5/B สวนสนุกต้องคำสาป

5/B สวนสนุกต้องคำสาป

last updateHuling Na-update : 2025-06-30
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
18Mga Kabanata
977views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เมื่อฮานาและโกฮัน นักเรียนห้องม.5/B ถูกส่งไปทำภารกิจปราบเงาปีศาจที่สวนสนุกต้องสาปแห่งหนึ่งซึ่งมีเพียงแค่พวกเขาเท่านั้นที่จะสามารถต่อสู้กับพวกมันได้....เหตุการณ์หน้าระทึกจะเป็นอย่างไรโปรดติดตาม

view more

Kabanata 1

ไม่ทันตั้งตัว

كان صوت الماء المتساقط يتردّد من داخل الحمّام.

كان رائد وهاب يستحمّ.

الساعة الثالثة فجرًا.

لقد عاد للتوّ.

وقفت ليان جابر أمام باب الحمّام، ترغب في التحدّث إليه بشأن أمرٍ ما.

كانت متوتّرة، لا تدري إن كان سيوافق على ما ستخبره به أم لا.

وبينما كانت تفكّر في الطريقة المناسبة لبدء الحديث، سمعت فجأة أصواتًا غريبة من الداخل.

أنصتت جيّدًا، لتفهم أخيرًا أنّه كان يحاول أن يُريح نفسه وحده.

تتابعت أنفاسه المكتومة، كضرباتٍ ثقيلة متلاحقة تهوي على صدرها، فأحسّت بألم ينتشر في كيانها كالموج، يغمرها حتّى كادت تختنق.

كان اليوم ذكرى زواجهما، مرور خمس سنوات على زفافهما، ومع ذلك لم يجمع بينهما شيء كزوجين.

أ فحقًا يفضّل أن يُريح نفسه...على أن يلمسها؟

ومع ازدياد أنفاسه اضطرابًا، دوّى صوته المكبوت فجأة: "رانيا..."

كانت تلك الكلمة آخر ما تبقّى من صبرها، كسرت ما في داخلها من تماسك.

وضعت يدها على فمها كي لا تبكي بصوتٍ مسموع، ثمّ استدارت مسرعة، لكنّها تعثّرت في خطوتها الأولى واصطدمت بحوض الغسيل، فسقطت أرضًا.

"ليان؟" جاء صوته من الداخل، لم يزل لاهثًا، يحاول أن يبدو متماسكًا.

قالت وهي تتلعثم: "كنتُ أريد دخول الحمّام، لم أعلم أنّك تستحمّ..." كانت تكذب كذبة ركيكة، فيما تتشبّث بحافة المغسلة محاولةً الوقوف.

لكنّ الأرض كانت مبلّلة، وكلّما استعجلت ازدادت ارتباكًا. وحين وقفت أخيرًا، خرج رائد من الحمّام مرتديًا روبا أبيض غير مرتّب، لكنّ حزامه كان مشدودًا بإحكام.

"هل سقطتِ؟ دعيني أساعدك." قال وهو يمدّ يده نحوها.

ألمعت الدموع في عينيها، لكنها دفعت يده برفقٍ وحزم: "لا حاجة، أستطيع وحدي."

ثمّ كادت أن تنزلق مرّة أخرى، فعرجت تتعثّر وهي تفرّ هاربة إلى غرفة النوم.

نعم...تهرب، فهذه الكلمة ليست مبالغة أبدًا.

طوال السنوات الخمس التي قضتها زوجة لرائد، كانت دائمًا تهرب.

تهرب من العالم الخارجي، وتهرب من نظرات الناس الغريبة، وتهرب أيضًا من شفقة رائد وتعاطفه—زوجة رائد... عرجاء.

كيف لامرأةٍ عرجاء أن تليق برجل ناجح متألّق مثله؟

لكنّها كانت تملك يومًا ساقين جميلتين...

خرج رائد خلفها بصوتٍ لطيفٍ قلق: "هل تألمتِ؟ دعيني أرى."

