พันธนาการรักนายสายน้ำ

พันธนาการรักนายสายน้ำ

last updateHuling Na-update : 2026-01-28
By:  ศานิชลOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
93Mga Kabanata
590views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เธอยินดีทำทุกอย่างเพื่อเงิน ขอเพียงแค่ให้ได้เงินมา ไ่ม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรเธอก็ยินดีที่จะแลก ธารา หรือ น้ำ ประธานบริหารบริษัทยักษ์ใหญ่ ที่มีเบื้องหลังเป็นมาเฟียใหญ่ผู้มีอำนาจล้นมือ อิงเดือน หรือ เดือน เธอต้องการแค่เงินเท่านั้น และการหาเงินเพื่อนำไปใช้จ่ายเลี้ยงหลายปากหลายท้องของคนที่บ้านดันไปพัวพันกับมาเฟียแสนจะร้ายกาจอย่างเขาเข้าจนได้ ชีวิตของเธอจึงไม่มีคำว่าเหมือนเดิมอีกต่อไปเมื่อเธอไม่ยอมให้เขากินฟรี และพยายามจับมาเฟียอย่างเขาเซ็นสัญญาจ่ายเงินค่าตัวให้กับเธอ

view more

Kabanata 1

หาเหยื่อ

脳腫瘍と診断された後、白石紗季(しらいし さき)は二つの事実を知ることになった。

一つは黒川隼人(くろかわ はやと)との婚姻届が偽物だったこと。もう一つは実の息子――黒川陽向(くろかわ ひなた)もその事実を知っており、他人を母親として望んでいたこと。

この時紗季は自分の家族を捨て、全てを彼らに捧げた七年間が、まるで茶番だったことを悟った。

そこで紗季は三つのことを実行し、この薄情な父子の前から完全に姿を消すことにした。

一つ目は、一ヶ月前に予約していた結婚七周年記念のキャンドルディナーをキャンセルし、陽向の幼稚園のクラスLINEグループと、父子の健康のために入っていた数十の健康関連のグループから退会すること。

二つ目は、医師からストレステストを受け、特効薬を処方してもらい、海外まで移動できる体調を確保すること。

三つ目は、七年間連絡を絶っていた兄の白石隆之(しらいし たかゆき)に電話をかけ、遠くへ嫁いだことを後悔して、帰りたいと告げること。

――

「紗季さん、がん細胞が脳神経を圧迫しています。早急な決断が必要です」

消毒液の匂いが漂う病院の廊下で、医師の言葉が今も紗季の耳に響いていた。

全身を震わせながら、しわくちゃになった検査結果の用紙を握りしめた。

最近頭痛や嘔吐に悩まされ、時々鼻血も出ていた。

寝不足による単なる体調不良だと思っていたのに、検査結果は恐ろしい事実を突きつけてきた。

医師は治療方針を選択する必要があると言った。

手術をして五十パーセントの生存確率に賭けるか。

それとも保守的な治療を選び、投薬と化学療法で髪の毛は抜け落ちるが、あと数年の命を繋ぐか。

紗季はその五十パーセントという確率に賭けることが怖かった。

幼い頃から注射さえ怖がっていた彼女にとって、冷たい手術台の上で生死を分ける選択をすることは想像もできないほど怖かった。

しかし手術をしなければ、脳の腫瘍は大きくなり、苦しみながら死んでいくという残酷な現実が待っている。

紗季は目を閉じ、隼人のことを考えた。

彼女は隼人と結婚してもう七年になる。彼女は彼を愛していて、まだ長い間一緒に生活したいと思っている。

そして何より、二人は頭がよく、優秀な息子――陽向を一緒に育てている。

人生で最も大切な二人のことを考えると、勇気が湧いてきた。

彼女は立ち上がり、医師の診察室のドアを開けた。

「先生、決心しました。開頭手術の予約をお願いします」

医師は厳かな表情で言った。

「五十パーセントの確率です。怖くないのですか?」

紗季は微笑んだ。「怖くありません。夫と子供が私の側にいてくれると信じています。二人がいれば、何も怖くありません」

医師はゆっくり頷いた。

「分かりました。一ヶ月後の手術を予約しておきます」

紗季は病院を出て、急いで帰宅した。夫と子供の慰めと支えが欲しかった。

家政婦は隼人が会社に行ったと告げた。

紗季は急いで黒川グループへ向かい、社長室の前まで来た。

中に入る前に、男性の声が聞こえてきた。

「隼人、紗季にお前が美琴を秘書にしたことを知られたら、怒るんじゃないか?」

紗季は凍りつき、ドアの隙間から隼人の親友――青山翔太(あおやま しょうた)の姿をはっきりと見た。

美琴?

