พันธนาการรักนายสายน้ำ

"ที่นี่ที่ไหน"ร่างบางค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นหลังจากที่สลบไปนานข้ามวันข้ามคืนเธอฟื้นขึ้นมาพร้อมๆกับอาการเจ็บปวดที่หัวไหล่และความสงสัยที่ว่าที่เธอนอนอยู่มันคือที่ไหนบนโลกใบนี้หรือว่าเธอนั้นได้ขึ้นมานอนบนสวรรค์ไปแล้วเพราะถูกกระสุนปืนที่กราดยิงกันอยู่ก่อนจะสิ้นสติไปยิงเข้าใส่"ฉันตายแล้วเหรอ"หญิงสาวกระเด้งตัวลุงขึ้นจากเตียงนอนสีขาวที่แสนนิ่มในทันทีใบหน้าตื่นตกใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจนเปลี่ยนจากขาวอมชมพูเป็นซีดเผือดด้วยเธอยังตายตอนนี้ไม่ได้ แม่ยังรอเงินไปรักษาตัวและไหนยังจะน้องๆที่ยังรอให้เธอไปเลี้ยงดูส่งเสียให้เล่าเรียนอีก"เธอเป็นเด็กของใคร บอกมาดีๆอย่าให้ฉันต้องใช้ลูกปืนงัดปาก"ชายร่างสูงใหญ่ใส่ชุดสูทสีดำหน้าตาออกไปทางฝรั่งเปิดประตูห้องที่หญิงสาวนั้นนอนอยู่แล้วย่างกรายเดินเข้ามาพร้อมกับคำถามที่ต้องการคำตอบเดียวนี้ด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างไปทางดุดันเพื่อจะได้ช่วยเหลือเด็กสาวคนนี้ให้รอดจากการตัดสินไม่ไว้ชีวิตใครเลยในเหตุการณ์เมื่อคืนของเจ้านายเขา"เด็กของใคร?"อิงเดือนมองหน้ายมบาลที่เข้ามาตัดสินโทษความบาปของเธอด้วยอาการงงงวยเธอนับถือศาสนาพุทธแต่ไหนยมบาลถึงได้เป็นฝรั่งฝั่งคริสเตียน

"ทำให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาเรียกร้อง"สายตาคมจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ละสายตาไปไหนในแววตาของเขานั้นอยากจะคาดเดาว่าเขานั้นต้องการสื่ออะไรออกมาแต่คนถูกมองอย่างอิงเดือนกลับนึกกลัวจนแอบขยับเท้าก้าวถอยหลังไปเล็กน้อยสายตาของเขานั้นมันช่างดุดันทรงพลังรุนแรงจนเธอแทบต้านไว้ไม่ไหวชักจะไม่แน่ใจแล้วว่าจะทำเพื่อเงินอย่างที่ตั้งใจไว้ได้ไหม"หึ"เสียงหนาเค้นหัวเราะออกมาจากในลำคออย่างนึกดูถูกในตัวหญิงสาวเธอมันก็พวกดีแต่ปากเหมือนอย่างผู้หญิงทั่วๆ ไปไม่มีผิด"คุณอย่าละสายตาไปไหนนะ"อิงเดือนรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในตัวขึ้นมาอีกครั้งแล้วเดินไปข้างหน้าร่างบางขยับเดินมายืนอยู่ใกล้ร่างหนาจนลมหายใจแทบเป่ารดกันและกัน"น่าสนใจดี"ธารายกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อหญิงสาวดูใจกล้าขึ้นมาและผู้หญิงแบบนี้แหละที่เขาจะจัดการให้คลานลงจากเตียงให้เข็ดไปอีกนานไม่กล้ามายุ่งกับเขาอีกมือบางค่อยๆ ปลดซิปหลังของชุดเดรสแสนถูกของเธอออกอย่างอยากลำบากด้วยแผลที่หัวไหล่ยังคงมีอาการเจ็บอยู่แม้จะพอทนได้ก็ตามเธอกลั้นหายใจรูดซิปของชุดรวดเดียวหมดความยาวเลยทำตามแบบในคลิปวิดีโอที่ดูมาจากอินเทอร์เน็ตเมื่อหลายวันก่อนหวังมั

"ฮือๆ"ดวงตากลมสวยที่แผงขนตาเปียกไปด้วยน้ำตาค่อยลืมขึ้นอย่างเชื่องช้าพร้อมกับร้องไห้ออกมาด้วยเพราะร่างกายเจ็บระบมไปหมดโดยเฉพาะใจกลางสาวเหมือนเธอกำลังจะตายเพราะความเจ็บปวดแสนสาหัสนี้เนิ่นนานพอสมควรที่หญิงสาวปลดปล่อยน้ำตาออกมาเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดมันไม่ได้ช่วยให้เธอดีขึ้นแต่กลับทำให้เธอนั้นแย่ลงพอได้สติคืนมาเธอก็รีบปาดเก็บหยดน้ำตาบนใบหน้าพร้อมกับคิดว่าจะเอายังไงต่อไปพลันดวงตาก็กวาดไปเห็นเช็คใบโตวางอยู่บนเตียงข้างๆเธอ"สิบล้าน"หญิงสาวรีบลุกขึ้นด้วยความดีใจไปคว้าเช็ดเงินสดใบนั้นมาลืมความเจ็บไปชั่วขณะก่อนจะทรุดร่างลงข้างเช็คใบนั้นมันไม่คุ้มค่าเลยสักนิดที่เธอต้องมาเจอกับซาตานร้ายอย่างเขาจนเจียนตายแบบนี้แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีไปกว่านี้แล้วถ้าไม่ทำเธอก็ต้องเสียแม่ไป น้องๆก็ต้องลำบากหยดน้ำตาไหลรินออกมาเป็นสายยาวอย่างไม่สิ้นสุดอีกครั้งทำไมชีวิตของเธอต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ด้วยเพื่อนๆวัยเดียวกันไม่เห็นเขาต้องดิ้นรนเอาชีวิตให้รอดแบบเธอเลยทุกคนล้วนมีพ่อแม่ดูแลหยิบยื่นทุกสิ่งให้ไม่เคยขาดแต่ดูเธอสิไม่มีอะไรเลยสักอย่าง แถมยังขาดพ่อที่คอยช่วยเหลืออีกตั้งหากยิ่งคิดน้ำตาก็ยิ่งพาลไหล