"لا، لا بأس." قالت وهي تغطّي نفسها بالبطّانية، تخفي خجلها وارتباكها.

"حقًّا لا بأس؟" سألها بصدقٍ واهتمام.

"نعم." أجابت وهي تدير ظهرها له.

"ألن تذهبي إلى الحمّام؟"

"لم أعد أرغب، دعنا ننام." همست بصوتٍ خافت.

"حسنًا، بالمناسبة، اليوم ذكرى زواجنا. اشتريت لكِ هدية، افتحيها غدًا لترَي إن كانت تعجبك."

"حسنًا." أجابت بهدوء. كانت الهدية موضوعة عند رأس السرير، وقد رأتها بالفعل، لكنّها لم تكن بحاجةٍ إلى فتحها لتعرف ما بداخلها.

كان الصندوق كلَّ عام بالحجم نفسه، وفي داخله الساعة نفسها تمامًا.

وفي درجها، مع هدايا أعياد ميلادها، ترقد تسع ساعات متطابقة، وهذه هي العاشرة.

انتهى الحديث عند هذا الحدّ، أطفأ الضوء واستلقى، فيما امتلأت الغرفة برائحة رطبة من صابون الاستحمام. ومع ذلك، بالكاد شعرت هي بانخفاض الفراش، فسريرهما ذو المترين، تنام هي عند هذا الطرف، ويستلقي هو عند أقصى الطرف الآخر، والمسافة بينهما تتّسع لثلاثة أشخاصٍ آخرين.

لم يتحدّث أيّ منهما عن رانيا، ولا عمّا حدث في الحمّام، كأنّ شيئًا لم يكن.

تمدّدت جامدة، وحرارة الدموع تلسع عينيها.

رانيا...رانيا قاسم، زميلته في الجامعة، حبيبته الأولى، ومعبودته.

حين تخرّجا، سافرت رانيا إلى الخارج، وافترقا. انهار بعدها رائد، وغرق في الشراب.

كانت ليان زميلته منذ المدرسة الإعدادية.

تعترف بأنّها أحبّته منذ ذلك الحين، بصمتٍ وخجل.

في ذلك الوقت، كان هو فتى المدرسة الوسيم، الطالبَ المتفوّق الباردَ الطباع.

أمّا هي، فكانت طالبةَ فنون، جميلة، لكنّ الفتيات الجميلات كثيرات، وفي عالم مدرسيّ تُقاس فيه القيمة بالدرجات وحدها، لم تكن طالبةُ الفنون لافتة إلى ذلك الحدّ، بل إنّ البعض كان يحمل تجاهها شيئا من التحامل.

فبقي حبّها سرًّا لا يُقال، يخصّها وحدها، لم يخطر ببالها يومًا أنّها ستقف أمامه يومًا ما.

إلى أن عادت، بعد تخرّجها من معهد الرقص لقضاء العطلة الصيفية في بيتها، فالتقت به، منهارًا لا يقوى على النهوض.

في تلك الليلة، كان سكرانًا، يمشي مترنّحًا في الشارع، وعندما همَّ بعبور الطريق دون النظر إلى الإشارة، انطلقت سيارة مسرعة. وكانت هي، التي تتبعه بقلق، مَن دفعته بعيدًا، لتصطدم هي بالسيارة بدلاً عنه.

كانت راقصة موهوبة، حصلت على قبول لمتابعة الدراسات العليا.

لكنّ تلك الحادثة تركت ساقها مصابةً بعرج دائم.

ولم تَعد قادرة على الرقص أبدًا.

بعدها أقلع هو عن الشرب، وتزوّجها.

كان يشعر تجاهها بالذنب إلى الأبد، ويظلّ ممتنّا لها إلى الأبد، ويتحدّث معها دائمًا بصوت خافت لطيف، ببرودٍ ثابت. وكان يغمرها بالهدايا والمال.

لكنّه، وحده الشيء الذي لم يمنحه إيّاه: لم يحبّها يومًا.