美琴!

この名前は彼女にとってあまりにも馴染みがあった。隼人が十年もの間、心の奥底に秘めていた初恋の人だった。

机に向かって座る隼人は目を伏せ、袖をまくり上げた。黒いシャツの襟元は少し開いていて、どこか冷たい既婚者の雰囲気を醸し出していた。

彼はいらだって言った。

「会社のことに口を出すな」

翔太は首をすくめ、苦い顔をした。

「まあね、俺はこの何年もお前の面子を立てて、紗季のことを奥さんって呼んできたけど、周りの人はみんな、お前たちが偽装結婚だって知ってるよ。それに婚姻届は俺が偽造したんだ。ハハハハ!」

これを聞いた紗季は、顔が真っ白になり、その場で凍りついた。

彼女は......何を聞いたのだろう?

隼人との結婚は......偽装だったの?

隼人はオフィスのドアに背を向けて座り、ドアの外に人が立っていることに全く気付いていなかった。

翔太は好奇心に駆られて尋ねた。

「隼人、なんで黙ってるの?今美琴が戻ってきたんだから、早く紗季と別れればいいじゃん?当時紗季がしつこく迫って、お前が酔っ払ってた時に誘惑して妊娠したから、子供の戸籍のために仕方なく偽装結婚したんだろ。その結果、美琴が傷ついて出て行って、今やっと戻ってきたわけだし」

紗季は息を飲んだ。

激しい頭痛が襲ってきて、紗季は口を押さえ、必死に吐き気をこらえた。

あの夜、バーに翔太も確かにいたはずなのに!

自分は隼人にお酒を勧めてなどいなかったのに、隼人はビジネスライバルに薬を盛られていた。翔太はそれを分かっていたはずだ。

自ら「解毒剤」になろうとして、隼人とホテルへ行ったのだ。

なぜすべての責任を自分一人に押し付けるのか?

翔太は軽く笑い、からかうような口調で言った。

「お前はいつ美琴と結婚するつもりだ?当時彼女は重い心臓病にかかって、お前の足手纏いになるのを恐れて去った。紗季にその隙を突かれたんだろう?美琴はもともとお前の妻になるはずだったのに!」