"ไม่มีอะไรครับ"เขาตอบคำถามแม่ของเขาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นแต่ลูกน้องของเขากำลังพยายามจะเข้าไปจับตัวหญิงสาวตัวปัญหาให้ได้เพราะคนอย่างเขาสั่งแล้วคำไหนคำนั้น ต่อให้มีอุปสรรคขนาดไหนลูกน้องก็ต้องทำให้ได้"ปล่อยนะ ปล่อย"อิงเดือนหนีไม่พ้นถูกลูกน้องของเขาจับเข้าจนได้เธอร้องหาคนช่วยพร้อมกับทำตาละห้อยคล้ายจะร้องไห้มองไปยังแม่ของเขาที่น่าจะมีความเมตตากับเธออยู่บ้างอย่างน้อยก็หวังให้ท่านช่วยพูดให้เขาปล่อยเธอไปตามเวรตามกรรมก็ยังดีเพราะลำพังตัวเธอเองคงไม่มีทางหนีไปให้พ้นจากเขาแน่นอน"น้ำหยุด"ศจีรีบใช้เสียงเข้าช่วยเด็กสาวโดยที่ร่างกายของเธอนั้นยืนนิ่งอยู่กับที่ให้แม่บ้านคนสนิทเข้ามาประคองเอาไว้"ไอ้ลาซพาคุณนายศจีกลับบ้าน"มือหนาเข้าไปกระชากตัวเด็กสาวอย่างแรงด้วยความโกรธเตรียมจะลากเธอไปขึ้นรถแล้วสั่งให้ลูกน้องคนสนิทไปดูแลแม่ของเขาแทนเขามีเรื่องต้องจัดการกับเด็กปากดีคนนี้ให้สาสมคราวหน้าจะได้หลาบจำว่าอย่าริอาจมาปากดีกับเขาอีก"พาหนูเดือนไปขึ้นรถแม่ แม่จะพาหนูคนนี้กลับบ้านไปกับแม่"ศจีพาร่างกายที่อ่อนแรงเต็มทนเดินไปหาลูกชายตัวดีโดยมีแม่บ้านประคองไปจับแขนของเด็กสาวที่นึกเอ็นดูอย่างอิง

"ควินต์มีอะไรหรือเปล่า"หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น อิงเดือนก็พยายามลืมมันให้หมดและปิดปากเงียบไม่บอกใครและเข้าเรียนที่มหาลัยเอกชนแห่งหนึ่งในคณะบริหารที่เธอพอจะเรียนได้และไม่ต้องสอบเข้าเพราะเธอนั้นไม่เคยมีเวลาอ่านหนังสือเรียนเหมือนเพื่อนๆ คนอื่นๆ ด้วยเวลาทั้งหมดต้องเอาไปดูแลแม่เงินสิบล้านก็เลยถูกเอามาใช้อีกส่วนหนึ่งและค่อนข้างมากเสียด้วยเธอเสียดายแต่ก็ไม่มีทางเลือกเพราะการเรียนจะเป็นอีกทางหนึ่งที่จะทำให้แม่ของเธอฮึดสู้กับโรคภัยไข้เจ็บและในมหาลัยเธอก็ได้เจอเพื่อนดีๆ อีกสองคนที่คอยช่วยเหลือเธอในทุกเรื่องนับว่าเป็นโชคดีของเธอถึงแม้ว่าเพื่อนชายคนหนึ่งจะคิดกับเธอเกินเพื่อนและยืนมองหน้าเธอนานมากเกินไปแล้วด้วย"วันนี้ให้เราไปส่งไหม"ควินต์หนุ่มลูกครึ่งดีกรีเดือนของคณะบริหารของมหาลัยเอกชนชื่อดังกำลังขอไปส่งเพื่อนที่เขานั้นคิดกับเธอมากเกินกว่าเพื่อนตั้งแต่แรกเจอด้วยเธอนั้นเรียกได้ว่าทั้งสวย ทั้งน่ารัก สะดุดหัวใจเขาตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน"เรากลับเองดีกว่า ใกล้แค่นี้เอง"อิงเดือนตอบออกไปเหมือนเดิมทุกครั้งพร้อมกับกระชับกระเป๋าผ้าใส่หนังสือในมือให้แน่นขึ้นเพื่อเตรียมจะออกไปขึ้นรถโดยสารที่หน้าม