Paano Ginagamit Ang Pormal Sa Mga Nobela At Pelikula?

Napaka-interesante ng pagtingin sa yumuko bilang isang device sa mga nobela at pelikula, lalo na sa mga kwento na naglalaman ng masalimuot na tema ng katotohanan at pagkamaka-Diyos. Sa mga nobela, ang yumuko ay madalas na ginagamit upang ipakita ang damdamin ng pagkabigo o ang mga kaganapan na nagdudulot ng malalim na refleksyon sa mga tauhan. Halimbawa, sa isang kwento, kapag ang protagonist ay nagkulang sa isang mahalagang misyon, makikita sa kanilang aksyon na tila sila’y yumuko sa mga pagsubok ng buhay. Minsan, ang mga tauhan ay lumilipat mula sa matibay na paninindigan patungo sa isang estado ng pagkakasala, at ang yumuko na ang tanging paraan upang ipakita ang kanilang pag-unawa at pagbabalik-loob. Tuwing pinapanood ko ang mga pelikula, naisip ko na ang yumuko ay madalas na simbolo ng pananalig. Sa mga eksena kung saan ang isang karakter ay humihingi ng tawad, ang pagkilos na ito ay radikal at puno ng emosyon. Makikita ito sa mga drama kung saan ang tauhan ay naharap sa mga pagsubok at ang kanyang pagyuko ay hindi lamang pisikal, kundi pati na rin ang panloob na pagdadalawang-isip at pagsasakripisyo. Iniisip ko pa na ito ay nagbibigay-daan sa ating mga manonood na makaramdam ng koneksyon sa kanila; ang pag-iyak ng tauhan o ang kanilang pag-asa sa hinaharap ay nagiging mas makabuluhan dahil dito, at tunay na nag-uumapaw ng damdamin. Samakatuwid, hindi lamang ito isang simpleng aksyon kundi isang malalim na simbolo na nagbibigay-diin sa mga tema ng pagsasakripisyo, pagkilala sa sariling pagkakamali, at pag-unlad. Sa aking karanasan, ang mga kwentong ito ay nagbibigay sa akin ng inspirasyon upang harapin ang aking mga sariling hamon at damdamin. Ang yumuko ay tila nagiging simbulo ng pag-asa at pagbabago, na nagtuturo sa atin na kahit ano pang pagsubok ang dumarating, laging may pagkakataon para sa pagtanggap at pagsasalamin.

Tila ba sinasadya ng manunulat na gawing payak ang mga salita para mas maramdaman mo ang bawat hinga ng teksto. Nang una kong basahin ang isang nobela na puro simpleng pangungusap ang gamit, nagulat ako kung gaano kalalim ang naiiwan — parang malambot na suntok na dahan-dahang tumatama. Ang payak na salita ay hindi nangangahulugang simple ang damdamin; kabaligtaran nga, madalas itong nagiging lalim-balat at mas madaling makairita ng imahinasyon dahil hindi binibigyan ng labis na opisyal na paliwanag ang mambabasa. Sa unang talata ng nobela, makikita ko kung paano pinili ng may-akda ang mga pandiwa kaysa mga pang-uri, at kung paano sinasalamin ng maikling pangungusap ang tibok ng puso ng tauhan o ang bigat ng isang eksena. Sa pangalawang bahagi, napapansin ko ang taktika: paulit-ulit na motif na ipinipilit sa payak na leksikon, mga pariralang parang walang detalye pero nag-iiwan ng puwang para sa mambabasa. Halimbawa, ginagamit ang pareho o katulad na simpleng imahen sa iba’t ibang eksena — isang lamok na umiikot sa ilaw, ang amoy ng alikabok, ang tunog ng pinto — at dahil payak ang salita, lumilitaw na mas malakas ang simbolismo. Naging mas sensitibo ako sa paglabas ng impormasyong hindi diumano’y mahalaga: mga maliliit na aksyon, paghinto sa dila, o maikling bulong. Ang puting espasyo sa pahina, ang mga pangungusap na pinapaikli kapag kailangan ng tensyon, at ang di-direktang paglalarawan ay bahagi ng arsenal ng may-akda para ipaghiyaw ang emosyon nang hindi marahas. Madalas kong subukan ang estilo sa aking pagsusulat: magsusumikap akong magpatahimik sa paglalarawan, gumamit ng payak na salita, at magtiwala na kayang punan ng mambabasa ang puwang. May times na nagiging malamya ang eksena kapag kulang sa texture, kaya mahalaga ring sanayin ang sarili sa pagpili ng tamang salitang payak pero matalim ang dating. Ang pinakamagandang bahagi para sa akin ay kapag, matapos ang huling pahina, hindi karaniwang pinagsama-samang paliwanag ang naiwan kundi isang uri ng pakiramdam — isang alaala, sakit, o pag-asa — na maaalala mo nang payak at diretso. Ganyan ko nakikita kung paano ginagamit ng may-akda ang simpleng salita: bilang pintuan, hindi bilang kompletong bahay.

