Chapter 1: Ang Paghihiwalay

Tahimik ang gabi sa Crest Villa sa Anaheim.

Ang ilaw sa silid ay mahinang kumikislap, at tanging tunog ng hangin ang bumabasag sa katahimikan.

Pagkatapos ng kanilang mainit na gabi, marahang hinaplos ni Billie Walter ang maliit na nunal sa dibdib ni Mariel Benning, saka bumangon.

Walang emosyon ang tinig ng bigla niyang sabihin,

“Let’s divorce.”

Parang huminto ang oras.

Napatigil si Mariel, habol pa ang hininga, at mabagal na napalingon sa kanya.

“Anong... sinabi mo?”

Ang boses niya, paos, parang nagmumula sa isang sugat na matagal nang pinipigil sumigaw.

Humithit ng sigarilyo si Billie. Sa bawat ulos ng usok, parang may pader na itinayo sa pagitan nila.

“May cancer si Vicky. Six months to live daw.”

“At ano ngayon?” mahina ngunit mariing sagot ni Mariel.

“Huling wish niya na maging asawa ko.”

Diretsong tinuran iyon ni Billie, parang nag-uulat lang ng balita.

Nanigas si Mariel. Hindi siya agad nakasagot.

Ang tibok ng puso niya, parang malakas na kulog sa katahimikan ng gabi.

“Pansamantala lang ‘to,” dagdag ni Billie. “Pagkatapos ng anim na buwan, balik tayo sa dati. Promise, Mariel.”

Napangiti siya—ngunit hindi iyon ngiti ng pag-asa.

“Promise? After six months? So... papakasalan mo siya habang buhay pa siya, tapos babalik ka sa akin kapag patay na siya?”

Tumaas ang boses ni Mariel. “Anong klaseng tao ka, Billie?!”

Sandaling natahimik si Billie, saka nagbuntong-hininga.

“Don’t make this harder than it already is.”

“Harder for who? For you?” Mariin ang tinig ni Mariel. “Hindi mo man lang tinanong kung kaya ko. Hindi mo man lang inisip kung anong mararamdaman ko!”

Lumapit siya kay Billie, hawak ang braso nito.

“Mahal mo ba siya?”

Hindi agad sumagot si Billie. Isang saglit na katahimikan—at doon niya alam ang totoo.

“Hindi mo kailangan sagutin,” wika ni Mariel, nanginginig ang tinig. “Nakita ko na sa mata mo.”

“Mariel…”

“Huwag mo akong Mariel-Mariel!” sigaw niya. “For once, sabihin mo nga—ako ba ang pinili mo kahit kailan?!”

Tumalikod si Billie, umiwas ng tingin.

Walang salitang lumabas sa bibig nito. Tanging usok ng sigarilyo ang pumagitna sa kanila.

Tahimik na bumagsak ang luha ni Mariel.

Naalala niya ang mga taon na lumipas—ang mga gabing siya lang ang kumakapit, habang si Billie, palaging malayo.

Ang mga pagkakataong minahal niya ito kahit hindi siya pinili.

“Alam mo ba,” sabi niya sa pagitan ng hikbi, “pitong taon ko nang ginagawa ang lahat para sa’yo. Pitong taon kong nilunok ‘yung sakit kasi akala ko, darating din ‘yung araw na titigilan mo na akong saktan.”

“Pero eto pa rin tayo, ‘no? Ako pa rin ‘yung kailangang umintindi.”

Tahimik lang si Billie, nananatiling malamig ang ekspresyon.

“Mariel, mamamatay na siya,” wika nito sa mababang tinig. “At oo, mahal niya ako. Pero ikaw ang kasal sa’kin. Gusto ko lang... gawin ‘yung tama.”

“Tama?” mapait na tugon ni Mariel. “Tama ba ‘yung ipahiya mo ako sa harap ng buong mundo habang siya—‘yung babaeng may sakit—ginagawa mo pang santa?”

“Mariel, huwag kang maging selfish.”

“Selfish?!” Mabilis siyang lumapit, halos mapasigaw. “Ako ‘yung asawa mo, Billie! Ako ‘yung sinumpaan mong mamahalin! Pero bakit ako ‘yung mukhang kabit ngayon?!”

Hindi na sumagot si Billie.

Pinatay niya ang sigarilyo, mabilis na nagbihis.

Bago tuluyang lumabas ng silid, mariin niyang sinabi,

“Wala kang magagawa para baguhin ang desisyon ko.”

At gaya ng dati, iniwan niya si Mariel—basag, mag-isa, at walang sagot.

Tahimik na nakaupo si Mariel sa gilid ng kama.

Patuloy ang pag-vibrate ng cellphone niya.

Mensahe mula sa hindi pamilyar na numero:

“Dumating ulit siya kanina.”

Kasunod, isang larawan—si Billie, nakangiti, yakap ang babaeng may mahabang buhok.

“Sinabi niyang mahal niya ako.”

“Hindi ako nag-iisa tuwing umuulan, kasi kasama ko siya.”

“Mariel, ikaw ang tunay na kabit.”

Nabagsak ang cellphone mula sa kamay niya.

Ang bawat mensahe, parang batong dumudurog sa puso.

Ang lalaking pinangarap niyang makasama habang buhay—may kakayahan palang magmahal… pero hindi siya ang minahal.

Dahan-dahan niyang binuksan ang drawer.

Nandoon ang pregnancy test na ginawa niya kaninang umaga.

Dalawang malinaw na guhit.

Buntis siya.

Ngunit imbes na tuwa, pighati ang sumalubong.

“Ang irony no’n…” mahinang bulong niya. “Sa wakas, may parte ka na sa’kin, Billie… pero wala ka na.”

Kinuha niya ang lighter na iniwan nito.

Tinitigan ang apoy habang sinusunog ang papel ng resulta.

“Ito na ang huli kong pabor sa’yo, Billie.”

“Binigay ko na lahat. Wala nang natira.”

At sa unang pagkakataon, tuluyang pumatak ang huling luha ni Mariel.