Ano Ang Impluwensya Ng 'Sa Hindi Pag Alala' Sa Kasalukuyang Kultura?

Kagaya ng isang kalindar na tila namamalagi habang ang oras ay dumadaan, ang 'sa hindi pag-alala' ay nasa likod ng ating pagkakaisa bilang isang kultura. Kung iisipin mo, may mga tao na may mga masakit na alaala na hindi na maipapangaral. Sa kabila ng mga sakit, ang bawat isa ay may kanya-kanyang laban, at ang mga nakaraang karanasan ay kumikilos bilang mga aral at gabay. Halimbawa, sa mga kwentong bayan, tila isang paalala na ang mga namutawi o nakalimutang kwento ay nasa likod ng ating pagkatao. Kaya nga ang mga uri ng sining na nagkukuwento ng mga kahulugan, mismong tanggapin at ipahayag ang ating mga alaala, at hanggang sa huli, sabay-sabay tayong bumabalik, pinagmamasdan ang ating kalikasan dagdag uri ng impluwensya.

Ang mga kaganapan o mga isyu sa ating lipunan ay nag-asal na tumaas ang emosyonal na pagdami na nagiging pagka-trauma. Tila bumabalik tayo sa bawal at isyu, kundi maka-alala at tala na, tila nagiging matatag ang isang lipunan. Tayo ay pinag-isang komunidad ng mga alaala na patuloy na nagbabago, ngunit hindi lahat ay naitatak sa ating isipan, kumikilos muli sa mga bagong kwento.

May mga alegya pa sa ating kultura na nabubuo mula sa ating mga pagkasakdal, kaya't kahit na kami ay nagtatawanan at maaaring makalimutan ang ilan, ang mga hindi magandang alaala ay nagsisilbing paalala kung ano talaga ang dapat ipaglaban.

Sa panahon ngayon, ang 'sa hindi pag-alala' ay tila nagsisilbing sandata mula sa angst ng mga kabataan. Alam mo, dumarating ang panahon na ang mga tao ay nahuhumaling sa mga 'throwback' post at mga nostalgic na alaala. Sinasalamin nito ang pagnanais na maipahayag ang ating mga karanasan, ngunit sa ilalim nito, may mga pagkakataon na ito'y nagiging pagdagsa ng impormasyon na madaling makalimutan. Kaya, sa pagpili kung alin ang dapat alalahanin, nagiging isang uri ng pagsasanay sa 'mindfulness' ang mga tao.

Habang nagiging mabilis ang takbo ng mga pangyayari, ang kahalagahan ng mga alaala ay mas tumitindi. Dito pumapasok ang ideya ng 'sa hindi pag-alala' na nagbibigay-diin sa ating responsibilidad na itago ang mga mahalagang sandali. Kung ganun, nagiging parte na ito ng ating kultura, isa na walang duda na may mga naitayong ugnayan at pagkilala mula sa ating nakaraan. Ang mga tao ngayon ay tila nakakaramdam ng pagkamadali sa pagtataguyod ng kanilang mga kwento, abala sa pagtatago ng mga magagandang alaalang ito.

Noong nakaraang taon, habang nagbabasa ako ng isang libro tungkol sa mental health, napansin ko ang koneksyon sa hindi pag-alala at pagkakahiwalay ng mga tao sa isa't isa. Kapag may mga emosyon na mahirap iproseso, nagiging madali ang paglimot. Sa huli, ang mga pasakit na hindi natin maipahayag ay nagiging dahilan ng ating pag-alis sa ating mga pinagdaanan.

Marahil ang susi rito ay ang pagkilala na bawat tao ay may sarili nilang paraan ng pag-alaala. Ang mga kwentong ito ay nagdudulot ng pakikipag-ugnayan sa iba nating kapwa at nagiging tulay para sa mas makabuluhang komunikasyon.