Ang paggamit ng lalawiganin na salita sa mga nobela at pelikula ay talagang nagbibigay ng buhay at kulay sa mga tauhan at sitwasyon. Isipin mo na lang, kinakabahan ka sa isang eksena na puno ng drama, tapos biglang may nagbitaw ng mga terminong kilala lang sa inyong probinsya. Ang mga parirala at salitang ito ay hindi lamang nagdadala ng pagkakaiba sa diyalogo; nakikita mo rin ang pagkakaiba ng kultura at tradisyon mula sa ibang bahagi ng bansa. Minsan, ito ang nagiging tulay para mas ma-connect ang mambabasa o manonood sa mga tauhang kanilang sinusubaybayan. Ang ganitong elemento ay madalas na nagládala ng katotohanan na parang nandiyan ka mismo sa kwento, parang kasama mo silang nagkukwentuhan sa kanto. Kadalasan, ang mga nobela at pelikula ay gumagamit ng lokal na wika upang mas maipakita ang personalidad ng mga karakter. Para sa akin, isa itong paraan upang ipakita ang kanilang pinagmulan at mga karanasan. Halimbawa, sa isang nobela na set sa hilagang Luzon, madalas na may mga tauhang gumagamit ng salitang 'wen' o 'sige' sa kanilang pag-uusap, na nagpapakita ng kanilang pagsang-ayon o pag-unawa. Habang pinapanood ang isang pelikulang umiikot sa buhay sa Mindanao, mararamdaman mo ang lalim ng kanilang mga karanasan sa pamamagitan ng mga pagbati at salitang hipon, water lily, o iba pang lokal na terminolohiya. Talagang nakakatuwang isipin kung paano ito nagpapalalim sa pag-unawa natin sa mga kulturang ito. Ang paggamit ng ganitong mga salita ay nagiging isang uri ng sining. Pinapakita nito ang pagiging tunay sa ating literatura at pelikula. Nakakaengganyo rin ito sa mga manunulat at direktor dahil nagbibigay sila ng boses sa mga community na karaniwang hindi naririnig. Kaya sa mga kwentong natatangi at nakakaaliw, ang lalawiganin na salita ay nagsisilbing tulay upang mas makilala ang kaysarap ng ating pambansang yaman. Minsan, umuusbong ang mga kwento na nagkukuwento sa mga pangarap at pagsubok ng mga tao mula sa iba't ibang rehiyon sa Pilipinas. Kaya't sa pamamagitan ng pagbibigay-diin sa mga lokal na wika, naipapadala nila ang mensaheng 'hindi tayo nag-iisa; tayo ay bahagi ng isang mas malawak na kwento'. Nakaka-inspire ang epekto nito sa akin bilang isang tagahanga. Isang simpleng pagbigkas ng 'ada' mula sa isang bida sa kwento na nakakaalam sa kanyang kultura ay hind niyo lang mararamdaman pero maiiwan kang nag-iisip tungkol sa mga bagay na higit pa sa kwentong ipinapakita sa screen. Ang galing, hindi ba?