隼人は鋭い視線で翔太を見つめた。

その目は氷のように冷たく、警告が伝わってくる。

「俺と紗季には陽向がいるんだ......」

紗季は全身を激しく震わせ、立っているのがやっとだった。

彼女は彼らの会話に吐き気を催した。聞き続けられなくなり、そのままトイレに駆け込んだ。

そのため隼人が言いかけていた言葉を聞き逃してしまった。

紗季は洗面所で激しく嘔吐した。

残酷な真実に吐き気を催したのか、脳腫瘍による生理反応なのか分からなかった。

女性社員が入ってきて驚き、急いでティッシュを差し出した。

紗季は目を赤くしてティッシュを受け取り、泣くよりも醜い笑顔を作って言った。

「ありがとうございます......隼人には私が来たことを言わないでください」

彼女は振り返り、よろめく足取りで会社を出て、まるで生ける屍のように街をさまよった。頭の中では、隼人との初めての出会いが思い返されていた。

7年前、彼女は海外でも有名なデザイナーで、兄――隆之のジュエリー会社で重要なポジションを担っていた。その頃、隼人とは何の接点もなかった。

ある出張の際、紗季がホテルを出たところで突然スカートが裂けてしまったのだ。

彼女が露出してしまいそうになり、ひどく恥ずかしく慌てていた時、隼人が高級車から降りてきて、彼女の前に歩み寄り、スーツの上着を差し出した。

「腰に巻いてください」

適切な援助が、見知らぬ環境での彼女の窮地と不安を一瞬で解消した。

彼女は顔を上げると、かっこいい顔に一目惚れした。

それ以来紗季は彼のことが忘れられず、隆之を通じてコネを作り、あらゆる手段を尽くして隼人との仕事上の接点を作り、積極的に追いかけた。

隼人の心の中に忘れられない初恋相手がいることを知りながらも、彼女は決して諦めなかった。

その後、酒の席で偶然会ったことがきっかけとなって二人は親しくなった。紗季が妊娠したことで、自然な流れで結婚することになったのだ。

紗季は新婚初夜のことを覚えていた。彼女は隼人に尋ねた。

「私は責任を取れとは言わなかったのに、なぜ私と結婚してくれたの?」

いつも冷淡な隼人が、初めてあんなに真剣に彼女を見つめ、ゆっくりと答えた。

「お前に、そして俺たちの子供に、家族を与えたいんだ」

この一言のために、紗季はこの結婚に全てを捧げた。彼女は隆之の強い反対を押し切って自身のキャリアを捨て、国内に留まり、妻として母として全力を尽くした。

しかし今、彼女が全てを捧げた結婚は最初から最後まで偽りだったのだ!

隼人は最初から彼女を本当の妻とは見ていなかった!この7年間、彼の心には別の女性がいて、彼女とは夫婦のふりをしていただけだった!

紗季の心はまるで血を流すように痛んだ。最初から最後まで完全な笑い物だったことを痛感した。

彼女は決心した。

一ヶ月後、もし手術が成功して生き延びたら陽向を連れて出て行こう。

隼人は陽向のことを遠慮する必要はない。好きな人と結婚すればいい!

子供のことを考えると、紗季に少し力が戻ってきたような気がした。

彼女は家に駆け戻り、階段の入り口まで来たところで、陽向が執事――森下玲(もりした れい)と話しているのが聞こえた。

「パパとママの婚姻届が授与されてないって、ママが知ったらどうなると思う?」

陽向の幼い声が聞こえてきた。

紗季は目を見開き、その場に立ち尽くした。

玲は優しく笑って答えた。

「仕方がないですよ、坊ちゃま。ご主人様は奥様のことをお好きではないですからね、それはご存知でしょう」

陽向は子供らしく鼻を鳴らした。

「実は僕もママのこと、あんまり好きじゃないんだ。僕は美琴さんの方が好き!すっごく優しいんだよ。ママが僕をパパの会社に連れて行くたびに、美琴さんはいっぱいおいしいものとか、面白いものをくれるんだ。ママみたいに、お菓子を食べ過ぎちゃダメだとか、勉強しなさいとか言わないし。うるさくないんだよ!美琴さんがパパと結婚できたらいいのにな!」

