Black Clover : ตอนที่ 140

เพราะเกิดมาสูงส่งเป็นถึงโอรสสวรรค์ที่ผู้คนทั่วใต้หล้าต้องยอมสยบแทบเท้า ก้มหัวให้ เพราะความจำเป็นบีบบังคับจึงจำต้องยอมร่วมหลับนอนกับสนมไปทั่ว แต่เมื่อพบเจอเข้ากับบุปผางามแห่งเฉียวฉี บุปผารักดอกนี้กลับเปลี่ยนมังกรร้ายให้กลายเป็นมังกรโบ้ไปในพริบตา แต่ทว่าเหตุการณ์ที่คาดฝันเอาไว้กลับมิได้ง่ายดายนัก เพราะในวันที่ได้รับรู้หัวใจตัวเองว่ารัก บุปผางามกับห่างหาย ด้วยมิรู้จะกล่าวคำว่ารักออกมาได้อย่างไร ในเมื่อบุปผางามนี้ เป็นเพียงสถานะทาสชั้นต่ำและสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งขององค์ฮ่องเต้เพียงเท่านั้น... ***************************************** ** ยืนหนึ่งในเรื่องไม่ฉลาดในรัก พระเอกทรงอย่างแบด แซดอย่างโบ้ ** ขึ้นอย่างฮ่องเต้ ลงอย่างโฮ่งเต้ ** ** ร้องไห้หอนโหยหวนหาเมียจ๋าในวันที่นางเอกหอบลูกในท้องหนีไปค่า ** หลังได้พบเจอกับนางเอกแล้วพระเอกมีอะไรแค่กับนางเอกคนเดียวนะคะ รี้ดสบายใจได้

จำไว้! ต่อไปอย่ามาอวดเก่งกับฉันอีกฉันยังไม่อยากใช้ของร่วมกับผู้ชายคนอื่น เรื่องนี้เป็นเรื่องของน่านฟ้าชายหนุ่มวัยยี่สิบเก้ากับกรรวีหญิงสาววัยสิบเก้าที่เจอกันโดยบังเอิญ แล้วมีเหตุจำเป็นที่กรรวีต้องไปอาศัยอยู่กับน่านฟ้า ผู้ชายปากร้ายแต่พอได้กินน้องแล้วก็เริ่มพูดเพราะขึ้น ทุกอย่างในนิยายเป็นแค่เรื่องสมมติขึ้นมาเท่านั้นนะคะ ไม่มีพล็อตซับซ้อนเน้นความสัมพันธ์ของพระนางอ่านได้เรื่อย ๆ มีแต่ความฟินเต็มไปหมด ฝากเอ็นดูน้องทั้งสองด้วยนะคะ

เสียนเปา' ปีศาจบุปผาที่บำเพ็ญตบะจนสามารถจำแลงร่างเป็นมนุษย์ นางออกเดินทางจากหุบเขาบ้านเกิดตามคำบอกเล่าของพี่สาว เพื่อค้นหาสถานที่ซึ่งปีศาจสามารถอยู่อาศัยได้เฉกเช่นสรวงสวรรค์ ระหว่างการเดินทางนางเผอิญพบกับกลุ่มโจรป่าเข้า จุดเริ่มต้นของเรื่องราวคงเป็นตอนที่ได้สบตากับคนผู้นั้น "เจ้าหัวเราะอะไร" เสียนเปาน้อยถามออกไปด้วยความหงุดหงิด "เมื่อคืนเจ้าคงมีความสุขไม่น้อย" หวังเหว่ยพูดพลางใช้สายตาคมกริบมองสำรวจตามเรือนร่างของสาวน้อย ครั้นเห็นว่าบนเรือนร่างของนางมีเพียงรอยฟกช้ำเล็กน้อย ไม่สมกับที่โดนคนพวกนั้นเคี่ยวกรำมาตลอดทั้งคืน ชายหนุ่มจึงเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสนอกสนใจ เสียนเปารู้สึกไม่ชอบสายตาคู่นั้นของอีกฝ่ายเอาเสียเลย เมื่อเห็นว่าไม่ได้รับคำตอบ หวังเหว่ยจึงละความสนใจจากร่างบางมาสำรวจภายในกระโจม กลิ่นอายร่วมรักยังคงลอยอบอวลจนทำเอาจิตใจของชายหนุ่มเองเกิดนึกหวั่นไหว ของข้าวเครื่องใช้กองกันอย่างระเกะระกะ บนฟูกเต็มไปด้วยคราบน้ำใคร่ "คงเจอศึกหนักมาพอสมควร" "ท่านมาเพื่อพูดเรื่องไร้สาระแค่นี้หรือ" หญิงสาวไม่จำเป็นต้องเสแสร้งเป็นสตรีใสซื่ออีกต่อไป โดยเฉพาะต่อหน้าคนผู้นี้ยิ่งไม่ควรเอาเสียเลย

เสียงกระแทกยามเนินเนื้อจากคนทั้งสองปะทะกัน ดังอย่างต่อเนื่อง เสียงโหยหวลของผู้หญิงอีก หนูอัญต้องอดทนต่อความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองอย่างมากอีกคืนและอีกครั้ง เขาไม่เคยห้ามเธอเขาเต็มใจให้เธอได้เห็นได้ยินอยู่แล้ว แต่เธอมียางอายมากพอที่จะไม่ยอมเปิดตาขึ้นมามองจนกระทั่ง... ปัง! เสียงประตูถูกปิดลง และความสงบก็กลับคืนมาแล้วในค่ำคืนนี้ “ไม่ศึกษาไว้บ้าง เมื่อถึงเวลาของหนูอัญ ระวังนะฉันจะไม่ประทับใจ” เสียงกระซิบที่ชอว์เอ่ยออกมา เมื่อเขาดึงหูฟังออกมาจากหูของเธอ “กว่าจะถึงเวลานั้น คุณอาจจะเป็นเอดส์ตายไปเสียก่อนก็ได้” ชอว์ยกยิ้มมุมปาก “งั้นเราก็ตายด้วยโรคเดียวกัน”

พายุ นักธุรกิจหนุ่มเบื้องหลังของเขาคือมาเฟีย เขาไม่เคยชอบผู้หญิงคนไหน จนแม่กลุ้มใจเพราะกลัวว่าเขานั้นอาจจะไม่ได้ชอบผู้หญิง จึงได้เรียกลูกชายคนเล็กเข้ามาพูดคุยและได้ข้อสรุปก็คือให้สายฟ้าลองแนะนำหาผู้หญิงดีๆสักคนให้พี่ชายของเขาหน่อย ขอแบบที่อดทนและทนต่อนิสัยหยาบของพายุได้ และที่เห็นในตอนนี้แบบไม่ใกล้ไม่ไกลก็น่าจะเป็น..ชะเอม เพื่อนสนิทของอลิสแฟนสาวของสายฟ้านั่นเอง

เมื่อมายูและโอกิหนึ่งในนักเรียนห้อง ม.5/B ไดเภารกิจให้ไปจัดการกับเล่าเงาปีศาจที่ป่าต้องสาปที่มืดมิด...พวกเขาจะทำภารกิจนี้ได้สำเร็จ...หรือจะหายไปตลอดการ