Sobrang saya kapag pinag-uusapan ang pang-uri sa nobela—parang seasonings na kayang gawing unforgettable ang simpleng ulam. Sa pagsusulat, hindi lang sila ornamental; sila ang naglalagay ng kulay, tunog, at amoy sa mundo mo. Madalas kong gamitin ang pang-uri para tumulong sa ‘show, don’t tell’ approach: sa halip na sabihin na galit ang isang tauhan, mas pipiliin kong mag-describe ng mga maliit na bagay—’nagliliit na mga mata’, ’pinunasan ang palad sa kamay niya nang mabilis’, ’mapait na ngiti’—para maramdaman ng mambabasa ang emosyon nang hindi diretsahang binabanggit. Mahalaga rin ang specificity: ‘magaspang na amerikana’ ay ibang imahen kaysa sa ‘makapal na amerikana’, at ‘matamis na amoy ng mangga’ ay mas buhay kaysa sa puro ’masarap na amoy’. Ginagamit ko rin ang mga pang-uri para sa subtext—ang pagpili ng connotation ng isang salita (hal., ’marupok’ vs ’banayad’) ay nagpapakita ng attitude ng narrator o point-of-view ng karakter. Maganda rin paglaruan ang ritmo at pacing gamit ang mga pang-uri. Kapag kailangan mong pabagalin ang eksena, pwede kang maglista ng ilang piling pang-uri at sensory details—mga kulay, texture, tunog—na magtatakda ng ambience. Pero mag-ingat: kapag sobrang dami, nagiging mabigat at nagmumukhang purple prose. Madalas akong bumalik sa draft at mag-trim: palitan ang mahahabang adjective clusters ng mas malalakas na verbs o nouns na may sariling load, halimbawa, hindi ’napakainit na araw’ kundi ’sumisiklab ang araw sa terasa’. Sa action scenes, minimal adjectives—mabilis, blunt descriptors—ang kailangan para manatiling taut at enerjetiko. Sa romance o literary passages, mas nag-e-enjoy ako sa layered descriptors na may metaphor at simile para tumagos sa emosyon. Isa pang favorite trick ko ay ang pag-sync ng adjective choice sa boses ng karakter. Kung ang narrator ay bata, gagamit siya ng mas simpleng adjectives; kung matanda at pedantic, complex at archaic ang mga salita. Nakakatulong rin ang pang-uri sa worldbuilding: sa fantasy, ang mga pang-uri sa pagtukoy ng arkitektura, pan outfit, at panahon ang bumubuo sa kulturang naiisip ng mambabasa. Panghuli, madalas kong gamitin ang adjectives bilang foreshadowing—isang ’madulas na hagdanan’ na paulit-ulit ang pagbanggit ay maaaring mag-set up ng suspense. Sa editing, sinasabi ko sa sarili ko na mag-ambag ang bawat pang-uri: kung hindi ito nagbibigay ng bagong impormasyon o damdamin, tinatanggal ko. Mahal ko kapag nagwowork ang tamang descriptor: nagiging cinematic at malapit sa puso ang eksena, parang nakikita at naaamoy ko mismo ang mundo ng nobela.

Pangimbuluhan, sa ating kabatiran, ay madalas na nagiging dahilan ng panibagong pag-ikot ng kwento. Sa mga nobela, ito ay isang napaka-epektibong kasangkapan na nag-uudyok sa mga tauhan na kumilos, magdesisyon, at makipag-ugnayan sa isa't isa. Halimbawa, sa 'Pride and Prejudice', ang mga pangimbuluhan sa pagitan nina Elizabeth Bennet at Mr. Darcy ay nagbigay-diin sa mga hindi pagkakaintidihan at panghihikbi ng mga tauhan. Ang paglalantad ng mga emosyon, pag-aalayan, at sa huli, ang pagkakaayos ng kanilang mga pagkakaiba ay nagbuka ng mas malalim na koneksyon sa mga mambabasa.  Pati na rin, madalas akong napapaisip kung gaano kataas ang epekto ng pangimbuluhan sa ating mga sariling kwento. Nakakaengganyo ito sapagkat nagiging relatable ito sa ating lahat. Ang mga karakter na naninindigan sa pangimbuluhan ay tila mga simbolo ng ating sariling mga laban. Kapag nararamdaman natin ang kanilang mga takot o pag-aalinlangan, natutunghayan natin ang mga tema ng pag-ibig, pagkakaibigan, at intriga. Sa ganitong paraan, ang pangimbuluhan ay hindi lamang nagsisilbing plot device kundi pati na rin bilang isang salamin ng ating sariling buhay. May isa pa akong