ปริศนาคลื่นความทรงจำ

ดุจดาวยืนนิ่งหน้ากระจกในห้องแต่งตัว สวมชุดปฏิบัติการสีดำรัดกุม มือลูบป้ายชื่อ “หน่วยสืบสวนพิเศษ” บนอกเสื้อ สายตาจับจ้องที่รอยแผลเป็นยาวพาดจากคิ้วซ้ายถึงโหนกแก้ม เธอหยิบซองเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา ภาพถ่ายของอาคารทดลองลับหล่นออกมา พร้อมแผนผังซับซ้อนของเครื่องสแกนคลื่นสมองรุ่นล่าสุดเสียงเคาะประตูดังขึ้น “ดุจดาว พร้อมหรือยัง? พวกเขาส่งสัญญาณเตือนมาอีกแล้ว”“พร้อมแล้ว” เธอตอบกลับ สอดปืนพกเข้าซองที่เอว หยิบเครื่องสแกนขึ้นมาตรวจสอบการทำงานครั้งสุดท้ายก่อนออกจากห้อง ดุจดาวหยุดมองภาพถ่ายบนโต๊ะ ภาพเธอยืนเคียงข้างชายในชุดกาวน์ขาว ใบหน้าคุ้นเคยที่เธอไม่เคยลืม“ฉันจะตามหาความจริงให้เจอ” เธอพึมพำ ก่อนจะเปิดประตูออกไปสู่ภารกิจที่อาจเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง…………………….ทุกย่างก้าวของดุจดาวสะท้อนไปทั่วห้องโถงมืดมิด แสงสลัวจากหลอดนีออนเก่า ๆ กะพริบไม่เป็นจังหวะ ทอดเงาประหลาดบนผนังสีเทาซีด มือขวาของเธอกำด้ามปืนพกแน่น นิ้วชี้พาดบนไกอย่างพร้อมสรรพ ส่วนมือซ้ายถือเครื่องสแกนรูปทรงแปลกตา หน้าจอเรืองแสงสีเขียวอ่อน แสดงกราฟคลื่นสมองที่เคลื่อนไหวเป็นจังหวะจู่ ๆ เสียงหึ่ง ๆ ก็ดังขึ้นจากเครื่องสแกน ดุจดาวชะงักกึก ดวงตาคมกร

ดุจดาวกวาดตามองรอบลานจอดเฮลิคอปเตอร์ ทิวไม้ สูงใหญ่โอบล้อมเป็นวงกว้าง ทำให้พื้นที่นี้ถูกซ่อนจากสายตาคนภายนอกได้อย่างแนบเนียน เธอสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายของป่าชื้นผสมกับไอดินหลังฝนตกช่วยให้จิตใจสงบลง“ทางนี้” เธอกระซิบบอกธีร์ พลางพยักหน้าไปทางอาคารคอนกรีตสีเทาที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงาไม้ทั้งสองเดินอย่างระมัดระวัง เท้าย่ำลงบนพื้นหญ้าชื้นแฉะ ดุจดาวถือปืนในท่าเตรียมพร้อม สายตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างไม่ไว้ใจ ขณะที่ธีร์เดินตามหลังมาติด ๆ ผ้าห่มพันรอบร่างกายที่ยังเปียกชื้นเมื่อมาถึงประตูเหล็กของอาคาร ดุจดาวหยิบบัตรประจำตัวออกมารูดที่เครื่องอ่าน ไฟสีแดงกะพริบสองครั้งก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีเขียว เสียงคลิกดังขึ้นเบา ๆ ประตูเลื่อนเปิดออก“รีบเข้าไป” เธอกระซิบ ผลักธีร์เข้าไปด้านใน ก่อนจะเดินตามและปิดประตูลงอย่างรวดเร็วภายในอาคารมืดสลัว มีเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟฉุกเฉินส่องนำทาง ดุจดาวกดสวิตช์ไฟที่ผนัง แสงสว่างจ้าพุ่งออกมาจากเพดาน เผยให้เห็นห้องโถงกว้างที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์“นี่คือฐานปฏิบัติการลับของหน่วยสืบสวนพิเศษ” ดุจดาวอธิบาย “เราควรจะปลอดภัยที่นี่ ชั่วคราว”ธีร์มองไปรอบ ๆ ด้วยความสนใจ “ที่นี่ด

