Anong Mga Nobela Ang May Pangunahing Tauhang Bading?

Naku, pag-usapan natin ang isang klasiko na palaging tumatama sa puso ko — si Atticus Finch mula sa 'To Kill a Mockingbird'. Para sa akin, siya ang epitome ng mapagpakumbaba at tunay na matapang: tahimik ang kilos, pero malakas ang prinsipyo. Hindi siya palalo o palabiro; madalas parang ordinaryong ama lang, nagbabasa ng papel at naglalakad sa hukuman. Pero kapag kinailangan, lumalabas ang kanyang tapang na hindi naghahanap ng papuri — ipinagtanggol niya ang tama kahit alam niyang malaki ang puwang ng lipunan laban sa kanya. Yun yung klase ng tapang na hindi nag-iingay, puro gawa. May isa pa akong init na karanasan sa pagbabasa niya: habang binabasa ko ang eksena kung saan tinuturuan niya sina Scout at Jem tungkol sa empatiya, na-realize ko kung gaano kahirap ang maging mapagpakumbaba habang naninindigan sa katarungan. Hindi siya perpekto; nagkakamali rin siya, pero tinatanggap niya ang responsibilidad. Ang ganitong kombinasyon ng kababaang-loob at matibay na moral na paninindigan ang dahilan kung bakit laging bumabalik sa isip ko si Atticus kapag iniisip ko ang ‘‘mapagpakumbaba at matapang’’ na karakter. Sa totoo lang, siya ang dahilan kung bakit mas pinipili kong maghanap ng mga nobelang may malalim na etika at hindi lang puro aksyon—para sa akin, yun ang tunay na inspirasyon.

Lumangoy tayo sa napakalalim na mundo ng mga nobela na puno ng emosyong bumabalot sa mga bata, lalo na 'yung mga kwentong tungkol sa mga batang pulubi. Sa ganitong klase ng kwento, kadalasang ipinapakita ang malupit na reyalidad na tinatahak ng mga bata sa lansangan. Isang magandang halimbawa ay ang kwento ni Oliver Twist ni Charles Dickens, kung saan makikita ang labanan ni Oliver sa pangungusap ng lipunan. Ipinapakilala sa atin ang mga bata na puno ng pangarap na kahit na nasa kiskisan ng hirap ay may pag-asa pa ring mahahawakan. Sa mga nobelang ganito, hindi lang ito tungkol sa pagsasagawa ng nakakalungkot na mga pangyayari, kundi nagbibigay din sila ng pagbubukas ng isip sa mga mambabasa. Ipinapatunayan na sa kabila ng hirap, ang pagpupunyagi at pagkakaroon ng magandang puso ay magdadala sa isang mas magandang bukas. Halimbawa, di ba, sa 'Les Misérables' ni Victor Hugo, si Gavroche ay isang simbolo ng pag-asa at katatagan sa likod ng mga alon ng kahirapan. Ang kwentong ito ay tila nakakaakit sa kanila na parang kakilala lang, na nagpapadama sa atin na kahit anong hirap ang dumaan, may mga liwanag pa rin na nag-aantay. Kaya't sa bawat pahina ng nobela, parang bumabalik tayo sa ating mga alaala at unti-unting natututo mula sa mga ipinapakita ng mga bata. Kung sino man ang sumulat ng mga kwentong ito, talagang napakahusay nilang nailarawan ang buhay na puno ng kulay at mga aral, na hindi lang basta kwento kundi isang paglalakbay. Ang lambing ng kwentong ito sa buhay ng mga batang pulubi ay tunay na nagsisilbing salamin ng ating lipunan, nag-uudyok sa ating lahat na tanawin ang ating mga pag-uugali at isipin kung paano natin maiaangat ang ating kapwa.

