot—ang halaga nito sa ating kultura ay hindi maaaring balewalain. Ang mga kwento ay hindi lamang nagsisilbing aliwan; nagbibigay sila ng mga aral na nakaugat sa ating pagkatao. Parang bilang isang masugid na tagahanga, nakatulong ang mga ito sa akin upang malaman ang mga diwa ng pamilya, pagkakaibigan, at pag-asa laban sa mga pagsubok ng buhay. At sa huli, sa simpleng bagay na ito, natutunan natin na ang ating mga alaala at damdamin ay maaari ring ilagay sa ating mga kalupi. Hindi lang ito basta-basta; ito ay isang patunay na ang kalupi ay hindi na lamang isang bagay, kundi isang salamin ng ating pagkatao at paglalakbay sa kultural na mundo.

Ang kwentong 'Ang Kuwintas' ni Guy de Maupassant ay talagang nakakabigla kung isasaalang-alang ang mga tema nito na nakatuon sa materyalismo at ang halaga ng tunay na yaman. Ang mga pangunahing tauhan, sina Mathilde at njen Asis, ay matapat na nagpapakita ng mga pangarap at ambisyon na mahigpit na nakatali sa mga materyal na bagay. Halos lahat ng desisyon ni Mathilde ay nakabatay sa kanyang pagnanais na maging bahagi ng mataas na lipunan at ang pagsisikap na ipakita ang kanyang yaman. Sa kanyang kawalang-kontento, nakuha niya ang isang piraso ng alahas na akala niya ay simbolo ng kanyang tagumpay, ngunit sa huli, ito ang naging dahilan ng kanyang pagdurusa. Ito ay nagtuturo sa atin na hindi dapat nakabatay sa mga materyal na bagay ang ating pagkilala sa sarili at sa tunay na halaga ng buhay. Ang kamangha-manghang twist sa dulo—na ang kuwintas ay isang peke—ay nagsisilbing isang matinding paalaala na kadalasang ang mga bagay na pinahahalagahan natin ay maaaring walang halaga. Para sa akin, lubos na nabago ang aking pananaw sa kung paano natin tinitingnan ang kayamanan at kasalukuyan. Tila nag-aanyaya ito sa atin na magtanong: Ano ang tunay na halaga sa buhay—ang mga materyal na bagay o ang kalayaan ng pag-iisip at puso?

Hoy, sobrang trip ko kapag may eksenang nag-aalok ng pantayong pananaw dahil nagbibigay ito ng pakiramdam na ‘wag pipiliin ng manunulat kung sino ang bida o tagapagkuwento — lahat may boto!’ Sa pelikula, example na agad ang classic na ‘Rashomon’ kung saan magkakaibang testimonya ng iisang pangyayari ang ipinapakita; hindi nito pinagpipilian kung alin ang totoo, kundi ipinapakita ang relatibong katotohanan sa mata ng bawat karakter. May mga anime at serye din na mahusay sa ganito: sa ‘Death Note’, halata ang switch ng tensyon tuwing magpapalit ng focalizer mula kay Light papunta kay L; pareho silang binibigyan ng eksenang mag-isip at gumawa ng hakbang, kaya pantay ang dami ng atensyon sa intelektwal na tunggalian. Gusto ko rin ang mga montage o split-screen na nagpapakita ng sabay-sabay na karanasan ng grupong karakter — parang orchestra na pantay ang nota. Sa personal, inuuna ko ang mga kuwento na ganito dahil mas malalim ang empathy at mas matamis ang paghahanap ng katotohanan kapag hindi lang isang tingin ang sinunod ko.

Sa mga nakaraang taon, naging pabago-bago ang pananaw ko pagdating sa mga adaptasyon, maging ito man ay mula sa isang anime papuntang live-action, o mula sa isang nobela papunta sa isang laro. Kamakailan, pinag-isipan ko ang tungkol sa 'Death Note'. Ibinabahagi ko ang pakiramdam na parang may mga elemento Pang-mundong nailigtas sa mga bersyon ng anime kumpara sa live-action na bersyon na naisip kong medyo nahirapan sa titolo. Kaya naman, habang may mga tagahanga na tapos na ang isip tungkol sa kung ano ang makakakuha natin mula sa mga adaptasyon, ako naman ay naghahanap ng mga bagay na makakapagbigay ng halaga sa orihinal. Nagmula ang ideya na ang bawat adaptasyon ay may kanya-kanyang kakayahan na bigyan ang istorya ng bagong buhay, ngunit nakabatay pa rin ito sa kung paano ito ipinalabas. Kung may maganda at makatotohanang paglikha, sinasabi ko na dapat tayong maging bukas sa mga bagong interpretasyon na maaaring makilala sa mga dayuhang bersyon.