紗季は掌を強く握りしめたが、気を失いそうになった。

育てた実の子供までもが、隼人と同じように、彼女にこれほど冷たく無情だとは予想していなかった。

紗季は過去の「母子の愛」「夫婦の睦まじさ」という温かな情景を思い出したが、今となってはそれが全て夢だったと感じた。

これは甘美に見えて、実は恐ろしい悪夢だった。

当時、隆之が結婚のことに強く反対したのは、彼女が苦労することを心配してのことだった。彼女は隆之の言葉に耳を傾けるべきだったのだ。

もし隆之が隼人のしたことと陽向の態度を知ったら、きっと怒り狂って刃物を持って殺しに来るだろう。

紗季は胸の痛みで目を瞬かせ、黙って階段を降りた。

彼女は夫と子供のために死を恐れずに、手術台に横たわることを決意したが、今ではその支えとなっていた希望も完全に粉々に砕けてしまった。

彼女はリビングに来て、電話をかけた。

「お兄ちゃん、隼人と離婚したい。家に帰ってもいいかな?」
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
93 Kabanata
หาเหยื่อ
"เอาวะ เป็นไงเป็นกัน"ร่างบางในชุดเดรสสั้นแค่คืบลายสก็อตสีชมพูอ่อนที่ซื้อมาในราคาร้อยกว่าบาทกำลังยืนหันหน้าหันหลังลังเลใจอยู่แถวๆหน้าสถานบันเทิงหรูแห่งหนึ่งด้วยใจของเธอกำลังกลัวในสิ่งที่จะเริ่มทำจนอยากกลับบ้านต่างจังหวัดแต่สถานการณ์หลายอย่างมันบีบบังคับจนทำให้เธอต้องเดินหน้าเข้าไปในแหล่งอโคจรนั้นอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้เพราะเธอต้องการเงินจำนวนมากพอสมควรเพื่อจะไปรักษาแม่และส่งตัวเองเรียน"ขอตรวจบัตรครับ"การ์ดร่างสูงใหญ่หน้าผับยื่นมือมาขอตรวจบัตรเด็กสาวที่หน้าตายังดูเด็กเกินที่จะเข้าไปในผับ"นี่จ๊ะ"เด็กสาวยื่นบัตรประชาชนที่มันระบุว่าเธอเพิ่งจะอายุสิบแปดเมื่อวานนี้ให้การ์ดตรวจดูเธอศึกษาข้อมูลมาดีว่าจะทำอย่างไรถึงจะเข้าไปในผับได้ถึงได้รอให้อายุครบก่อนถึงได้เข้ากรุงเทพมาด้วยเธอต้องการมาหาเสี่ยรวยๆสักคนแล้วขายความบริสุทธิ์ให้กับเขาแลกเงิน"เชิญครับ"การ์ดร่างใหญ่ดูรายละเอียดไม่มากนักก็ปล่อยให้เด็กสาวเดินเข้าไปแล้วเรียกคนใหม่ที่ยืนต่อหลังเธออยู่เข้ามาตรวจบัตรต่อไป"เฮ้อ"อิงเดือนย่างเท้าเดินเข้ามาในผับอย่างช้าๆด้วยใจที่อยากกลับบ้านเธอไม่ได้อยากจะมาขายตัวให้กับพวกเสี่ยๆเพื่อแลกเงินเ
Magbasa pa
เด็กของใคร
"ที่นี่ที่ไหน"ร่างบางค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นหลังจากที่สลบไปนานข้ามวันข้ามคืนเธอฟื้นขึ้นมาพร้อมๆกับอาการเจ็บปวดที่หัวไหล่และความสงสัยที่ว่าที่เธอนอนอยู่มันคือที่ไหนบนโลกใบนี้หรือว่าเธอนั้นได้ขึ้นมานอนบนสวรรค์ไปแล้วเพราะถูกกระสุนปืนที่กราดยิงกันอยู่ก่อนจะสิ้นสติไปยิงเข้าใส่"ฉันตายแล้วเหรอ"หญิงสาวกระเด้งตัวลุงขึ้นจากเตียงนอนสีขาวที่แสนนิ่มในทันทีใบหน้าตื่นตกใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจนเปลี่ยนจากขาวอมชมพูเป็นซีดเผือดด้วยเธอยังตายตอนนี้ไม่ได้ แม่ยังรอเงินไปรักษาตัวและไหนยังจะน้องๆที่ยังรอให้เธอไปเลี้ยงดูส่งเสียให้เล่าเรียนอีก"เธอเป็นเด็กของใคร บอกมาดีๆอย่าให้ฉันต้องใช้ลูกปืนงัดปาก"ชายร่างสูงใหญ่ใส่ชุดสูทสีดำหน้าตาออกไปทางฝรั่งเปิดประตูห้องที่หญิงสาวนั้นนอนอยู่แล้วย่างกรายเดินเข้ามาพร้อมกับคำถามที่ต้องการคำตอบเดียวนี้ด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างไปทางดุดันเพื่อจะได้ช่วยเหลือเด็กสาวคนนี้ให้รอดจากการตัดสินไม่ไว้ชีวิตใครเลยในเหตุการณ์เมื่อคืนของเจ้านายเขา"เด็กของใคร?"