ظنّت أنّ الزمن سيذيب الجليد بينهما، لكنّها كانت ساذجة.

لكنّها لم تتخيّل قط أنّه، بعد مرور خمس سنوات، ما زال اسم "رانيا" محفورًا في قلبه بهذا العمق، حتّى في لحظاته الخاصّة، لا يزال ينادي بهذا الاسم ذاته.

وفي النهاية...كانت هي الساذجة، كانت هي الطيّبة أكثر ممّا ينبغي.

لم تنم تلك الليلة.

ظلّت تحدّق في بريدها الإلكتروني، في تلك الرسالة التي قرأتها مائة مرّة.

عرض قبولٍ من جامعةٍ في الخارج لدراسة الماجستير. وكانت تنوي أن تسأله الليلة إن كان يوافق على سفرها.

لكن يبدو أنّها لم تعد تحتاج إلى سؤاله.

خمس سنواتٍ من زواج بارد، وليال لا تنتهي من الوحدة، صارت الآن تُعدّ أنفاسها الأخيرة.

حين استيقظ، كانت تتظاهر بالنوم. سمعته في الخارج يقول للخالة سعاد: "لديّ اجتماع الليلة، قولي لسيّدتي ألا تنتظرني، فلتنَم باكرًا."

ثمّ عاد يتفقدها قبل أن يغادر، وهي ما زالت تحت الغطاء، ودموعها قد بلّلت الوسادة.

كان في العادة، حين يذهب إلى الشركة، يجد ثيابه التي اختارتها له مسبقًا موضوعة بجانبه.

لكنّها اليوم لم تفعل ذلك.

فذهب إلى غرفة الملابس، واختار ثيابه بنفسه ثم غادر إلى عمله.

حين خرج، فتحت عينيها، تشعر بثقل في جفنيها.

رنّ منبّه الهاتف، الوقت المخصّص لدراسة اللغة الإنجليزية.

ومنذ زواجها، وبسبب إصابة ساقها، أمضت تسعين في المائة من وقتها حبيسة المنزل. لم تَعُد تخرج، وصارت تقطّع يومها إلى فترات صغيرة، تبحث في كل منها عمّا يشغلها وحدها.

أغلقت المنبّه، وبدأت تتصفّح التطبيقات بلا هدف.

ذهنها مشوّش، لا تركّز في شيء.

إلى أن ظهر أمامها فجأة مقطع فيديو على إنستغرام.

الوجه مألوف للغاية...

نظرت إلى اسم الحساب: رانو سي سي.

هذا زمن الخوارزميات فعلاً...

تاريخ النشر: البارحة.

ضغطت على الفيديو، فتعالت موسيقى صاخبة، وصوت يقول: واحد، اثنان، ثلاثة، مرحبًا بعودة رانيا! نخبكم!

