The Shape Of Water เต็มเรื่อง

ค่ำคืนหนึ่งที่นั่งดู 'The Shape of Water' ทำให้รู้สึกว่าความยาวหนังนั้นพอดีและมีจังหวะที่ชัดเจน—ความยาวฉบับฉายทั่วไปอยู่ที่ 123 นาที ซึ่งก็คือประมาณ 2 ชั่วโมง 3 นาที พอเป็นเวลาที่เพียงพอให้หนังได้พัฒนาตัวละครหลักทั้งมิตรภาพ ความรัก และความตึงเครียดจากโลกภายนอกโดยไม่รู้สึกยืดเยื้อหรือรีบตัดตอน ฉากที่เป็นไฮไลต์อย่างการพบกันครั้งแรกในห้องทดลอง หรือฉากเต้นรำริมสระน้ำ ทำงานได้ดีภายในกรอบเวลานี้ ทำให้ทั้งอารมณ์โรแมนติกและองค์ประกอบแฟนตาซีมีที่วางตัวอย่างลงตัว

บรรยากาศและจังหวะของหนังถูกประกอบด้วยงานกำกับที่ละเอียดของกีเยร์โม เดล โทโร ตัวละครอย่างเอลิซและสิ่งมีชีวิตที่แสดงโดยดั๊ก โจนส์มีเวลาพอให้ความสัมพันธ์พัฒนาแบบค่อยเป็นค่อยไป ฉากเงียบๆ หลายตอนใช้พื้นที่เวลาที่ไม่รีบร้อนเพื่อสื่ออารมณ์แทนบทพูด นอกจากนี้ การตัดต่อและดนตรีช่วยชุบชีวิตช่วงผ่านไปของเวลาให้ชมแล้วรู้สึกมีสีสัน การที่หนังยาว 123 นาทีช่วยให้เราได้ซึมซับความลุ่มลึกของโลกที่ถูกสร้างขึ้น ทั้งรายละเอียดฉากทดลอง สีของแสง และการจัดวางวัตถุซึ่งสำคัญต่อการสร้างอารมณ์โดยรวมของเรื่อง

มุมมองส่วนตัวคือเวลาที่หนังยาม 2 ชั่วโมงต้นๆ แบบนี้มันเหมาะกับเรื่องราวที่ต้องใช้การปั้นบรรยากาศและให้ความสำคัญกับการสื่อความหมายแบบเชิงภาพมากกว่าฝั่งบทสนทนา ฉันชอบที่หนังไม่ได้รีบสรุปความสัมพันธ์ทันที แต่ค่อยๆ ให้ความไว้วางใจและความอ่อนโยนเกิดขึ้นในฉากเล็กๆ ทำให้ความยาว 123 นาทีรู้สึกเหมือนการเดินทางที่มีจุดหมายชัดเจนและเต็มไปด้วยรายละเอียดที่น่าจดจำ สำหรับคนที่เคยดูหลายครั้งจะรู้สึกว่าเวลาแต่ละนาทีถูกใช้ได้คุ้มค่า เพราะยังมีมุมน้อยๆ ที่เพิ่งสังเกตเห็นในการชมรอบต่อๆ มา มันเป็นความยาวที่ทำให้หนังทั้งเก็บรายละเอียดและยังคงจังหวะการเล่าเรื่องได้อย่างลงตัว และท้ายที่สุดความประทับใจที่ติดตัวกลับมาหลังดูจบคือความอบอุ่นแบบแปลกๆ ที่เกิดจากการได้เห็นความสัมพันธ์ข้ามโลกที่ถูกเล่าอย่างอ่อนโยน

ยิ่งพูดถึงภาพยนตร์ที่เต็มไปด้วยบรรยากาศแบบเทพนิยายสมัยใหม่แบบนี้ ฉันมักนึกถึงวิธีดู 'The Shape of Water' ที่ให้ความรู้สึกครบทั้งภาพและเสียง