nabasa sa isang nobelang may tema ng fantasy na talaga namang nakapukaw sa aking interes, ki Cockroaches and Cornflakes. Dito, ang pangimbuluhan ay tumutukoy sa mga halimaw mula sa ibang mundo na nagsasanhi ng kaguluhan sa mga pangunahing tauhan. Ang kanilang mga pagninasa at inggitan ay nagiging dahilan upang magtulungan ang ibang tauhan o 'di kaya'y sumalungat, na nagbigay sa kwento ng mas masalimuot at mas suspenseful na takbo. Ipinapakita nito na sa kabila ng mga panganib, ang mga tauhan ay lumalakas at nagiging matatag sa kanilang mga desisyon. Paminsan-minsan, naisip ko rin na ang pangimbuluhan ay madalas na nakikita sa mas simpleng kwento; sa mga kwentong pambata, halimbawa. Ang pagkakaroon ng mga karakter na nag-uumapaw ng inggit, tulad ng sa 'The Ugly Duckling', ay nagbibigay ng aral sa mga bata tungkol sa pagtanggap at pag-unawa. Sinasalamin ng kwentong ito kung paano ang pangimbuluhan ay nagsisilbing isang leksyon—na sa kabila ng lahat, sa huli, ang tunay na pagkatao ang magwawagi. Ang mga kwentong ito, sa kanilang kagalakan at kalungkutan, ay nagbibigay halos reminiscence sa aking kabataan at nagtuturo ng makabuluhang buhay na leksyon. Ang pangimbuluhan ay higit pa sa simpleng pag-reak sa ibang tauhan; ito ay isang pinto sa mas malalim na pag-unawa sa ating mga sarili at sa ating mga relasyon. Kaya sa tuwing nababasa ako ng nobela, lagi kong sinisikap na tingnan ang mga dynamics ng mga tauhan sa higit pang kritikal na paraan at masiyahan sa kanilang mga paglalakbay.

Sa mga nobela at manga, ang nunal sa mata ay madalas na nagdadala ng kahulugan at simbolismo na nagbibigay ng lalim sa karakter. Isipin mo na lang ang mga karakter na may kakaibang katangian – sa isang kwento, ang nunal sa mata ay maaaring kumatawan sa isang nakatagong lihim o ang pag-uugali ng isang tao na kakaiba sa karaniwan. Halimbawa, sa mga shoujo manga, kadalasang makikita ito sa mga pangunahing tauhan na may mapupulang mata at flattering features. Ang mga ganitong karakter ay halos laging may bahagi ng kanilang kwento na nakaangka sa kanilang sets ng emosyon. Naramdaman mo na bang may kasamang lungkot kapag nakikita mo ang ganitong uri ng mga tauhan? Yung kapag pinapakita nila ang kanilang tunay na damdamin, sumasabay ang nunal sa kanilang mata na tila nag-uudyok sa mga mambabasa na mas pag-isipan ang kanilang laman. Isang magandang halimbawa ay ang mga tauhan sa 'Naruto', kung saan si Kakashi Hatake ay may mga mata na punung-puno ng buhay at twists. Ang kanyang nunal ay hindi lamang bahagi ng kanyang hitsura kundi maaari mo rin itong iugnay sa kanyang nakaraan at mga darating na hamon. Ang ganitong mga detalyeng biswal ay nakakatulong sa pagbibigay ng lalim sa kwento at sa mga interaksiyon ng mga tauhan. Kaya para sa akin, ang pagkakaroon ng nunal sa mata ay hindi lamang isang simpleng apat-point mark sa pisikal na anyo ng karakter—ito ay isang tagapagpahiwatig ng kanilang mga karanasan at damdamin na mas lalong nagpapasigla sa kwento na kanilang ginagalawan. Kasabay ng mga simbolismo, maaaring maging daan ang nunal upang masuri ang mga dinamika ng relasyon sa kwento. Iniisip ko ang mga kumplikadong sitwasyon kung saan ang isang tauhan ay nagiging sentro dahil sa kanilang kakaibang pisikal na katangian, at ang mga estratehiya ng kwento upang galugarin ang mga daanan ng pagmamahal at pagtanggap. Kaya, ang mga ganitong aspekto ay bumubuo sa alon ng emosyon sa istorya, nagbibigay ng pagkakataon para sa mga mambabasa na makipag-ugnayan at makaramdam. Depende sa konteksto at paraan ng pagkakapresenta, ang nunal sa mata ay sadyang nagdadala ng mga sinasagisag na kahulugan sa iba't ibang mga nobela at manga, at iyon ang ginagawang mas masigla at malikhain ang bawat kwento na ating binabasa.