وكان الصوت... صوت رائد.‬

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
18 Kabanata
ไม่ทันตั้งตัว
เสียงหวีดหวิวของลมที่พัดผ่านช่องว่างมิติเหมือนเสียงกระซิบจากอีกฟากโลก ฮานา กับ โกฮัน ยืนอยู่หน้าประตูมิติที่เรืองแสงสีฟ้าอ่อน ภาพสะท้อนของครอบครัวและคนอื่นๆ ที่ยืนส่งอยู่ด้านหลัง ประกายแห่งความหวังฉายชัดในดวงตาของพวกเขา ความหวังที่ฝากไว้กับสองคู่หูที่กำลังจะก้าวสู่ความมืดมิด“ทุกคน… พวกเราจะกลับมา” ฮานาเอ่ยเสียงแผ่ว พลางปรายตามองเพื่อนทีละคน โกฮันพยักหน้ารับช้าๆ มือใหญ่ของเขาเลื่อนมากอบกุมมือของฮานาไว้แน่น สัมผัสอุ่นร้อนที่ส่งผ่านถึงกันนั้นคือเครื่องยืนยันว่าพวกเขาไม่ได้อยู่คนเดียว“พร้อมนะฮานา?” โกฮันถาม ใบหน้าจริงจังฉายแววกังวลเล็กน้อย ฮานาบีบมือเขาตอบ “พร้อมเสมอแหละน่า โกฮัน”วินาทีถัดมา ทั้งคู่จับมือกันแน่น ก้าวแรกที่เท้าสัมผัสพื้นภายในประตูมิติ ความรู้สึกเหมือนถูกดูดกลืนลงไปในอุโมงค์มืดมิดที่ปลายทางมีแสงสว่างจางๆ อยู่ เมื่อแสงนั้นสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง พวกเขาก็พบว่าตัวเองยืนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง“ที่นี่งั้นเหรอ?” ฮานาเอ่ย พลางมองไปรอบๆ ด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือ สวนสนุกร้าง บรรยากาศเงียบสงัดเข้าแทนที่เสียงอึกทึกครึกโครมจากโลกที่พวกเขาจากมา ม้
Magbasa pa
การคืบคลานเข้ามาใกล้ของเงาปีศาจ
เสียงคำรามกึกก้องจากเงาปีศาจนกยักษ์ที่ชนประตูโรงละครยังคงดังอยู่นอกอาคาร แต่ในความมืดสลัวของโรงละครร้าง ฮานา และ โกฮัน กลับต้องเผชิญหน้ากับอันตรายที่มองไม่เห็น กลิ่นอับชื้นและกลิ่นดินคละคลุ้งในอากาศ เสียงครืนๆ ที่ดังขึ้นมาจากใต้เวทียิ่งทำให้บรรยากาศน่าขนลุก“นายได้ยินไหมโกฮัน?” ฮานาถามเสียงสั่น ร่างกายยังคงสั่นสะท้านจากความหวาดกลัวและการวิ่งหนีเมื่อครู่ โกฮันพยักหน้ารับ มือยังคงกำมีดอาคมไว้แน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบๆ พยายามจับต้นตอของเสียงทันใดนั้นเอง!เพล้ง!เสียงกระจกแตกดังสนั่นหวั่นไหว หน้าต่างบานใหญ่ที่อยู่สูงขึ้นไปบนผนังอาคารแตกเป็นเสี่ยงๆ เศษกระจกปลิวกระจายไปทั่วพื้น พร้อมกับที่ เงาดำนับสิบ พุ่งทะลุเข้ามาในโรงละครราวกับกระสุนปืน แต่ละตัวมีรูปร่างคล้ายสัตว์เลื้อยคลานที่บิดเบี้ยว เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วและเงียบงันติ๊ดๆๆนาฬิกาอาคมบนข้อมือของฮานาพลันส่งเสียงเตือนดังลั่นไม่หยุด“รีบร่ายคาถาฮานา!” โกฮันเอ่ยลั่น น้ำเสียงหนักแน่น เขารีบวิ่งเข้าไปในความมืดที่เต็มไปด้วยซากเก้าอี้และม่านเวทีที่ห้อยระโยงระยาง เขาเห็นเงาดำหลายสิบตัวกำลังพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง ทั้งจากทางด้านบนของระเบียงชั
Magbasa pa
ม้าหมุนอาถรรพ์
