คน ใจ หิน

เคยสังเกตไหมว่าเวลาเราดูอนิเมะแนวโศกนาฏกรรมหรือดราม่าเข้มข้น บางทีเพลงประกอบเนี่ยแหละที่ช่วยตอกย้ำอารมณ์ให้โดนใจยิ่งขึ้น! แต่พอเป็นเรื่องแนว 'คนใจหิน' อย่าง 'Tokyo Revengers' หรือ 'ยัยตัวร้ายกับนายต่างดาว' กลับพบว่าดนตรีส่วนใหญ่จะจังหวะสนุกๆ หรือแม้แต่เพลงแนวหวานๆ ซะอย่างนั้น

ความแปลกก็คือ แทนที่จะใช้เพลงเศร้าประกอบฉากตายหรือฉากพลิกผัน พวกเขามักเลือกใช้เพลงที่ดูขัดแย้งกับสถานการณ์เพื่อสร้างอารมณ์ขันแบบขำดำ หรือไม่ก็ปล่อยให้เป็นช่วงเงียบๆ โดยไม่ใส่ดนตรีเลย นี่อาจเป็นเทคนิคให้เรารู้สึกว่า 'ชีวิตต้องดำเนินต่อไป' แม้จะเจอเรื่องร้ายๆ ก็ตาม

พูดถึง 'คนใจหิน' แล้วต้องยอมรับว่าเป็นหนึ่งในนวนิยายที่สร้างปรากฏการณ์ได้ดีมาก ตัวละครหลักอย่าง 'โฮลิค' นั้นพัฒนาตัวเองจากคนที่ปิดกั้นความรู้สึกสู่การเปิดใจอย่างเห็นได้ชัด ตอนจบของเรื่องให้ความรู้สึกสมบูรณ์แบบในแบบของมันเอง แม้จะไม่หวานเลี่ยน แต่ก็เหลือบๆ ให้เห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างโฮลิคกับไบรอันนั้นผ่านจุดเปลี่ยนสำคัญแล้ว

ส่วนตัวชอบวิธีที่ผู้เขียนไม่ยัดเยียดให้ทุกอย่างต้องจบแบบแฮปปี้เอ็นดิ้งร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่เลือกแสดงให้เห็นว่าแม้คนเราจะเปลี่ยนแปลงได้ แต่ก็ยังคงเหลือ 'ความไม่สมบูรณ์แบบ' บางส่วนไว้ ซึ่งนั่นทำให้เรื่องดูสมจริงขึ้นมาก

เดินป่าดึกๆ แล้วเจอ 'Tokyo Revengers' ตอนแรกก็แอบคิดว่ามันอาจจะเด็กๆ แต่พอติดตามไปเรื่อยๆ กลับพบว่าความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครและการเดินเรื่องที่คาดไม่ถึงทำให้อดใจไม่ไหวต้องดูต่อ ยิ่งตอนที่ทาคึมิชิต้องย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตของตัวเองเนี่ย มันสะท้อนให้เห็นว่าความรู้สึกผิดและความพยายามเปลี่ยนชะตากรรมมันกินใจขนาดไหน

เรื่องนี้เหมาะกับคนที่ชอบทั้งแอ็กชันและดราม่า เพราะมันผสมผสานทั้งสองอย่างได้อย่างแนบเนียน แถมยังมีมุมมองเกี่ยวกับมิตรภาพและการเติบโตที่ลึกซึ้งกว่าที่คิด แม้แต่ฉากต่อสู้ธรรมดาก็แฝงไปด้วยอารมณ์ที่ทำให้หยุดคิดได้นานๆ

มีหลายที่เลยที่เคยสัมภาษณ์นักเขียนยอดนิยมอย่าง 'George R.R. Martin' หรือ 'Stephen King' ส่วนใหญ่บรรยากาศจะค่อนข้างเป็นกันเอง บางทีก็คุยกันในร้านกาแฟเล็ก ๆ หรือสตูดิโอส่วนตัว บางคนก็ชอบให้สัมภาษณ์แบบไม่เป็นทางการระหว่างเดินเล่นในสวนสาธารณะ