ลมทะเลพัดแรง สาดละอองน้ำเค็มเข้าใส่ใบหน้าของดุจดาวและธีร์ที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าเรือ สายตาของทั้งคู่จับจ้องไปที่อาทิตย์ ซึ่งเพิ่งเรียกดุจดาวว่า “ลูกศิษย์”“คุณอาทิตย์ครับ” ธีร์เอ่ยขึ้น เสียงสั่นเครือ “ผมเคยเจอคุณมาก่อนงั้นเหรอ?”อาทิตย์หันมามองธีร์ ดวงตาคมกริบฉายแววประหลาด “แน่นอน ดร.ธีร์ เราเคยร่วมงานกันมาก่อน ในโครงการที่เปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง”ธีร์ขมวดคิ้ว พยายามนึกทบทวนความทรงจำที่เลือนราง “ผม... ผมจำไม่ได้”“ไม่แปลกหรอก” อาทิตย์พูดเสียงเรียบ “พวกเขาลบความทรงจำของคุณไปหมดแล้ว เพื่อปกปิดความจริง”ดุจดาวก้าวเข้ามาขวางระหว่างทั้งสอง “อาจารย์คะ ตอนนี้เรากำลังถูกไล่ล่า เราควรไปจากที่นี่ก่อนดีไหมคะ?”อาทิตย์พยักหน้า “เธอพูดถูก เราต้องออกห่างจากฝั่งให้มากที่สุด” เขาหันไปสั่งการลูกเรือ “เร่งเครื่อง! มุ่งหน้าไปทางตะวันออก”เรือแล่นฝ่าคลื่นลมออกสู่ทะเลเปิด ทิ้งชายฝั่งไว้เบื้องหลัง ดุจดาวและธีร์เดินตามอาทิตย์เข้าไปในห้องโดยสารภายในห้องเต็มไปด้วยอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ล้ำสมัย หน้าจอขนาดใหญ่แสดงแผนที่การเดินเรือและข้อมูลต่าง ๆ มากมาย อาทิตย์เดินไปที่ตู้เย็น หยิบขวดน้ำออกมาส่งให้ทั้งคู่“ดื่มซะ พวกเ

เสียงคลื่นซัดสาดกระทบโขดหินดังก้องในยามเช้าตรู่ ดุจดาวยืนนิ่งอยู่บนชายหาด สายตาจับจ้องไปยังเรือลำเล็กที่จอดอยู่ไม่ไกล ลมทะเลพัดแรงทำให้เรือนผมสีดำสนิทของเธอปลิวสะบัด เธอสูดลมหายใจลึก พยายามสงบจิตใจที่กำลังปั่นป่วน“เราต้องรีบแล้ว” เสียงของอาทิตย์ดังขึ้นจากด้านหลัง “เวลาของเรามีจำกัด”ดุจดาวพยักหน้า หันกลับไปมองอาจารย์ของเธอ อาทิตย์ยืนอยู่ข้างธีร์ ทั้งคู่สีหน้าเคร่งเครียด“ผมยังไม่แน่ใจว่าเราควรทำอย่างไรดี” ธีร์พูดขึ้น น้ำเสียงฉายแววกังวล “เราไม่รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง”อาทิตย์ยกมือขึ้นกดที่ขมับ “ตามรายงานล่าสุด มีคนจำนวนมากในเมืองใหญ่ทั่วโลกแสดงอาการผิดปกติ พวกเขาดูเหมือนถูกควบคุม เดินไปมาเหมือนซอมบี้ บางคนก็ทำร้ายคนรอบข้าง”“แย่กว่าที่คิด” ดุจดาวพึมพำ“ใช่” อาทิตย์พยักหน้า “และมันกำลังลุกลามไปเรื่อย ๆ เราต้องหยุดมันให้ได้ก่อนที่จะสายเกินไป”ทั้งสามเดินลงไปยังเรือ ธีร์กระโดดขึ้นไปก่อน ยื่นมือมาช่วยดุจดาวขึ้นตาม ขณะที่อาทิตย์สตาร์ทเครื่องยนต์เรือแล่นออกจากชายฝั่งอย่างรวดเร็ว ทิ้งเกาะลับไว้เบื้องหลัง ดุจดาวหันไปมองเกาะที่ค่อย ๆ เล็กลง นึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เพิ่งผ่านพ้นไป

แสงสีแดงกะพริบไปทั่วห้อง เสียงไซเรนดังสนั่นหู ดุจดาวกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตระหนก หัวใจเต้นระรัว เหงื่อไหลซึมที่ขมับ“ทุกคนหลบ!” เสียงตะโกนของธีร์ดังขึ้น ก่อนที่เขาจะกระโจนเข้ามากอดร่างของเธอ ผลักให้ล้มลงกับพื้นเสียงระเบิดดังสนั่น ตามด้วยเศษซากกระจาย ไปทั่ว ดุจดาวรู้สึกถึงน้ำหนักของธีร์ที่ทับอยู่บนร่าง ปกป้องเธอจากแรงระเบิด“ธีร์!” เธอร้องเรียก “นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”ธีร์ค่อย ๆ ยกตัวขึ้น สีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด “ฉัน... ฉันไม่เป็นไร”ดุจดาวลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบ ๆ ห้อง เห็นอาทิตย์นอนหมดสติอยู่ไม่ไกล ส่วนดร.วิทยาหายไปไหนไม่รู้“อาจารย์!” เธอร้องเรียก วิ่งเข้าไปหาอาทิตย์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “ดุจดาว... ระวัง...” เขาพูดเสียงแผ่ว ก่อนจะหมดสติไปอีกครั้ง“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ธีร์ถามขณะที่เดินโซเซเข้ามาหาดุจดาวส่ายหน้า “ฉันไม่รู้ แต่เราต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้”ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำ ๆ ก็ดังมาจากด้านนอก ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ“นั่นมัน...” ธีร์พูดเสียงสั่น“Subject X” ดุจดาวต่อประโยค น้ำเสียงหวาดกลัวทั้งสองหันไปมองประตูห้องที่พังยับเยิน เห็นเงาดำทะมึนปรากฏขึ้