ในความเงียบงันที่กลับมาเยือนโรงละคร ฮานาและโกฮันยังคงหอบหายใจอย่างหนัก พวกเขาพยุงตัวเองขึ้นยืน สายตาจับจ้องไปยังท้องฟ้าสีเทาหม่นที่ปกคลุมสวนสนุกร้างแห่งนี้ มันดูเหมือนเป็นผืนผ้าใบขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยความลับมืดมิด“พวกมัน… พวกมันน่าจะซ่อนตัวอยู่บนนั้น” ฮานาเอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้ายังคงมีร่องรอยความกังวล “แต่เราจะทำยังไงดี ถ้าพวกมันอยู่บนนั้น เราก็จับสัญญาณของพวกมันไม่ได้เลยนี่นา” เธอก้มลงมองนาฬิกาอาคมที่ตอนนี้กลับมานิ่งสนิทอีกครั้งโกฮันกัดฟันแน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองขึ้นไปบนฟ้าด้วยความมุ่งมั่น “มันต้องมีสักทางสิฮานา ฉันจะไม่ยอมให้เราเป็นเป้าโจมตีฝ่ายเดียวหรอก!” แววตาของเขาฉายความเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนสายตาของเขาไล่มองไปทั่วท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่โครงสร้างโลหะขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกล… ชิงช้าสวรรค์ ที่หยุดนิ่งสนิท“นายมองอะไรน่ะโกฮัน?” ฮานาถาม เมื่อเห็นแววตาครุ่นคิดของเพื่อน โกฮันไม่ตอบทันที เขายังคงจ้องมองชิงช้าสวรรค์เหมือนกำลังประเมินบางอย่างในใจ“ถ้าเราขึ้นไปบนนั้นได้…” โกฮันเอ่ยเสียงพร่า “เราก็จะใกล้พวกมันมากขึ้นใช่ไหม? อย่างน้อยก็จะได้หาสัญญาณเจอได
Magbasa pa
ผ้ายันต์ผืนแรก
เสียงเอี๊ยดอ๊าดของม้าหมุนที่หมุนอย่างบ้าคลั่งดังระงมไปทั่วสวนสนุกร้าง บดบังเสียงลมหวีดหวิวที่พัดผ่านโครงสร้างโลหะสนิมเขรอะ แสงสีแดงฉานจากนาฬิกาอาคมบนข้อมือของ ฮานา ส่องวาบอย่างต่อเนื่อง ชี้ไปยังผ้ายันต์ศักดิ์สิทธิ์ที่โผล่พ้นออกมาจากใต้ฐานม้าหมุนเพียงเล็กน้อย ในขณะที่เงาดำขนาดเล็กรูปร่างคล้ายหนูจำนวนมากเริ่มพุ่งออกมาจากเงามืดใต้เครื่องเล่น ตรงเข้าโจมตีพวกเขาอย่างรวดเร็ว“พวกมันรู้! พวกมันรู้ว่าเรากำลังหาอะไร!” ฮานาตะโกน เสียงของเธอสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก เธอชูขวดเก็บวิญญาณขึ้นเตรียมพร้อมรับมือ แต่เงาดำเหล่านั้นพุ่งเข้ามาเร็วเกินกว่าที่เธอจะร่ายคาถาได้ทันท่วงทีโกฮัน ไม่รอช้า เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลางตวัดมีดอาคมในมือออกไปเป็นวงกว้าง “ถอยไปฮานา! ฉันจะเปิดทางให้!” เสียงมีดกรีดอากาศดัง ฟิ้ว! เงาดำหลายตัวสลายไปในพริบตา แต่ก็มีอีกหลายตัวที่พุ่งลอดผ่านไปได้“อ๊าก!” โกฮันร้องด้วยความเจ็บปวด เมื่อเงาดำบางส่วนขูดเข้าที่สีข้างของเขา รอยแผลใหม่ปรากฏขึ้นบนชุดนักเรียนของเขา“โกฮัน!” ฮานาเบิกตากว้าง เธอรีบดึงเครื่องรางป้องกันตัวที่ทำจากไม้แกะสลักออกมาจากคอ และสวดภาวนาอย่างรวดเร็ว “ด้วยพลังแ
Magbasa pa
เงามืด