Sa realidad, ang pag-aangkop ng mga nobela sa pelikula ay tila isang masiglang paglalakbay na puno ng mga estratehiya at kalakaran. Naglalaman ito ng iba’t ibang uri ng mga nobela na nagiging batayan ng mga blockbuster at indie films. Una, mayroong mga nobelang romantiko na kadalasang nagiging matagumpay sa takilya, tulad ng 'Pride and Prejudice' ni Jane Austen. Ang mga kwentong mala-sinema na puno ng emosyon at mga labanan ng puso ay talagang tumatatak sa mga manonood. Ibang uri naman ang mga nobelang panteknikal o speculative fiction – isipin ang 'Dune' ni Frank Herbert na natangkilik hindi lamang dahil sa kwento kundi dahil din sa visual na sining at pagbuo ng mundo na naipapakita sa pelikula. Makikita rin dito ang mga thriller at suspense, na madalas hinahanap-hanapan ng mga manonood; ang 'The Girl with the Dragon Tattoo' ni Stieg Larsson, sa mga pelikula, ay pinapagana ang ating mga damdamin sa takot at pagkabigla. Sa kabilang banda, mayroon ding mga nobelang historical na nagbibigay ng mga aral mula sa nakaraan. Ang 'The Book Thief' ni Markus Zusak ay isa sa mga kwentong historikal na umantig sa puso ng marami. Ang paglikha ng karakter at ang pagkakausap sa tunay na mga pangyayari ay nagiging dahilan kung bakit naghahanap ang mga tao na ikumpara ang mga pangyayari sa kwento sa tunay na buhay. Nag-uumapaw ang inspirasyon mula sa mga nobelang ito, at napakahirap silang hindi gawing inspirasyon sa sining tulad ng pelikula, na mapapansin natin sa iba't ibang platform. Sa karagdagan, ang mga nobela na may malalim na pag-iisip, gaya ng mga gawa ni Haruki Murakami, kahit na hindi agad mailarawan, nagiging batayan ng mga pelikula na puno ng simbolismo at samahang emosyonal. Translation dito ay mas minamasan at pinahirap, pero sa kalaunan, nag-uugnay pa rin sa mas malalim na tema na mahirap kalimutan.

Sa bawat pelikula o palabas sa TV, tila isang pandayin ang mga tula ng pag-ibig na nagsisilbing puso ng kwento. Bumabalot ang mga salitang ito sa emosyon at nararamdaman, na nagbibigay-diin sa mga tila simpleng eksena. Kunwari, sa isang dramatic na sitwasyon, ang isang tula ng pag-ibig ay maaaring marinig habang bumababa ang ilaw, na nagdadala sa atin sa saloobin ng mga tauhang nagmamahalan. Ang hindi malilimutang mga linya mula sa mga tula ay nagiging tila background score na nagdadala ng mas malalim na koneksyon sa puso ng mga manonood. Napapansin ko na kapag ang isang character ay nagbabahagi ng tula sa kanyang mahal sa buhay, tila aalis siya sa oras at ang mundo ay humihinto, at kami ay natutunghayan ang kanilang koneksyong mas malalim kaysa sa kahit anong ordinaryong pag-uusap. Isang magandang halimbawa nito ay sa pelikulang 'Eleanor & Park', kung saan ang paggamit ng mga tula ay nagbibigay daan upang ipakita ang mga saloobin ng mga batang karakter na nahaharap sa kanilang sariling mga hamon. Ang bawat pahina ng tula ay parang isang paglalakbay sa kanilang mga puso at isip, nagsisilbing ilaw sa madilim na mga sitwasyon. Sa mga pagkakataong ito, ang liwanag ng pag-ibig na ipinalabas sa mga aksyon at salita ay umaabot sa ating mga damdamin. Ang mga diyalogo na sinamahan ng mga tula ay nagiging instrumentong nailalarawan ang mga damdamin na marahil ay hindi natin kayang ipahayag nang direkta. Kaya't napakahalaga ng tula sa pag-ibig—ito ay nagsisilbing tulay sa pagitan ng puso at isip, nagkakaroon tayo ng mas malalim na pag-unawa sa paglalakbay ng mga tauhan at maging sa ating sariling karanasan at emosyon.