อิงเดือนมองหน้ายมบาลที่เข้ามาตัดสินโทษความบาปของเธอด้วยอาการงงงวยเธอนับถือศาสนาพุทธแต่ไหนยมบาลถึงได้เป็นฝรั่งฝั่งคริสเตียน
Magbasa pa
หนึ่งล้าน
"เด็กที่คุณน้ำอุปการะเอาไว้นะครับ"ลาซรีบตอบแก้ตัวแทนผู้เป็นเจ้านายด้วยเจ้านายของเขาไม่ถนัดพูดหน้าที่แก้ต่างในแทบทุกเรื่องเพื่อให้คุณนายศจีสบายใจ โรคภัยไม่กำเริบ จึงตกเป็นของเขา"แล้วทำไมคนของลูกต้องวิ่งตาม"ศจีที่ชินชาแล้วกับลูกชายที่ไม่ค่อยพูดหันไปถามกับเจ้าตัวหลังจากที่ฟังเลขาของลูกพูดจนจบเธอมีสีหน้าดูเหนื่อยๆขึ้นเล็กน้อยเพราะหัวใจที่ไม่ค่อยแข็งแรงเริ่มต้นแรงผิดจังหวะด้วยกำลังคิดจินตนาการไปไกลว่าลูกคนนี้จะทำเรื่องไม่ดีหรือเปล่าผู้หญิงคนนั้นยังเด็กอาจจะอายุไม่ถึงสิบแปดด้วยซ้ำเธอหวั่นว่าลูกจะมีข่าวเสียหาย"เด็กมันดื้อ"ธาราเดินเข้าไปหาหญิงสาวตัวปัญหาแล้วใช้ท่อนแขนเกร่งโอบคอหญิงสาวเอาไว้ให้ดูสนิทสนมยกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยให้ดูเป็นกันเองราวกับสนิทสนมกันจริงๆเพื่อให้ผู้เป็นแม่เลี้ยงที่ป่วยหลายโรคสบายใจ"ให้แม่เอากลับไปช่วยอบรมไหม"ศจียังคงยิ้มไม่ออกเพราะเธอยังคงไม่เชื่อว่าลูกชายจะพูดความจริงธาราไม่ใช่คนใจร้ายอะไรแต่ก็คงจะไม่เอ็นดูเด็กถึงขั้นเอามาอุปการะหรอกเธอเลี้ยงลูกมาตั้งแต่เกิดถึงแม้ไม่ใช่คนอุ้มท้อง แต่เธอก็รู้ดีว่าลูกมีนิสัยเป็นอย่างไร"ชะ ช่วย อือ"อิงเดือนที่พอจะเริ่มเดาไ
Magbasa pa
เด็กแสบ 18+++
"ทำให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาเรียกร้อง"สายตาคมจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ละสายตาไปไหนในแววตาของเขานั้นอยากจะคาดเดาว่าเขานั้นต้องการสื่ออะไรออกมาแต่คนถูกมองอย่างอิงเดือนกลับนึกกลัวจนแอบขยับเท้าก้าวถอยหลังไปเล็กน้อยสายตาของเขานั้นมันช่างดุดันทรงพลังรุนแรงจนเธอแทบต้านไว้ไม่ไหวชักจะไม่แน่ใจแล้วว่าจะทำเพื่อเงินอย่างที่ตั้งใจไว้ได้ไหม"หึ"เสียงหนาเค้นหัวเราะออกมาจากในลำคออย่างนึกดูถูกในตัวหญิงสาวเธอมันก็พวกดีแต่ปากเหมือนอย่างผู้หญิงทั่วๆ ไปไม่มีผิด"คุณอย่าละสายตาไปไหนนะ"อิงเดือนรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในตัวขึ้นมาอีกครั้งแล้วเดินไปข้างหน้าร่างบางขยับเดินมายืนอยู่ใกล้ร่างหนาจนลมหายใจแทบเป่ารดกันและกัน"น่าสนใจดี"ธารายกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อหญิงสาวดูใจกล้าขึ้นมาและผู้หญิงแบบนี้แหละที่เขาจะจัดการให้คลานลงจากเตียงให้เข็ดไปอีกนานไม่กล้ามายุ่งกับเขาอีกมือบางค่อยๆ ปลดซิปหลังของชุดเดรสแสนถูกของเธอออกอย่างอยากลำบากด้วยแผลที่หัวไหล่ยังคงมีอาการเจ็บอยู่แม้จะพอทนได้ก็ตามเธอกลั้นหายใจรูดซิปของชุดรวดเดียวหมดความยาวเลยทำตามแบบในคลิปวิดีโอที่ดูมาจากอินเทอร์เน็ตเมื่อหลายวันก่อนหวังมั