ในไทยตอนนี้ช่องทางที่เจอได้บ่อยคือร้านขายภาพยนตร์ดิจิทัลสำหรับเช่าหรือซื้อ เช่น Apple TV (iTunes), Google Play Movies/YouTube Movies และร้านออนไลน์ของ Amazon ที่เปิดให้ซื้อหรือเช่าเป็นรอบๆ ซึ่งสะดวกถ้าต้องการดูแบบคมชัดและมีซับไทยหรือพากย์ไทย ส่วนแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งรายเดือนอย่าง Disney+ Hotstar อาจมีช่วงเวลาที่เอาเข้ามาเพราะเป็นหนังของค่ายที่ตอนหลังรวมกับเครือที่เกี่ยวข้อง แต่การขึ้นลงของคอนเทนต์เปลี่ยนบ่อย จึงดีที่จะเช็กในแอปนั้นๆก่อน

ถ้าอยากได้ประสบการณ์เต็มๆ ให้มองหารุ่นความละเอียดสูงในร้านดิจิทัล และถ้าชอบบรรยากาศเหมือนงานเทศกาล จะรู้สึกคล้ายกับตอนดู 'Pan's Labyrinth' ที่ทั้งภาพและโทนเพลงช่วยพาเข้าไปในโลกของเรื่อง นี่คือหนังที่ดูแล้วอยากเก็บบันทึกไว้ในคลังส่วนตัวมากกว่าดูผ่านคลิปสั้นๆเท่านั้น

หาแหล่งดูที่ถูกลิขสิทธิ์สำหรับ 'The Shape of Water' สามารถทำได้ไม่ยาก แต่ต้องยอมรับว่ามันขึ้นกับสิทธิ์การแพร่ภาพในแต่ละประเทศและเวลาที่เปลี่ยนไปบ่อย ๆ โดยทั่วไปหนังเรื่องนี้มักมีให้เช่าหรือซื้อแบบดิจิทัลบนร้านหนังออนไลน์หลัก ๆ เช่น Apple TV (iTunes), Google Play/Google TV, YouTube Movies และ Amazon Prime Video ซึ่งเป็นทางเลือกที่ปลอดภัยและถูกลิขสิทธิ์ที่สุด ถ้าต้องการคุณภาพภาพและเสียงที่ดี รวมถึงตัวเลือกซับไตเติ้ล/พากย์ ภาษาเหล่านี้มักจะให้ข้อมูลครบถ้วนบนหน้ารายละเอียดของแต่ละแพลตฟอร์ม ถ้าต้องการเก็บไว้ดูยาว ๆ การซื้อแบบดิจิทัลจากร้านเหล่านี้ก็สะดวกกว่าเช่า เพราะจะเข้าถึงได้เรื่อย ๆ โดยไม่จำกัดเฉพาะช่วงเวลาเช่าที่มักจะเปิดดูได้ 48 ชั่วโมงหลังเริ่มรับชมเท่านั้น

ทางเลือกแบบสมัครสมาชิก (streaming service) อาจมีขึ้น-ลงตามสัญญาสิทธิ์ของผู้จัดจำหน่าย—บางครั้งหนังจะไปโผล่บนบริการแบบเหมาจ่ายรายเดือนอย่าง Max (ชื่อเดิม HBO Max) หรือแม้กระทั่ง Netflix ในบางภูมิภาค แต่ไม่ได้การันตีว่าจะอยู่ถาวร ดังนั้นถ้าพบว่า 'The Shape of Water' มีให้ดูบนแพลตฟอร์มที่สมัครอยู่ ก็ถือเป็นทางสะดวกที่สุดเพราะไม่ต้องจ่ายเพิ่ม แต่ถ้าไม่พบ ก็กลับไปที่ตัวเลือกเช่าหรือซื้อดิจิทัล ส่วนแพลตฟอร์มในไทยที่ควรเช็ก ได้แก่ TrueID, AIS Play, MONOMAX หรือร้านขายหนังดิจิทัลประจำประเทศ แม้ว่าบางแพลตฟอร์มท้องถิ่นอาจไม่มีหนังเรื่องนี้อยู่เสมอ แต่บางครั้งก็มีการซื้อลิขสิทธิ์ชั่วคราว