Saan ba nagsisimula ang usapan tungkol sa pormal na tono sa pagsusulat ng libro? Ang pormal na tono ay parang isang mahalagang sangkap sa paggawa ng mga kwento na talagang umaabot sa puso at isip ng mga mambabasa. Kapag naglalathala ng isang aklat, isinasalaysay mo ang mga ideya na maaaring bumigay o bumago sa pananaw ng isang tao, kaya’t ang pagkakaroon ng pormal na tono ay nakakatulong upang maipahayag ang mga ideyang ito nang may tiyak na kredibilidad. Sa isang paraan, ang pormal na tono ay nagbibigay-diin sa halaga ng nilalaman. Hindi ito purely stylistic; ito din ay nagsisilbing tulay sa pag-unawa sa mas malalim na tema at mensahe ng kwento o ang mga konteksto ng nilalaman. Akala ko noon, pormal na tono ay laging mahigpit at nakakabigo, ngunit sa paglipas ng panahon, napagtanto ko na may integridad ito. Ito ay nagbibigay ng respeto, lalung-lalo na sa mga paksang maaaring sensitibo o mahirap talakayin. Halimbawa, isipin mo ang mga aklat na nagtatalakay sa mga seryosong isyu tulad ng depresyon o diskriminasyon. Ang tamang paggamit ng pormal na tono ay maaaring makabuo ng mas malalim na pagkakaintindi sa mga tema at hindi lamang pagbabasa para sa entertainment. Isa pa, sa mga teknikal na aklat, ang pormal na tono ay talagang mahalaga. Kailangan nitong maging malinaw at tuwid upang maiwasan ang mga hindi pagkakaintindihan, lalo na kung ang mga detalye ay maaaring maging kumplikado o masalimuot. Para sa mga mambabasa na naghahanap ng impormasyon, ang pormal na tono ay nagbibigay ng natawid sa tiwala, na tila nagsasabi na, “Oo, maaari kang umasa rito.” Kahit sa mga fiction, ang tono ay nagbibigay pugay sa mga karakter at plot, nagsisilbing istilo na kumakatawan sa kanilang mga mundo. Minsan, ang dami ng emosyon kaysa sa tamang anyo ay puwedeng mawalan ng balanse. Ang pormal na tono sa pagsusulat ay nagbibigay sa akin ng pakiramdam na ang bawat salita, ideya, at kuwento ay may halaga at hinahamon ang iba na isaalang-alang ang kanilang nararamdaman sa mga paksang ito.

Sino ang mag-aakala na ang nakakaengganyong koneksyon sa mga tauhan sa 'Attack on Titan' ay bumabatay sa kanilang mga sambitla? Ang mga salitang ito, hindi lamang basta-basta, kundi puno ng damdamin at intensyon, ay nagbibigay-diin sa kanilang mga karanasan at pinagdaraanan. Isang sambitla na maaaring ipahayag ang galit, takot, o kahit ligaya. Isang halimbawa ay ang walang kaparis na sigaw ni Eren Yeager sa mga takot na kanyang nararamdaman. Sa kabila ng mabilis na takbo ng kwento, ang mga sambitla ang nagbibigay sa atin ng pagkakataong mas maintindihan ang mga kumplikadong emosyon ng mga karakter. Para sa akin, tila ito ay isang mahalagang pagkonekta sa ating mga mambabasa o manonood. Ipinapakita nito na sa kabila ng pagkakaiba ng kwento, ang damdamin nating lahat ay nag-uugnay sa isa't isa. Sa mga nobela naman, mas masasalamin ang mga sambitla sa mas malalim na antas. Nagiging daan ito upang mas patunayang ang pagbabasa ay hindi lamang puwersa ng impormasyon kundi isang karanasan din. Halimbawa, sa 'The Fault in Our Stars', ang bawat sambitla na ginamit ng mga tauhan ay nagbibigay-diin sa kanilang mga pagsubok at pangarap. Dito, bawat sambitla ay nagiging simbolo ng kanilang paglalakbay. Kaya't nakakapukaw ito sa ating atensyon at nag-iiwan ng mga alaala na nagbubuklod sa ating mga puso. Ang kapangyarihan ng sambitla ay isa sa mga dahilan kung bakit mas lalong sumisigla ang mga kwento, nagiging tulay ito gamit ang damdamin, sa pagitan ng mga tauhan at ng mga mambabasa.