Kakaiba talaga ang naging pag-usbong ng mga inilathala na manga sa nakaraang dekada! Isang bagay na kapansin-pansin ay ang mas lumalawak na merkado hindi lamang sa Japan kundi maging sa iba pang bahagi ng mundo. Noong ang kamay ko ay nagsusulat pa lamang ng mga fan fiction sa manga, kailangan talagang maghanap ng mga pirated na bersyon, ngunit ngayon, napakalawak na ng access ng mga tao sa mga sikat na platform! Isipin mo, ang 'Shonen Jump' at ibang publisher ay mayroon nang mga digital na bersyon kung saan maaari mong basahin ang mga pinakahuling kabanata habang inilalabas ito. Nalulugod akong malaman na maraming tao ang nahuhumaling sa mga kwentong ito, kahit na hindi sila Japanese. Samantalang noong mga nakaraang taon, ang mga genre na migrant at indie manga ay sumisikat na rin, nagbibigay ng boses sa mga mas kakaibang kwento na hindi nakikita sa mainstream. Ang mga istorya mula sa mga batang manunulat na nakakaapekto sa mas nakababatang henerasyon ay nakakamanghang isipin! Nakita ko rin na mas kumikita ang mga bagong artist ngayon dahil sa internet; maraming indie manga creators na nagtatagumpay sa pamamagitan ng crowdfunding. Talaga bang naging mas madali na para sa kanila na ipakita ang kanilang mga likha at makuha ang puso ng mambabasa? Tila nagiging totoo ang kasabihang 'ang pagtuklas sa sarili ay maaaring maging simula ng tagumpay.' Maraming mga manga na nakikita ko sa aking mga daliri ang talagang nakakagulat. Napakalawak na ng saklaw ng mga tema, mula sa fantastical na mundo ng 'Attack on Titan' hanggang sa mga mas nagpapakita ng tunay na buhay tulad ng 'My Dress-Up Darling'. Ang mga nakaka-inspire na kwento at karakter, maraming kwento ng pag-asa at pag-aaral ang nakita ko na tila nakatulong sa mga tao sa buhay. Bawat taon, tila humuhubog ang mga bagong bahagi ng manga sa ating pananaw- isang bagay na hindi ko lubos maisip noong kalagitnaan ng 2000s nang ang mga anime at manga ay tila kasing dumadami lang ang mga bituin sa kalangitan!

Ang pag-ulan ay tila isang simpleng pangyayari, ngunit may dalang diwa at koneksyon na kayang baguhin ang ating pananaw sa mundo. Para sa akin, tuwing umuulan, para bang nagiging mas malikhain ang paligid at nagdadala ito ng maraming alaala, mga takot at pag-asa. Kapag umuulan, may mga pagkakataon na naiisip ko ang mga paboritong eksena sa mga pelikula o anime na may kasamang ulan tulad ng 'Your Name' at 'Weathering With You'. Ang mga ito’y nag-uumapaw ng emosyon na nais kong ipahayag, na may antig na nag-uudyok sa akin na muling pag-isipan ang aking mga karanasan at pananaw. Sa pinakapayak na anyo, ang ulan ay nagdadala ng buhay. Ang mga halaman na nagbibigay-sigla sa ating kapaligiran ay nagiging mas luntiang tanawin, at ito ang paalala sa atin na kahit gaano pa man ang hirap, mayroong muling pagsilang na nag-aantay. Kumakatawan ito sa paglilinis at pag-renew, tulad ng pag-ulan na humuhugas sa mga alikabok ng nakaraan. Ito ang pagkakataon na isipin natin ang mga bagay na nais nating baguhin sa ating sarili. Ang ulan ay nagiging simbolo ng pagninilay, at sa mga sandaling ito, madalas akong tinatanong ang aking sarili: Ano ba talaga ang mahalaga? Anong bahagi ng buhay ang nais kong pahalagahan? Higit pa rito, ang mga patak ng ulan ay tila nagiging alaala ng mga estranghero na umaabot sa akin. May mga pagkakataon na naglalakad ako sa kalsada, habang tinutukso ng malamig na ulan ang aking balat, nagdadala ito ng mga alaala ng mga kaibigan, mga tawanan, at mga simpleng sandali na dulot ng ulan. Nakakatulong ang ulan upang mahanap ang ating mga damdamin. Sa mga musika, lalo na ang mga jams na may kaugnayan sa ulan, doon ko natututuhan na mas lumayo pa sa mga pinagdadaanan ko at mapagtanto na lahat tayo ay magkakaugnay. Tila nagiging mas emosyonal at nagiging mas malalim ang mga pagninilay sa tuwing umuulan. Kaya't sa tuwing nakikita ko ang mga patak ng ulan na bumabagsak sa aking bintana, natutunan ko nang yakapin ito. Ang ulan ay hindi lang tubig; ito ay pagninilay, pag-asa, at pagbabago. Ang bawat patak ay parang mensahe na nagsasaad na sa kabila ng mga pagsubok, may mga pagkakataon tayong magsimula muli. Minsan iniisip ko, kaya nang sa ganitong pagkakataon, hindi na lang tayo nagiging tagamasid kundi mga aktibistang bumubuo ng ating sariling mga kwento sa ilalim ng luha ng langit.