ถ้าคำนึงถึงคุณภาพและประสบการณ์การชม แนะนำให้เลือกเวอร์ชันที่เป็น HD หรือ 4K (ถ้ามี) พร้อมซับไทยถ้าจำเป็น เพราะส่วนที่ทำให้หนังของกีเยร์โม เดล โตโรโดดเด่นคือองค์ประกอบด้านภาพ เสียง และบรรยากาศ ซึ่งจะสูญเสียเสน่ห์ไปถ้าดูจากไฟล์คุณภาพต่ำ นอกจากนี้ บางร้านดิจิทัลยังมีฟีเจอร์พิเศษ เช่น เบื้องหลังหรือคอมเมนทารีของผู้กำกับ ซึ่งเป็นของแถมที่น่าสนใจสำหรับคนที่ชื่นชอบงานภาพยนตร์ บางคนอาจอยากสะสมแผ่น Blu-ray ซึ่งเป็นอีกทางที่ถูกลิขสิทธิ์และได้คุณภาพสูงสุด ทั้งนี้การซื้อแผ่นหรือดิจิทัลทำให้เราได้เก็บงานอยู่กับตัวโดยไม่ต้องกังวลเรื่องการเปลี่ยนแปลงสิทธิ์บนแพลตฟอร์ม

อีกสิ่งที่ผมแนะนำคือใช้บริการเปรียบเทียบความพร้อมของหนังบนแพลตฟอร์มต่าง ๆ เช่นเว็บไซต์หรือแอปที่รวมข้อมูลว่าหนังเรื่องไหนอยู่ที่ไหนในประเทศของเรา วิธีนี้ช่วยประหยัดเวลาและลดความสับสน แต่ในท้ายที่สุดการดูผ่านช่องทางที่ถูกลิขสิทธิ์จะช่วยสนับสนุนผลงานของผู้สร้างและรักษาคุณภาพการชมให้ดีอย่างที่ควรจะเป็น ผมเองชอบกลับไปดูฉากเล็ก ๆ ใน 'The Shape of Water' ซ้ำ ๆ เพราะรายละเอียดภาพกับซาวด์ทำให้ทุกครั้งที่ดูมีความรู้สึกใหม่ ๆ อยู่เสมอ

การแสดงที่ทิ้งรอยไว้มากที่สุดในความคิดของผมจาก 'The Shape of Water' คือซอลลี่ ฮอว์กินส์ เธอเป็นศูนย์กลางของเรื่องที่ทำให้ทุกองค์ประกอบอื่น ๆ สว่างขึ้นและมีความหมาย แม้ตัวละครเอลลิสจะพูดน้อย แต่ฮอว์กินส์สื่อสารด้วยสายตา การเคลื่อนไหวของร่างกาย และการแสดงออกทางสีหน้าอย่างละเอียดอ่อน ฉากที่เธอและสิ่งมีชีวิตมีปฏิสัมพันธ์ในบ้านของเธอ รวมถึงฉากอ่างน้ำที่ทั้งสองใกล้ชิดกัน แสดงให้เห็นถึงความสามารถของเธอในการสร้างความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งกับผู้ชมโดยไม่ต้องใช้บทพูดมากมาย นี่แหละที่ทำให้เธอเป็นหัวใจทางอารมณ์ของภาพยนตร์

ด้านหนึ่งยังต้องชื่นชมดัก โจนส์ที่รับบทเป็นสิ่งมีชีวิต เขาสร้างตัวละครด้วยการเคลื่อนไหวแบบมิมิคและภาษากายที่ซับซ้อนจนเราเชื่อได้จริง ๆ ว่าสิ่งมีชีวิตนั้นมีความรู้สึกและความอบอุ่น แม้ว่าเสียงและรายละเอียดบางส่วนจะถูกปรับแต่งด้วยเอฟเฟกต์ แต่ความร่วมมือระหว่างฮอว์กินส์กับโจนส์คือสิ่งที่ทำให้ความสัมพันธ์ของตัวละครสองตัวหลักดูสมจริงและตรึงใจไปตลอดทั้งเรื่อง นอกจากนี้การออกแบบท่าทางและการทำงานร่วมกับทีมสตั๊นท์ยังช่วยยกระดับการแสดงของโจนส์ให้มีพลังมากขึ้น แต่ถ้าพูดถึงคนที่ต้องแบกรับน้ำหนักทั้งเรื่องในฐานะตัวละครที่คนดูต้องติดตามไปกับทุกฉาก ฮอว์กินส์ยังคงเด่นที่สุด