Nakaakit sa akin ang mga nobelang may temang pakikipagtalik dahil kadalasang puno ang mga ito ng emosyon at kumplikadong mga karakter. Isang magandang halimbawa ay ang 'Fifty Shades of Grey' ni E.L. James, na hindi lang tungkol sa mga eksena ng pakikipagtalik kundi pati na rin sa pagsisiyasat ng mga relasyon at hangganan. Ang kuwento ni Anastasia Steele at Christian Grey ay tumatalakay sa kanilang mga pagnanasa, takot, at ang kanilang paglalakbay na puno ng pagkakatawang-tao. Ang genre na ito ay parang isang tanawin sa isang masalimuot na masalimuot na mundo na wala nang masyadong itinatagong misteryo; ang bawat pahina ay bumabalik sa ating mga alalahanin sa ugnayan. May isang nobela ring tumatalakay sa pakikipagtalik na talagang nagbigay sa akin ng buong bagong pananaw, ito ay ‘The Lover’ ni Marguerite Duras. Ang kwentong ito ay naglalarawan ng isang forbidden love affair sa pagitan ng isang batang babae at isang mayamang Asian man sa mga taon ng kolonyal na Vietnam. Napaka-passionate, at para sa akin, ang salin ng pagnanasa sa simpleng mga hakbang at pag-uusap ay talagang isang sining. Ipinapakita nito na hindi laging kailangan ng matinding aksyon para ipahayag ang sekswal na ugnayan; minsan, ang pinakapayak na mga sandali ay nagdadala ng pinakamalalim na kahulugan. Kung nais mo naman ng mas diretsong diskarte sa paksa, certifiably spicy din ang 'After' series ni Anna Todd. Napakahalaga ng pagkabigla at dramatikong twists, ang mga nilalaman nito ay talagang umuungkat sa mga relasyon sa iba't ibang antas. Tila ang iba pang mga tropes ng YA novels ay mayroon ding romantic angle, ngunit ang paraan ng pagsasalarawan ng mga intimate moments sa seryeng ito ay talagang nakakaengganyo, na tila natin ay nasa loob ng isang rollercoaster ride ng emosyon at pagnanasa. At syempre, hindi ko maikakaila ang classics gaya ng 'Lady Chatterley's Lover' ni D.H. Lawrence, na umaasakan sa mga tema ng mga pagkakaiba sa lipunan at mga personal na pagnanasa. Ang nobelang ito ay isang bagay na bacward sa kasaysayan, at sa kabila ng pagkakaroon ng matinding mga eksena, ito ay talagang hindi lamang ukol sa pisikal na ugnayan kundi tungkol sa mas malalalim na koneksyon sa pagitan ng mga tao. Ang pag-aaral ng nakaraan upang mas maunawaan ang kasalukuyan ay lagi nang kapaki-pakinabang; lalo na kung ito ay makakabuti sa ating kahulugan ng pag-ibig at sekswalidad.

Nakakabilib talaga kung paano nagtatagal ang isang imahen sa isip ko: ang unggoy na lumilipad sa ulap gamit ang tinatawag na 'somersault cloud'. Sa pagbabasa ko ng klasikong nobelang Tsino na 'Journey to the West' (o 'Xi You Ji' sa orihinal), malinaw na si Sun Wukong ang tauhang literal na naglalakad o lumulundag sa ulap—hindi lang figuratibo. Ipinapakita doon ang kanyang kakayahang gumamit ng 'jindou yun' para makalipad ng napakalayuan sa isang iglap, isang iconic na eksena na paulit-ulit na ina-adapt sa mga pelikula, telebisyon, at komiks. Bilang kabataang mahilig sa fantasy, na-fascinate ako sa paraan ng paglalarawan: hindi puro hiwaga, kundi may katatawanan at kalokohan din—si Wukong, mapusok at palabiro, pero sobrang makapangyarihan. Ang nobela mismo ay puno ng epikong paglalakbay, relihiyon, at satire, pero ang visual ng unggoy na tumatalon mula ulap papunta sa ulap ang isa sa mga nag-iwan ng pinakamalakas na imprint sa akin. Nakakaaliw ding isipin ang impluwensiya nito sa pop culture: mula sa 'Dragon Ball' hanggang sa iba't ibang adaptasyon sa Silangan, makikita mo ang trope ng paglalakad o paglipad sa ulap na nagmula sa obraing ito. Sa pagtatapos, tuwang-tuwa pa rin ako kapag nai-imagine ko ang eksenang iyon—simple, malikot, at sadyang maliwanag sa isip ko.