Magbasa pa
ฉันเจ็บ25+++
"อืม"หญิงสาวยังคงพยายามใช้ปากกับความใหญ่โตของเขาแม้จะเริ่มไม่ไหวแล้วก็ตามแต่ใจก็ยังสู้อยู่ไม่มีถอยเงินสิบล้านมันกองอยู่ตรงหน้ายังไงเธอก็จะไม่ยอมเสียมันไปต่อให้เหนื่อยให้อับอายแค่ไหนเธอก็ยอมเพื่อเงิน"อ้าส์"มาเฟียหนุ่มเกร็งสะท้านไปทั้งตัวเมื่อห้วงอารมณ์สวาทที่หญิงสาวปรนเปรอเข้ามาให้ถึงจุดสูงสุดปลายกระบอกใหญ่พ่นน้ำสีขาวขุ่นใส่โพรงปากของเธอ"อืม"อิงเดือนรีบกลืนกินน้ำของเขาลงคอด้วยความตกใจเธอไม่รู้ว่าควรกินมันเข้าไปไหมแต่ก็กินไปแล้วริมฝีปากบางค่อยๆ ถอนออกจากมังกรยักษ์ของเขาโดยมีสายตาแป๋วๆ เงยขึ้นสบตากับเขาที่กำลังก้มมองลงมา"ทำอะไรเป็นอีก เสนอมาสิ"มือหนาวางทาบบนแก้มขาวของเธอที่มีเลือดฝาดทำให้เกิดเป็นสีชมพูน่ามองนวดคลึงแก้มนั้นเบาๆ เพื่อรอฟังข้อเสนอของเธอ"ฉันทำได้ทุกอย่างขอแค่คุณจ่ายเงินมา อืม"อิงเดือนลุกขึ้นยืนโชว์เรือนร่างบอบบางตรงหน้าเขาสองมือบางผลักอกเขาอย่างสาวใจกล้าให้เขาล้มตัวลงนอนแล้วร่างเล็กๆ ของเธอก็ขึ้นไปคร่อมร่างใหญ่ของเขาที่พอสัมผัสก็รับรู้ได้เลยว่ากล้ามแน่นทั้งตัว"ทำให้ฉันพอใจ"มือหนาฟาดไปที่บนแก้มก้นของเต็มแรงเพื่อปลุกอารมณ์ดิบเถื่อนของเขาให้มันตื่นตัวเต็มที
Magbasa pa
น้ำไหน
"ฮือๆ"ดวงตากลมสวยที่แผงขนตาเปียกไปด้วยน้ำตาค่อยลืมขึ้นอย่างเชื่องช้าพร้อมกับร้องไห้ออกมาด้วยเพราะร่างกายเจ็บระบมไปหมดโดยเฉพาะใจกลางสาวเหมือนเธอกำลังจะตายเพราะความเจ็บปวดแสนสาหัสนี้เนิ่นนานพอสมควรที่หญิงสาวปลดปล่อยน้ำตาออกมาเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดมันไม่ได้ช่วยให้เธอดีขึ้นแต่กลับทำให้เธอนั้นแย่ลงพอได้สติคืนมาเธอก็รีบปาดเก็บหยดน้ำตาบนใบหน้าพร้อมกับคิดว่าจะเอายังไงต่อไปพลันดวงตาก็กวาดไปเห็นเช็คใบโตวางอยู่บนเตียงข้างๆเธอ"สิบล้าน"หญิงสาวรีบลุกขึ้นด้วยความดีใจไปคว้าเช็ดเงินสดใบนั้นมาลืมความเจ็บไปชั่วขณะก่อนจะทรุดร่างลงข้างเช็คใบนั้นมันไม่คุ้มค่าเลยสักนิดที่เธอต้องมาเจอกับซาตานร้ายอย่างเขาจนเจียนตายแบบนี้แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีไปกว่านี้แล้วถ้าไม่ทำเธอก็ต้องเสียแม่ไป น้องๆก็ต้องลำบากหยดน้ำตาไหลรินออกมาเป็นสายยาวอย่างไม่สิ้นสุดอีกครั้งทำไมชีวิตของเธอต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ด้วยเพื่อนๆวัยเดียวกันไม่เห็นเขาต้องดิ้นรนเอาชีวิตให้รอดแบบเธอเลยทุกคนล้วนมีพ่อแม่ดูแลหยิบยื่นทุกสิ่งให้ไม่เคยขาดแต่ดูเธอสิไม่มีอะไรเลยสักอย่าง แถมยังขาดพ่อที่คอยช่วยเหลืออีกตั้งหากยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งพาลไหล