อีกมุมหนึ่งไมเคิล แชนนอนในบทสตริคลันด์ก็ไม่ควรละเลย ความโหดร้ายและความไม่มั่นคงของเขาทำให้ภาพยนตร์มีคอนทราสต์ที่ชัดเจนระหว่างความงดงามและความโหดร้าย แชนนอนได้สร้างตัวร้ายที่น่าหวาดหวั่นโดยไม่ต้องโอ้อวด ซึ่งทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเอลลิสกับสิ่งมีชีวิตยิ่งน่าสะเทือนใจขึ้น ส่วนริชาร์ด เจนกิ้นส์ในบทไจล์สก็เติมเต็มด้วยการเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมที่อ่อนโยนและน่าเห็นใจ ทุกคนช่วยกันทำให้โลกของ 'The Shape of Water' มีมิติ แต่สุดท้ายความอ่อนโยนและการสื่อสารอันละเอียดอ่อนของฮอว์กินส์คือสิ่งที่ทำให้ฉากสำคัญ ๆ ทำงานและยังคงหลอกหลอนหลังจบเครดิต

โดยรวมแล้วการเลือกใครเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดขึ้นอยู่กับมุมมองของผู้ชม หากมองที่การแสดงเชิงกายภาพหรือการออกแบบตัวละครอาจโหวตให้ดัก โจนส์ แต่เมื่อนับจากการถ่ายทอดอารมณ์ การพาเราเข้าไปในโลกของตัวละคร และการเป็นแกนกลางของเรื่องราว ซอลลี่ ฮอว์กินส์ยืนหยัดเป็นตัวเลือกที่แข็งแกร่งสำหรับผม การแสดงของเธอทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นนิทานรักที่มีความอ่อนโยนและทรงพลังในเวลาเดียวกัน และนั่นคือเหตุผลที่ผมชอบย้อนกลับไปดูฉากเหล่านั้นบ่อยครั้ง

ในฉากสุดท้ายของเรื่อง 'The Shape of Water' มีไม่กี่ฉากที่ทำให้เราต้องหยุดหายใจและประหลาดใจไปพร้อมกัน — ความเซอร์ไพรส์หลัก ๆ กระจายอยู่ในช่วงไคลแม็กซ์จนถึงตอนจบที่ไม่คาดคิดและอบอุ่นพร้อมกัน ตัวแรกคือการเปิดเผยความจงรักภักดีของ Dr. Hoffstetler ที่ไม่ใช่แค่ตัวละครรองธรรมดา แต่เป็นคนที่เสี่ยงเพื่อช่วยชีวิตสิ่งมีชีวิตและคนที่เขาเห็นคุณค่า การกระทำของเขาทำให้เหตุการณ์เปลี่ยนทิศทางจากการเป็นแค่เรื่องทดลองทางวิทยาศาสตร์ไปสู่การเป็นเรื่องความรักและความเสียสละ อีกสิ่งที่ช็อกและกราฟิกพอสมควรคือการปะทะอย่างรุนแรงระหว่างสิ่งมีชีวิตกับ Strickland ซึ่งลงเอยด้วยการตายของ Strickland ที่ไม่ปราณี นี่เป็นโมเมนต์ที่ตัดกับโทนเทพนิยายของหนังอย่างแรง แต่ก็ทำให้ความรู้สึกว่าผลจากความโหดร้ายถูกตอบโต้กลับมาอย่างหนักแน่น

ภาพที่หลายคนคงจำได้คือการที่ Elisa ไถ่ถอนสิ่งมีชีวิตออกมาและพยายามหนีไปด้วยกัน — ฉากการหลบหนีและการตามล่าที่ตามมาทำให้ผู้ชมเกาะขอบที่นั่ง แต่เซอร์ไพรส์ที่สุดคือวิธีที่เรื่องจบไม่ใช่ด้วยการแยกจากที่เจ็บปวดหรือตายทันทีของตัวเอกเท่านั้น เมื่อ Elisa ถูกพบในสภาพที่ดูเหมือนจะจมน้ำตาย ข่าวในเมืองและการปะหน้ากับความเป็นจริงก็ดูเหมือนจะจบแบบโศก แต่หนังยังมีลูกเล่นปิดท้ายที่เปลี่ยนความคิดของเราทั้งหมด — การเปิดเผยว่า Elisa ไม่ได้จากไปในความหมายสุดท้าย แต่เธอได้กลายเป็นสิ่งอื่นที่สามารถอยู่ร่วมกับสิ่งมีชีวิตใต้น้ำได้ คือฉากที่เธอมีนิ้วบานเป็นพังผืด ริมฝีปากและการหายใจที่เปลี่ยนไปเป็นสัญลักษณ์ของการเปลี่ยนแปลง นี่คือความเซอร์ไพรส์ที่สะเทือนใจในเชิงอารมณ์และมอบความหวังแบบเทพนิยายให้กับเรื่องราว