Uy, tuwang-tuwa pa rin ako kapag napag-uusapan ang mga lumang komiks at kung paano nila inilalarawan ang mga bading — medyo komplikado at puno ng kontradiksyon. Sa pangkalahatan, madalas silang inilagay sa kategoryang pang-komedya o bilang exaggeration ng effeminacy: punchline sa joke, sidekick na palaging nagpapatawa, o kaya naman villain na dramatiko at 'over the top'. Sa mga panahong iyon kulang ang bukas na pagtalakay sa pagkakakilanlan, kaya ang pagiging bakla ay madalas ipininta bilang katangiang nakakatawa o nakakahiya imbes na tunay na katauhan. May mga pagkakataon din na coded representation ang ginawa ng mga manunulat — malambot na subtext sa pagitan ng dalawang lalaking bida, o malalalim na pagkakaibigan na pwedeng basahin bilang romantic sa kabilang banda. Dahil sa censorship at panlipunang pressure, maraming queer na elemento ang naging simbulo o biro na lang. Nakakaaliw minsan dahil sa camp at creativity, pero nakakainis kapag nakikita mong tinatawanan ang identity ng tao. Bilang isang tagahanga na lumaki sa mga strip at paperback, natutunan kong basahin ang mga lumang gawa nang may parehong pag-ibig at kritikal na mata: naa-appreciate ko ang artistry at ang mga lihim na hint ng pagiging iba, pero minamarkahan ko rin ang mga stereotype na nakasakit. Masaya ako na ngayon mas maraming kwento ang diretso at mas malalim — pero hindi mawawala sa akin ang kakaibang halo ng nostalhiya at pagwawasto pag tinitingnan ang klasiko.

Madalas akong humanga sa mga nobelang may pangunahing tauhang sobrang ambisyoso—parang lumalabas sa kanila ang isang apoy na hindi basta mapapatay. Isa sa pinaka-cemented sa puso ko ay ang 'The Count of Monte Cristo'; hindi lang siya tungkol sa paghihiganti kundi tungkol sa pag-angat mula sa wala hanggang sa halos diyos ang kapangyarihan. Nang basahin ko ito unang beses, parang sinundan ko ang bawat plano ni Edmond Dantès at natutunan ko kung gaano kalakas ang motibasyon na nagmumula sa kawalan ng hustisya. May iba pang halimbawa: 'Great Expectations' kung saan si Pip ay pinapatakbo ng pangarap na maging mataas ang posisyon sa lipunan—o kaya naman si Howard Roark ng 'The Fountainhead' na ambisyon niyang baguhin ang arkitektura kahit pa kontrahin ng buong mundo. Ang pagkakaiba ng mga ito sa akin ay ang tipo ng ambisyon—may maganda at may mapanganib. Nakakainspire at nakakapanibago sabay; iniisip ko pa rin kung saan nagtatapos ang determinasyon at nagsisimula ang pagkaligaw.

Pare, naiintindihan mo ba yung appeal? Para sa akin kasi, it's about seeing someone thrive in a gilded cage. Yung pagiging resourceful at smart under pressure ang nakaka-hook sa akin. Parang strategic game din siya.

Kakaibang isip at likha, bet ko lang na maiisip mo na ang 'Tengen Toppa Gurren Lagann' para sa mga tauhan na may katulad na pagkatao kay Ijn Akagi! Si Kamina at Simon, sa simula, ay puno ng katapangan at hindi natatakot mangarap, na parang si Akagi na palaging may matibay na paninindigan at prinsipyo sa likod ng kanyang mga desisyon. Madalas silang nakakatagpo ng mga hamon, pero ang kanilang determinasyon ay hindi nagpaawat. Isa pang manga na bumubuo sa ganitong tema ay ang 'Kakegurui', kung saan makikita ang mga tauhang puno ng masalimuot na estratehiya at malalim na pag-iisip. Pareho silang mahuhusay sa pagkagambala at may matinding pagnanasa na magtagumpay sa larangan na kanilang pinili. Nasa mundo ng 'Gundam' naman tayo! Ang anime na 'Mobile Suit Gundam: Iron-Blooded Orphans' ay may mga tauhang may katulad na matibay na paninindigan at exacerbating conflicts. Si Orga, halimbawa, ay isang lider na may ngiting nagdadala ng pag-asa, ngunit puno ng mga pasakit na nagpapatibay sa kanyang karakter. Ang mga tauhan dito ay kung paano nila harapin ang mga dark circumstances. Mapapansin mo ang pagkakatulad sa paraan ng kanilang pamumuno at pakikisalamuha sa kanilang mga kasamahan, mga katangian ring kapansin-pansin si Akagi. Sa isang mas masaya at quirky na nota, ang 'Yuri!!! on ICE' ay maaari ding ibasang halimbawa, kahit pa naglalaman ito ng ice skating at sports, ang mga tauhan dito tulad nina Victor at Yuri ay may mga layered personality at mga personal na laban din na nagdadala ng puwersa at internal conflict—na kahiwalay sa porong mga dogma, pero may impluwensya sa mga aspeto ng kanilang buhay, na maihahambing kay Ijn. Nakakakilig ang dynamics at ang dance of relationships nila na hinahawakan din ng damdamin din ni Ijn. Kung gusto mo ng mas madilim at mas kumplikadong tema, tingnan mo ang 'Death Note.' Sa talinghagang larangan nina Light Yagami at L, ang kanilang talino at bluffing ay nagbubukas ng masalimuot na labanan sa isip na sinasalamin din ang malalim na pag-iisip ni Akagi. Ang open-ended na debates at narativong twist ay tiyak na mag-uudyok sa inyo na pag-isipan nang mas malalim ang moralidad ng bawat karakter. Ang bawat turn ng kwento ay tiyak na hahantong sa iyo sa mga tanong na mahalaga sa ating pag-unawa sa kung ano ang mali at matuwid, na mapapansin mo ring sukat sa pilosopiya ni Akagi.