เสียงครืนๆ ที่ดังมาจากใต้พื้นดินทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนพื้นผิวคอนกรีตรอบตัวพวกเขาแตกร้าวเป็นแนวลึก เผยให้เห็นแสงสีแดงเรืองรองจางๆ และกลิ่นเหม็นเน่าที่รุนแรงจนแทบอาเจียน ฮานา สั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความหวาดกลัว แต่เมื่อเหลือบไปเห็นใบหน้าซีดเผือดของ โกฮัน ที่กำลังกัดฟันแน่นด้วยความเจ็บปวด เธอก็รวบรวมสติทั้งหมดไว้“โกฮัน! เราต้องไปจากตรงนี้!” ฮานาตัดสินใจ เธอพยายามพยุงร่างสูงใหญ่ของเพื่อนขึ้นยืน แม้ขาซ้ายของโกฮันจะบิดเบี้ยวผิดรูปและบวมเป่ง แต่เขาก็พยายามขยับตัวตามแรงดึงของฮานาอย่างทุลักทุเล“ไป… ไปไหนฮานา?” โกฮันถามเสียงแหบพร่า มีดอาคมในมือของเขายังคงกำแน่น แสดงถึงความมุ่งมั่นแม้ร่างกายจะเจ็บปวดแสนสาหัส“ไปที่… ที่ปลอดภัยกว่านี้!” ฮานาตอบอย่างร้อนรน เธอเคยเห็นแผนที่ของสวนสนุกที่ ลุงภารโรง ให้มาก่อนที่พวกเขาจะเข้ามา ที่นั่นมีจุดทำเครื่องหมายไว้ที่หนึ่ง ซึ่งเป็น เต็นท์พยาบาลร้าง ที่อยู่ไม่ไกลจากโซนสวนน้ำมากนัก “เต็นท์พยาบาล! ใกล้ๆ นี่แหละ!”แรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินรุนแรงขึ้นจนพวกเขาแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เศษซากปรักหักพังของสวนสนุกที่ทรุดโทรมเริ่มถล่มลงมาเป็นจุดๆ โกฮันกัดฟันกรอด เขาก้าวขาที
Magbasa pa
ด่านทดสอบ
เสียงคำรามกึกก้องของ เงาปีศาจยักษ์ สั่นสะเทือนไปทั่วลานกว้างในป่า ต้นไม้รอบข้างสั่นไหวราวกับจะโค่นล้มลงเมื่อใดก็ได้ พลังงานมืดมิดที่แผ่ออกมาจากร่างมหึมาของมันทำให้บรรยากาศเย็นยะเยือกจนถึงกระดูก โกฮัน ก้าวไปยืนอยู่ด้านหน้าอย่างกล้าหาญ ชู มีดอาคม ขึ้นสูง เตรียมพร้อมรับมือกับภัยคุกคามตรงหน้า ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ดวงตาสีแดงก่ำของเงาปีศาจยักษ์อย่างแน่วแน่ แม้ขาที่บาดเจ็บจะส่งความเจ็บปวดแปลบปลาบมาไม่หยุด แต่เขาก็ต้องทำหน้าที่ปกป้อง ฮานา“ฮานา! รีบไป!” โกฮันตะโกนสุดเสียง เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความเจ็บปวดและความอ่อนล้า แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นฮานาพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เธอวิ่งตรงไปที่ บ่อน้ำเก่าแก่ อย่างรวดเร็ว ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่แสงสีขาวจางๆ ที่เปล่งออกมาจากใต้ผิวน้ำที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ เธอเห็นผ้ายันต์ศักดิ์สิทธิ์อีกผืนกำลังจมอยู่เบื้องล่างนั้นโกฮันไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าใส่เงาปีศาจยักษ์ทันที เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของมัน เสียงมีดอาคมฟาดฟันอากาศดัง ฉัวะ! ร่างของโกฮันปราดเปรียวราวกับพยัคฆ์ร้ายที่ซุ่มโจมตี เขาใช้ความเร็วและความว่องไวที่มีอยู่ทั้งหมดเข้าจู่โจมเงาปีศาจยักษ์ พย
Magbasa pa
ผ้ายันต์ผืนที่ 2