นอกจากจุดพลิกของพล็อตแล้ว ความเซอร์ไพรส์ยังอยู่ที่การตัดต่อภาพและการใช้เสียงดนตรีประกอบ — ช่วงตัดภาพจากข่าวเมื่อเมืองเชื่อว่า Elisa ตาย ไปสู่ภาพใต้น้ำที่เงียบสงบและอบอุ่นเป็นการทิ้งท้ายที่ทำงานได้ดีมาก มันเปลี่ยนอรรถรสจากความโศกไปสู่ความมหัศจรรย์อย่างลึกซึ้ง และยังมีความอบอุ่นของฉากที่ Giles กับ Zelda ช่วยปกป้องความลับของเพื่อน เป็นฉากเล็ก ๆ ที่รู้สึกเหมือนครอบครัวและเพื่อนเลือกจะรักษาความรักเอาไว้แทนการเปิดเผยความจริงทั้งหมด ในมุมมองของฉัน นี่ไม่ใช่แค่การจบแบบเซอร์ไพรส์เพื่อช็อกผู้ชม แต่เป็นการเลือกจบที่สื่อถึงการยอมรับ ความเสียสละ และการให้ชีวิตอื่น ๆ ได้มีที่ยืน ซึ่งทำให้ตอนจบหวานปะปนขมและตรึงใจไปพร้อมกัน

เราเห็นภาพของเอลิซ่าใน 'The Shape of Water' ชัดเจนตั้งแต่เฟรมแรก—เอลิซ่า เอสโปซิโต (Elisa Esposito) เป็นผู้รับใช้ทำความสะอาดที่ทำงานในห้องปฏิบัติการของรัฐบาลและเธอไม่สามารถพูดได้ แต่นั่นกลับทำให้การแสดงของแซลลี ฮอว์กินส์มีพลังมากขึ้น เพราะทุกอารมณ์ถูกถ่ายทอดผ่านท่าทาง แววตา และภาษามือ ผมชอบวิธีที่เธอใช้ความเงียบเป็นเครื่องมือแสดงความเปราะบางและความเข้มแข็งพร้อมกัน—ไม่ต้องอาศัยบทพูดยาวๆ ก็สามารถทำให้คนดูเข้าใจโลกภายในของตัวละครได้อย่างลึกซึ้ง

รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในบทที่ทำให้ฉันประทับใจคือความเป็นมนุษย์ที่เธอแผ่ออกมาในฉากเล็กๆ เช่น การสื่อสารด้วยกระดาษโน้ต การแต่งหน้าที่เรียบง่าย หรือฉากอาบน้ำร่วมกันกับสิ่งมีชีวิตนั้น ทุกองค์ประกอบช่วยสร้างความใกล้ชิดแบบเงียบๆ และฉากในห้องน้ำที่เปียกชุ่มก็เป็นตัวอย่างที่ดีที่แซลลีเล่นออกมาได้อย่างละเอียดอ่อน ขณะที่หนังเรื่องอื่นที่เธอเล่นอย่าง 'Happy-Go-Lucky' แสดงด้านของเธอที่คึกคักและเต็มไปด้วยคำพูด แต่ในบทเอลิซ่าเธอเลือกใช้ร่างกายและสายตาเป็นภาษาทดแทน ซึ่งทำให้บทนี้รู้สึกเป็นของจริงและทรงพลัง

มุมมองของฉันต่อบทนี้คือมันเป็นการแสดงที่กล้าหาญและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน—ไม่ได้พึ่งพาเทคนิคพิเศษหรือบทพูดซับซ้อน แต่เลือกที่จะสื่อสารผ่านความอ่อนโยนของการกระทำเล็กๆ น้อยๆ นั่นทำให้ฉากรักต่างสายพันธุ์ในหนังไม่รู้สึกเป็นเรื่องประหลาด แต่กลับเป็นเรื่องของการค้นหาความสัมพันธ์และการยอมรับซึ่งกันและกัน เอลิซ่าจึงกลายเป็นหัวใจของเรื่อง และฉากสุดท้ายของเธอยังคงทิ้งความรู้สึกค้างคาไว้กับฉันแบบอบอุ่นและเศร้าในคราวเดียว