Isang pandaigdigang paglalakbay sa mga nobela na may mga antipatika na tauhan ay tiyak na isang karanasang punung-puno ng mga iba’t ibang damdamin at pagsasalamin. Isang halimbawa ay ang 'Lolita' ni Vladimir Nabokov, kung saan ang pangunahing tauhan, si Humbert Humbert, ay labis na kumplikado at puna. Ang kanyang hindi mapagkatwirang pagnanasa at ang paraan ng kanyang pagkukuwento ay nagdadala sa mambabasa sa isang mahirap na sitwasyon. Nahihirapan tayong ubusin ang kanyang mga saloobin, at madalas tayong naguguluhan kung dapat ba tayong makaramdam ng simpatiya o hindi. Ang ganitong uri ng tauhan ay nagpapakita kung gaano ka-mahirap ang mga kulay ng moralidad. Para sa akin, ang paglalakad sa isip ni Humbert ay naging isang nakakahumaling at nakakalungkot na karanasan. Dito naman sa 'The Catcher in the Rye' ni J.D. Salinger, ang bida na si Holden Caulfield ay maaring tila antipatiko sa ibang mambabasa, ngunit sa ilalim ng kanyang mga rebeldeng kilos at sariwang pananalita, makikita ang lalim ng kanyang mga pinagdaraanan. Ang pakikisalamuha niya sa iba't ibang tauhan, habang siya ay patuloy na nag-iimbestiga sa sarili niyang pagkatao, nagbibigay sa atin ng mga pagkakataong magmuni-muni kung paano natin mas madaling hatulan ang mga tao sa ating paligid. Sa bawat salin ng kanyang pag-iisip, nahuhulog tayo sa isang mala-warfare na laban sa pag-unawa sa ating sarili at sa iba. Ang 'Fight Club' ni Chuck Palahniuk ay isa pang halimbawa ng nobelang may mga antipatika na tauhan. Dito, ang tauhan na walang pangalan na tinutukoy bilang ‘si Narrator’ ay umakyat mula sa kanyang mahiyain at boring na buhay tungo sa isang nakakalibang ngunit delusyonal na pakikibaka sa kanyang pagkatao. Sa pagkakataong ito, binibigyan tayo ng kuwentong puno ng simbolismo at matinding pagninilay, kung saan nakikita natin ang pagkasira ng kanyang pagkatao sa ilalim ng kanyang sariling imahinasyon. At kahit na may mga tahasang eksena na nagpapakita ng karahasan at paggamit ng mga bawal na gamot, nagiging daan ito para sa atin sa mas malalim na pag-unawa sa mga konserbatibong ideya ng pagkatao at modernong lipunan. Sa huli, sa mga nobelang ito, habang ang mga tauhan ay maaaring antipatiko at mahirap mahalin, dala nila ang mga aral at ating pagsasalamin na sa kabila ng ating pagkakaiba-iba, ay naging bahagi rin ng ating pag-unawa sa masalimuot na mundo ng pagkatao.