Nagalala ako sa tanong na ito dahil nag-uudyok ito ng mas malalim na pag-iisip tungkol sa paraan ng ating pag-alala. Ang kultural na konteksto ng 'sa hindi pag-alaala' ay tila nagsasabi na ang ating mga alaala ay hindi lamang mabuti o masama, kundi isang pinagdaanan. Ito ay maging isang pag-aaral sa pag-unawa na ang kultura natin ngayon ay bata at puno pa ng mga dapat gampanan. Ang mga kabataan, halimbawa, ay umaasa sa kaalaman galing sa mga social media, ngunit ang tanong, gaano naman ang kanilang naiintindihan sa mga kwentong pinagdaraanan ng mga henerasyon bago sila? Yung muling pagsalita ng mga tradisyon sa mga nakakatanda at mas nakatatandang bibig, tila hindi na ito umabot sa kanila. Bawat kwento, bawat patak ng luha, ay kasama na sa buhay, nagkukuwento ng ating pagkatao.

Mahalaga rin na malaman na may mga tao na nakakaranas pa rin ng 'hindi pag alala' sa ilang mga trauma. Ang mga taong nakaligtas sa ganitong mga karanasan ay may kwento na madalas nalilimutan. Sa ganitong kahulugan, tila ang sa hindi pag-alala ay hindi lang usaping powerless kundi may pag-asa sa pagkilala at pag-unawa sa mga panibagong kasaysayan na dapat ipanganak.

Isang bubot na tanong, parang una kayang napaisip sa ganitong ideya. Ang 'sa hindi pag-alala' ay talagang may malalim na impluwensya sa ating kasalukuyang kultura, lalo na sa mundo ng sosyal media. Maraming tao ang nahuhumaling sa pag-post ng mga alaala, ngunit sa kabila nito, tila nagiging mas madali rin ang pagpapabaya sa mga mahahalagang sandali. Ang mga trending na hashtags o moments ay minsang nakalilimutan agad paglipas ng ilang araw sa timeline. Halimbawa, ang mga isyu sa lipunan na nakukuha ng oras at atensyon sa mga social media kilketa na nakatuon sa mga impeksyon sa viral o short-lived na entertainment. Minsang nakakalungkot isipin, pero tila nadidistansiya ang tao sa pagkakatuklas at pag-alala sa totoong impak ng mga pangyayari, habang nalulunod sa daloy ng impormasyon. Bawat ulit ng 'tila siya'y nakalimutan' ay nagpapahirap sa atin na lumingon sa nakaraan at tadhana. Para sa akin, ang mga ito ay nagdudulot ng kahalagahan na muling pag-isipan ang ating mga alaala at kung paano natin ito pinapahalagahan.

Minsang iniisip ko, paano ba ang mga tao sa ibang bahagi ng mundo? Ang 'sa hindi pag-alala' sa mga banal na pangyayari ay may epekto rin sa kung paano natin binuo ang mga tradisyon at kultura. Sa ilang mga komunidad, ang pagkilala sa kanilang nakaraan ay bahagi ng pamumuhay at pagkilala sa sariling pagkatao. Ang ilang mga tao ay nagpapahalaga sa mga matatandang kwento at alamat na tumutukoy sa kanilang mga ninuno, nakatuon sa pagkilala ng kanilang pagkakaiba at pagkakakilanlan. Sa ganitong mga sitwasyon, ang hindi pag-alala ay kaakibat ng pag-asa at pag-unawa, kung saan inaalala natin ang mga hindi nakakalimutang alaala.

Ang mga palabas sa telebisyon at pelikula na nagtatampok sa mga kwento ng pagkakalimot ay tila nagsisilbing salamin na nagsasabi ng mga aytem bilang mga pagkakataon na kailangan natin ng pag-alaala. Ang 'Eternal Sunshine of the Spotless Mind', halimbawa, ay usong-uso dahil nagpapakita ito ng mga emosyonal na aspeto ng pag-alis sa mga alaala na maaaring masakit. Sa huli, ang halimbawa ay nag-, nag-uudyok sa mga tao na magmuni-muni ukol sa kanilang sariling buhay at mga isyu na nauugnay sa pang-alaala.

Hindi ko maikakaila na ang lahat ng ito ay naghatid sa atin upang pag-isipan ang kahulugan ng ating mga alaala at kung paano natin ito dadalhin sa hinaharap. Kahit na may mga sitwasyon na hindi natin maiiwasan ang paglimot, ang ating kakayahan na muling bumuo ng ugnayan sa mga alaala ay nagiging isang mahalagang bahagi ng ating pagkatao, kaya't dapat natin itong pahalagahan.