ความทรงจำแรกเกี่ยวกับ 'น้ําพุ' เกิดขึ้นจากความเงียบของฉากเปิดที่ลากสายตาไปที่น้ำผุดกลางหมู่บ้าน ก่อนจะค่อย ๆ พาเราเข้าสู่เรื่องราวของตัวละครหลัก ความยาวโดยรวมของหนังอยู่ที่ประมาณ 110 นาที ซึ่งรู้สึกพอเหมาะกับจังหวะการเล่าเรื่องที่ค่อย ๆ คลี่คลายและไม่เร่งรีบ

ฉากสำคัญที่เก็บมาเล่าได้ชัดที่สุดคือฉากเปิดที่มีการจับภาพน้ำพุอย่างตั้งใจ—ไม่ใช่แค่เป็นแบ็คกราวด์ แต่กลายเป็นตัวละครเชิงสัญลักษณ์ที่สะท้อนอารมณ์ของคนในเมือง จากนั้นฉากกลางเรื่องที่ตัวละครสองคนได้ย้อนคุยกันใต้ต้นไม้ เป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ความสัมพันธ์ซับซ้อนขึ้น และฉากสุดท้ายที่กลับมาที่น้ำพุอีกครั้ง เสียงน้ำและภาพตัดต่อทำให้ความหมายของเรื่องยิ่งชัดเจนขึ้น

ในมุมมองส่วนตัว ฉากเล็ก ๆ อย่างเด็ก ๆ วิ่งเล่นรอบน้ำพุ หรือมุมกล้องที่จับหยดน้ำแต่ละหยด กลับเติมความมนุษย์ให้กับภาพรวมของหนังมากกว่าฉากบทพูดยาว ๆ นี่คือหนังที่ใช้เวลา 110 นาทีในการปลูกความรู้สึกทีละนิดจนเต็ม และตอนจบก็คงอยู่ในหัวไปอีกนาน

ยังมีทางเลือกถูกลิขสิทธิ์ให้ดู 'Waterworld' อยู่บ้าง แม้ภาพยนตร์เรื่องนี้จะเป็นหนังยุคเก่าที่สิทธิ์การฉายจะเปลี่ยนมือบ่อย ๆ ก็ตาม

ผมรู้สึกว่าวิธีที่ปลอดภัยที่สุดคือมองหาในร้านขายหนังดิจิทัลแบบซื้อหรือเช่าอย่าง 'iTunes/Apple TV' กับร้านของ Google ที่หลายคนคุ้นเคย และในบางพื้นที่ยังมีให้เช่าหรือซื้อผ่านแพลตฟอร์มของ 'Amazon Prime Video' แบบเป็นรายการแยก (ไม่ใช่สมาชิก) ซึ่งข้อดีก็คือคุณได้คุณภาพภาพ-เสียงที่ดีกว่าและตัวเลือกซับไตเติ้ลครบถ้วน การซื้อแบบดิจิทัลยังเหมาะถ้าคุณอยากเก็บไว้ดูซ้ำ

นอกจากรูปแบบดิจิทัลแล้ว บางครั้งการตามหาแผ่น DVD หรือ Blu-ray ก็เป็นทางเลือกที่คุ้มค่าโดยเฉพาะถ้าอยากได้เวอร์ชันที่มีสารคดีหรือคอมเมนทารีส่วนเสริมด้วย การซื้อแผ่นมือสองจากร้านสะสมหรือเว็บขายของมือสองก็เป็นอีกมุมที่น่าสนใจสำหรับคนอยากเก็บสะสม สุดท้ายนี้ถ้าคิดถึงบรรยากาศในโรงและความยิ่งใหญ่ของฉากน้ำ ก็ยังรู้สึกว่า 'Waterworld' ให้ประสบการณ์แบบยุคดั้งเดิมที่หาไม่ได้จากหนังยุคใหม่สั้น ๆ อย่างเดียว