Magbasa pa
ไม่ต้องมายุ่ง
"นั้นไงตาน้ำมาพอดี"สายตาอันแสนใจดีของศจีเหลือบไปเห็นลูกชายคนกลางเข้าพอดีเลยจำต้องหยุดบทสนทนาการแนะนำตัวเอาไว้ก่อนแล้วหันไปให้ความสนใจกับผู้มาใหม่เพราะเมื่อทั้งสองคนเห็นหน้าคาดตากันแล้วคงจะจำกันได้เอง"คุณ"ดวงตากลมสวยที่มีแผงขนตางอนยาวประดับอยู่ถึงกับเบิกโตด้วยความตกใจเมื่อหันไปมองตามที่อีกคนมองไม่คาดคิดเลยว่าโลกใบนี้มันจะแคบจนทำให้เธอกลับมาเจอกับเขาอีกครั้งกำลังล้างอดีตในหัวให้ออกไปให้หมดอยู่แล้วเชียวเพื่อจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ในรั้วมหาลัยแล้วทีนี้เธอจะทำอย่างไรต่อไป จะวิ่งหนีไปเลยดีไหม"เงียบ"ร่างหนาของมาเฟียหนุ่มในคราบนักธุรกิจใหญ่เดินตรงเข้ามาหาหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างแม่เลี้ยงของเขามือหนากระชากไปที่แขนเล็กเต็มแรงเพื่อให้เธอนั้นปิดปากที่กำลังจะพูดลงด้วยความเจ็บและความกลัว อิงเดือนปิดปากเงียบไม่พูดไม่จาทั้งที่ภายในมีเป็นร้อยเรื่องที่อยากจะพูดออกไปและอยากจะวิ่งหนีไปจากตรงนี้ด้วย เพราะไม่รู้จะยืนอยู่ตรงนี้ทำไม"ลูกจะพาน้องมาทานข้าวด้วยน่าจะบอกแม่ก่อนนะ แม่จะได้ให้ไปรอที่ร้านเลยไม่ต้องมารับแม่"ศจีอดอมยิ้มอย่างปลาบปลื้มใจไม่ได้ เมื่อเห็นว่าลูกชายของเธอดูสนิทสนมกับผู้หญิงถึงขั้นท
Magbasa pa
ปากดี
"ไม่มีอะไรครับ"เขาตอบคำถามแม่ของเขาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นแต่ลูกน้องของเขากำลังพยายามจะเข้าไปจับตัวหญิงสาวตัวปัญหาให้ได้เพราะคนอย่างเขาสั่งแล้วคำไหนคำนั้น ต่อให้มีอุปสรรคขนาดไหนลูกน้องก็ต้องทำให้ได้"ปล่อยนะ ปล่อย"อิงเดือนหนีไม่พ้นถูกลูกน้องของเขาจับเข้าจนได้เธอร้องหาคนช่วยพร้อมกับทำตาละห้อยคล้ายจะร้องไห้มองไปยังแม่ของเขาที่น่าจะมีความเมตตากับเธออยู่บ้างอย่างน้อยก็หวังให้ท่านช่วยพูดให้เขาปล่อยเธอไปตามเวรตามกรรมก็ยังดีเพราะลำพังตัวเธอเองคงไม่มีทางหนีไปให้พ้นจากเขาแน่นอน"น้ำหยุด"ศจีรีบใช้เสียงเข้าช่วยเด็กสาวโดยที่ร่างกายของเธอนั้นยืนนิ่งอยู่กับที่ให้แม่บ้านคนสนิทเข้ามาประคองเอาไว้"ไอ้ลาซพาคุณนายศจีกลับบ้าน"มือหนาเข้าไปกระชากตัวเด็กสาวอย่างแรงด้วยความโกรธเตรียมจะลากเธอไปขึ้นรถแล้วสั่งให้ลูกน้องคนสนิทไปดูแลแม่ของเขาแทนเขามีเรื่องต้องจัดการกับเด็กปากดีคนนี้ให้สาสมคราวหน้าจะได้หลาบจำว่าอย่าริอาจมาปากดีกับเขาอีก"พาหนูเดือนไปขึ้นรถแม่ แม่จะพาหนูคนนี้กลับบ้านไปกับแม่"ศจีพาร่างกายที่อ่อนแรงเต็มทนเดินไปหาลูกชายตัวดีโดยมีแม่บ้านประคองไปจับแขนของเด็กสาวที่นึกเอ็นดูอย่างอิง
