Bakit Mahalaga Ang Pagsusulat Sa Mga Nobela At Kwentong-Bayan?

Sino ba naman ang hindi matutunghayan ng diwa ng pagsusulat sa mga nobela at kwentong-bayan? Ang mga ganitong akda ay tila nagsisilbing bintana sa mga mundo ng imahinasyon na nagbibigay liwanag sa ating mga pinapangarap, takot, at pag-asa. Sa pamamagitan ng mga kwentong ito, naipapahayag ang kultura at tradisyon ng isang lipunan, kaya't napakahalaga ang kanilang papel sa ating kolektibong kaalaman. Isipin mo na lang kung paano bumuo ng koneksyon ang mga kwento sa atin—halos bawat pahina ay nagtuturo ng aral o nagbibigay ng naiibang pananaw. Kailangan ang pagsusulat upang matulungan tayong makilala ang ating sarili at ang ating lugar sa mundo. Sa ‘Diablo’ ni Carlos Ruiz Zafón, halimbawa, natutunghayan ang pagkakahiwa-hiwalay ng mga tao sa isang malawak na lipunan, at gaano nito maapektuhan ang ating pakikipag-ugnayan sa iba. Tumutulong ang mga kwento na buuin ang ating pagkakakilanlan at dumaan sa mga damdamin na madalas nating pinipigilan. Kahit anong uri ng kwento, nagdadala ito ng liwanag, kasiyahan, o kahit sakit, na nagpapalalim sa ating paksa at pananaw sa buhay.

Bilang isang tagahanga ng mga kwentong-bayan, masasabi kong ang mga ito ay hindi lamang basta aliw. Ang bawat kwento ay puno ng mensahe at aral na maaaring magbago ng ating pananaw sa mga bagay-bagay. Halimbawa, sa mga kwentong bayan tulad ng ‘Alamat ng Buwitre’, maiisip natin ang halaga ng ating mga desisyon sa buhay. Ang mga kwentong ito ay halaw ng katotohanan na maaaring piliin natin, pero may mga resulta ang ating mga aksyon. Mahalaga ang pagsusulat para mapanatili ang mga aral na ito at mapagana ang imahinasyon ng mga susunod na henerasyon. Sa mga ganitong paraan, ang pagsusulat ay nagsasagawa ng mahaba at pantay na papel sa ating buhay na nagbibigay-diin sa ating nasyonalidad at pagkakaisa.

Kapag isinusulat ang mga nobela at kwentong-bayan, para bang isang pagkain ang ating ginagawa—pinagsasama-sama ang mga sangkap ng imahinasyon, karanasan, at kwento ng iba upang makagawa ng isang masustansyang inumin ng kaalaman at entertainment. Dito nagmumula ang mga ideya na nakakatulong hindi lamang sa ating sarili kundi pati na rin sa iba. Nakakakonekta tayo sa iba sa pamamagitan ng agos ng salita at kwento na umuusbong mula sa ating kalooban. Kasama ng pagsusulat, lumalabas ang ating kahusayan sa paglikha at pagbubuo ng isang mundo mula sa simula o pagsasagawa ng mga kwento sa ibang anyo. Alinmang planeta, karagatan, o koneksyon ang ating gusto—ang mga kwento ang mumuhay sa ating kamalayan at patuloy na lalago sa ating isipan.

Ang mga nobela at kwentong-bayan ay sinaunang sining na humuhubog sa ating kultura at pagkatao. Halimbawa, sa mga kwentong bayan, makikita ang mga aral na nakaugat sa ating mga tradisyon at kasaysayan. Mahalaga ang mga ito dahil naglalarawan ito ng ating sama-samang mga karanasan at pag-unawa. Ang pagsusulat ay nagbibigay daan upang maipakita ang mga koneksyon sa pagitan natin. Sa pamamagitan ng mga kwento, natututo tayong magpahalaga sa iba at sa ating pinagmulan.

Kapag pinagninilayan ko ang halaga ng pagsusulat sa mga nobela at kwentong-bayan, naisip ko na ito ay isang hindi natatapos na paglalakbay sa pag-unawa sa ating mga pangarap at ambisyon. Ang mga kwentong ito ay puno ng mga simbolismo, at bawat simbolo ay may kahulugan at nagbibigay ng aral. Sa mga sinulat, lalo na sa mga banyagang nobela tulad ng ‘Pride and Prejudice’ ni Jane Austen, na ipinapakita ang hindi pagkakaintindihan at pagkakaiba-iba ng karanasan sa buhay. Ipinapakita rin dito kung paano nagiging talon ang sitwasyon at kung paano natin ito mapapanggap na hamon. Maraming mga tao ang nakababasa at umatake sa mga mensahe at pag-uugali, kaya't napakahalaga ng mga kwentong ito na nakaka-inspire at nagbibigay liwanag sa mga isyu ng lipunan.

Kaya't ang pagsusulat ay mahalaga hindi lamang para sa artistikong halaga nito kundi dahil nagsisilbing pagtatala ito ng ating kultura. Ang mga kwentong bayan na ipinasimula ng ating mga ninuno ay nagpapatuloy at pinapasa sa mga susunod na henerasyon bilang pagkilala at pagmamalaki. Kung wala ang pagsusulat, saan nga ba tayo pupunta? Parang wala tayong ugat at dahon ng ating pagkatao. Ang pagkakaroon ng kwento ay parang pagbuhos ng tubig sa lupa—nagbibigay-buhay at naghuhubog sa atin bilang mga tao.

Sa madaling salita, ang pagsusulat ay isang mahalagang proseso na nagbibigay-diin at nagpapayaman sa ating mga karanasan at ideya. Sa mga kwentong ginagalugad natin, may mga pagkakataon tayong matuto at mangarap mula sa iba, na nagpapalalim ng ating ugnayan sa ating pamilya at komunidad.