เสียงลมหวีดหวิวปะทะใบหน้าของ ฮานา อย่างรุนแรง ขณะที่เธอก้าวเท้าแรกขึ้นสู่โครงสร้างโลหะสนิมเขรอะของ ชิงช้าสวรรค์ ยามราตรีที่เริ่มคืบคลานเข้ามาปกคลุมสวนสนุกร้าง แสงจันทร์ทาบทาโครงสร้างเหล็กให้ดูมืดมิดและน่ากลัวยิ่งขึ้นไปอีก เสียงเอี๊ยดอ๊าดของโลหะที่บดเสียดสีกันดังลั่นราวกับเสียงครางของสัตว์ร้ายที่กำลังจะขาดใจ ฮานาเงยหน้ามองยอดชิงช้าสวรรค์ที่สูงเสียดฟ้า มันดูห่างไกลเหลือเกิน แต่แววตาของเธอก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น“บททดสอบแรก… ความกล้าหาญ” ฮานาพึมพำกับตัวเอง เธอรวบรวมสติทั้งหมดไว้ในมือ แล้วเริ่มปีนขึ้นไปบนบันไดเหล็กที่ผุกร่อนอย่างระมัดระวัง แม้จะกลัวความสูงจนใจเต้นระรัว แต่ภาพของ โกฮัน ที่กำลังต่อสู้อย่างยากลำบากกับเงาปีศาจยักษ์ก็ผุดขึ้นมาในหัว ทำให้เธอต้องก้าวต่อไปลมพัดแรงขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เธอปีนสูงขึ้นไป หอบหายใจอย่างหนัก ตัวของเธอสั่นสะท้านด้วยความหนาวและเหนื่อยล้า แต่เธอก็ยังคงปีนต่อไปอย่างไม่ลดละ ดวงตาจ้องมองขึ้นไปเบื้องบน หวังว่าจะพบ “เสียงกระซิบแห่งความจริง” ที่ภูติแห่งวารีกล่าวถึงยิ่งสูงขึ้นไปเท่าไหร่ ความมืดมิดก็ยิ่งปกคลุมเธอมากขึ้นเท่านั้น เสียงกระซิบแผ่วเบาเริ่มดังเข้ามาในโสต
Magbasa pa
เงาสะท้อน
หลังจากเหตุการณ์ที่บ่อน้ำเก่าแก่ ฮานา กับ โกฮัน ยืนอยู่ท่ามกลางลานกว้างในป่าที่กลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง แสงจันทร์ทอประกายลงมาอ่อนๆ ผ่านหมู่แมกไม้ บาดแผลของโกฮันหายดีแล้วอย่างน่าอัศจรรย์ด้วยพลังของคาถาฟื้นฟู และผ้ายันต์ศักดิ์สิทธิ์ผืนที่สามก็ส่องแสงนวลอยู่ในมือของฮานา“เราควรไปต่อเลยไหมโกฮัน?” ฮานาถาม แม้จะรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ความรู้สึกเร่งรีบก็ยังคงคุกคามอยู่ในใจ เธอรู้ว่าพวกเขามีเวลาไม่มากนักโกฮันพยักหน้า สีหน้าของเขาจริงจังขึ้น “พวกเงาปีศาจยักษ์ตัวนั้นคงจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอก ดูจากที่มันไล่ล่าเรามาถึงนี่ ฉันว่ามันน่าจะรู้แล้วว่าเรากำลังตามหาอะไรอยู่”ทั้งคู่เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง พวกเขาเดินลัดเลาะไปตามทางเดินที่คดเคี้ยวในสวนสนุกร้าง ดวงตาคมกริบของโกฮันกวาดมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง มีดอาคมในมือของเขากำแน่นพร้อมรับมือกับทุกสิ่งที่อาจจะปรากฏขึ้น ฮานาเองก็ยกนาฬิกาอาคมขึ้นมาดูบ่อยครั้ง หวังว่าจะพบสัญญาณของเงาปีศาจตัวอื่นแต่ไม่ว่าพวกเขาจะเดินไปไกลแค่ไหน บรรยากาศรอบตัวก็ยังคงเงียบสงัดผิดปกติ ไม่มีแม้แต่เสียงลมพัดผ่าน ไม่มีเสียงแมลง หรือแม้แต่เสียงสัตว์เล็กๆ ราวกับว่าสิ่งมีชีวิตทุกช
Magbasa pa
ภาพลวงตา