Magbasa pa
ถอด 20+++
"เลี้ยวรถกลับไปที่โกดัง"เสียงหนาของมาเฟียหนุ่มออกคำสั่งกับลูกน้องเสียงดังลั่นรถโดยที่สายตาของเขายังคงจ้องหญิงสาวที่นั่งข้างๆอย่างอยากจะจับเธอฉีกออกเป็นชิ้นๆด้วยเธอนั้นกล้ามาท้าทายอำนาจของเขาราวกับว่าเขาเป็นเพื่อนเล่นเห็นทีเขาจะต้องจัดการลงโทษเธอให้หลาบจำฝังใจ"ครับนาย"แอริคคนขับรถประจำตัวของมาเฟียหนุ่มรีบหันหน้ารถกลับไปทางที่ขับผ่านมาแล้วในทันทีโดยที่รถยังคงวิ่งด้วยความเร็วที่เกินกฎหมายกำหนดตลอดเวลาด้วยเจ้านายของเขาเป็นคนชอบความเร็วและเขาเองก็เคยเป็นอดีตนักแข่งมาก่อนเรื่องนี้เลยไม่ใช่ปัญหา"กลับไปที่โรงพยาบาลสิ คุณพูดผิดหรือเปล่า"อิงเดือนรีบเข้าแทรกกลางวงสนทนาของหนุ่มๆที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อเมื่อเจ้าของคำสั่งเสียงดังลั่นนั้นเหมือนจะพูดอะไรผิดไปในเมื่อเขาสั่งกลับรถก็ต้องกลับไปที่โรงพยาบาลสิไม่ใช่กลับไปยังสถานที่อื่นที่ทำเอาคนฟังอย่างเธอคิดไปในทางดีไม่ได้เลยแม้แต่นิดโกดังมันก็เท่ากับว่าเป็นสถานที่โล่งๆมันง่ายต่อการทำอะไรต่ออะไร"เธอได้กลับแน่แต่ไม่ใช่ตอนนี้"ร่างหนาขยับร่างกายเข้ามาหาเธอ พร้อมกับยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก"คุณจะทำอะไร"รอยยิ้มนั้นของเขาทำเอาหญิงสาวถอยหนีสุดชีวิตจ
Magbasa pa
ฉันไม่ไป
"ควินต์มีอะไรหรือเปล่า"หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น อิงเดือนก็พยายามลืมมันให้หมดและปิดปากเงียบไม่บอกใครและเข้าเรียนที่มหาลัยเอกชนแห่งหนึ่งในคณะบริหารที่เธอพอจะเรียนได้และไม่ต้องสอบเข้าเพราะเธอนั้นไม่เคยมีเวลาอ่านหนังสือเรียนเหมือนเพื่อนๆ คนอื่นๆ ด้วยเวลาทั้งหมดต้องเอาไปดูแลแม่เงินสิบล้านก็เลยถูกเอามาใช้อีกส่วนหนึ่งและค่อนข้างมากเสียด้วยเธอเสียดายแต่ก็ไม่มีทางเลือกเพราะการเรียนจะเป็นอีกทางหนึ่งที่จะทำให้แม่ของเธอฮึดสู้กับโรคภัยไข้เจ็บและในมหาลัยเธอก็ได้เจอเพื่อนดีๆ อีกสองคนที่คอยช่วยเหลือเธอในทุกเรื่องนับว่าเป็นโชคดีของเธอถึงแม้ว่าเพื่อนชายคนหนึ่งจะคิดกับเธอเกินเพื่อนและยืนมองหน้าเธอนานมากเกินไปแล้วด้วย"วันนี้ให้เราไปส่งไหม"ควินต์หนุ่มลูกครึ่งดีกรีเดือนของคณะบริหารของมหาลัยเอกชนชื่อดังกำลังขอไปส่งเพื่อนที่เขานั้นคิดกับเธอมากเกินกว่าเพื่อนตั้งแต่แรกเจอด้วยเธอนั้นเรียกได้ว่าทั้งสวย ทั้งน่ารัก สะดุดหัวใจเขาตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน"เรากลับเองดีกว่า ใกล้แค่นี้เอง"อิงเดือนตอบออกไปเหมือนเดิมทุกครั้งพร้อมกับกระชับกระเป๋าผ้าใส่หนังสือในมือให้แน่นขึ้นเพื่อเตรียมจะออกไปขึ้นรถโดยสารที่หน้าม
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status