เสียงคำรามกึกก้องของ จอมมารแห่งเงามืด สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งอาคารกระจกหกเหลี่ยม พื้นกระจกแตกร้าวไปทั่ว เศษแก้วปลิวว่อนไปในอากาศ ฮานา และ โกฮัน เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงกับร่างมหึมาที่ผุดขึ้นมาจากโพรงมืดมิดเบื้องล่าง ดวงตานับร้อยนับพันของมันเรืองแสงสีแดงก่ำ ราวกับดวงดาวแห่งความชั่วร้ายที่จ้องมองมายังพวกเขา“มัน… มันคือจอมมารจริงๆ งั้นเหรอโกฮัน?” ฮานาถามเสียงสั่น ร่างกายของเธอเย็นเฉียบด้วยความกลัว แต่เธอก็ยังคงกำผ้ายันต์ศักดิ์สิทธิ์ที่เปล่งแสงสีม่วงเข้มไว้แน่น“ไม่แน่ใจฮานา… แต่ที่แน่ๆ คือมันทรงพลังกว่าที่เราเคยเจอมาทั้งหมด!” โกฮันตอบ เสียงของเขาจริงจังกว่าที่เคยเป็นมา มีดอาคมในมือของเขาสั่นเล็กน้อย แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะไม่ยอมแพ้จอมมารแห่งเงามืดไม่พูดอะไร มันเพียงแค่ยื่นแขนขนาดมหึมาที่ประกอบขึ้นจากเงามืดอันบิดเบี้ยวออกไป แล้วตวัดเข้าใส่พวกเขาอย่างรุนแรง พลังงานมืดมิดที่แผ่ออกมาจากแขนนั้นรุนแรงจนอากาศรอบตัวพวกเขาถึงกับบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ“หลบเร็วฮานา!” โกฮันตะโกน เขาคว้ามือฮานาแล้วกระโดดหลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิด พื้นกระจกที่พวกเขาเคยยืนอยู่เมื่อครู่ก็พลันแตกร้าว
Magbasa pa
แหล่งพลังงาน
ในความมืดสลัวของซากปรักหักพังภายในบ้านกระจกหกเหลี่ยม ฮานา ทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของจอมมารแห่งเงามืดยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอราวกับเสียงสะท้อนจากห้วงนรก ร่างกายของเธออ่อนล้า จิตใจแตกสลาย ความหวังที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อรู้ว่า โกฮัน เป็นเพียงภาพลวงตา และผ้ายันต์ศักดิ์สิทธิ์ทั้งสี่ผืนในมือกลับแปดเปื้อนไปด้วยพลังงานมืดมิด“ไม่… ไม่จริง…” ฮานาพึมพำ น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด เธอพยายามจะสลัดผ้ายันต์สีดำสนิทเหล่านั้นทิ้งไป แต่พวกมันกลับติดหนึบอยู่ในมือของเธอ ราวกับเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายไปแล้ว“เจ้าจะหนีความจริงไปไหนไม่รอดหรอก… เด็กน้อย!” เสียงของจอมมารแห่งเงามืดดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันดังขึ้นจากทุกทิศทาง รอบตัวฮานา “เจ้าได้มอบทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าต้องการแล้ว… และในไม่ช้า โลกของเจ้าก็จะตกอยู่ภายใต้เงาของข้าอย่างสมบูรณ์!”ฮานาเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาที่แดงก่ำ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความสิ้นหวัง แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความมุ่งมั่นบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธอ เธอจะยอมแพ้ไม่ได้! เธอต้องหาทางช่วยโกฮัน และหยุดยั้งจอมมารแห่งเงามืดให้ได้!“แก… แ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status