เคยเห็นบทสัมภาษณ์หนึ่งของ 'Haruki Murakami' ที่นั่งคุยกันในห้องสมุดส่วนตัวเต็มไปด้วยหนังสือเก่า ๆ เขาบอกว่าสถานที่แบบนี้ทำให้รู้สึกผ่อนคลายและพูดจากันได้อย่างสบายใจ ส่วนตัวชอบบรรยากาศแบบนี้มากกว่าแบบเป็นทางการในสตูดิโอทีวีใหญ่ ๆ

อันดับแรก ฉากที่ทำให้รู้สึกขนลุกที่สุดสำหรับผมคืองานของ 'Doctor Who' กับพวกรูปปั้นที่เปลี่ยนเป็นมนุษย์หินหรือที่แฟนๆ รู้จักกันในชื่อ Weeping Angels ซึ่งเด่นชัดที่สุดในตอน 'Blink' (2007) ตอนนี้สร้างความทรงจำโดยตรงเพราะวิธีเล่าเรื่องกระชับและใช้มุมกล้องให้คนดูรู้สึกว่าถูกจับตาอยู่ตลอดเวลา

ความน่าสยดสยองของสิ่งมีชีวิตพวกนี้อยู่ที่กฎทางฟิสิกส์เล็กๆ ในจักรวาลเรื่อง — เมื่อถูกมอง พวกมันกลายเป็นหินนิ่งไม่ขยับ แต่พอหันหลังไปหรือหลับตา พวกมันเคลื่อนไหวเร็วเกินคาด นั่นทำให้ทุกฉากที่มีพวกมันเป็นการประลองจิตวิทยาระหว่างตัวละครกับผู้ชม ผมชอบที่ตอนหลังอย่าง 'The Time of Angels' และ 'Flesh and Stone' ขยายแนวคิดนี้ออกไป ทั้งการใส่ฉากแอ็กชันและการเล่นกับแสงเงา ส่วนตอน 'The Angels Take Manhattan' ก็ใช้ไอเดียเดียวกันเพื่อสร้างบรรยากาศโศกเศร้าได้อย่างทรงพลัง

สรุปแล้ว ความเป็นมนุษย์หินใน 'Doctor Who' ไม่ได้อยู่แค่รูปลักษณ์ แต่เป็นวิธีดึงอารมณ์คนดูให้ร่วมลุ้นและกลัวแบบละเอียดอ่อน — นี่แหละเหตุผลที่ฉันยังย้อนกลับมาดูซ้ำบ่อยๆ

การ์ตูนเรื่อง 'มนุษย์หิน' เป็นหนึ่งในรายการที่ผูกกับความทรงจำวัยเด็กของฉันอย่างแน่นหนา ฉากเสียงร้องไห้หัวเราะหรือคำพูดประจำตัวที่ติดหูมักจะมาพร้อมกับสำเนียงพากย์ไทยที่แปลกแต่คุ้นเคย ในความทรงจำของฉัน เวอร์ชันโทรทัศน์ที่ฉายตอนเย็นสมัยก่อนมักถูกพากย์โดยทีมพากย์หลายชุด ขึ้นกับสำนักพากย์และการออกอากาศ ทำให้เสียงของตัวละครหลักมีความแตกต่างระหว่างยุค เช่น เวอร์ชันที่ฉายซ้ำในช่องฟรีทีวีกับเวอร์ชันที่ออกในดีวีดีมักได้โทนเสียงที่ต่างกัน ซึ่งเป็นสาเหตุทำให้บางคนจำเสียงใดเสียงหนึ่งได้มากกว่าอีกเสียง

ในมุมมองของคนดูที่เติบโตมากับการ์ตูนต่างประเทศ ฉันชอบสังเกตว่านักพากย์ไทยจะปรับน้ำเสียงให้เข้ากับอารมณ์ของตัวละครได้ดี บางครั้งการเลือกใช้สำเนียงหรือท่าทางการพูดสร้างความเป็นเอกลักษณ์จนดูเหมือนตัวละครนั้นเป็นคนไทย คนที่ชอบฟังพากย์มักจะจดจำความแตกต่างนี้ได้ และถ้าดูเทียบกันระหว่างฉบับพากย์เก่า ๆ กับฉบับใหม่ จะเห็นการเปลี่ยนวิธีพากย์จากเล่นใหญ่เป็นลงรายละเอียดอารมณ์มากขึ้น ในแง่นี้ ฉันมองว่าการพากย์ไทยของ 'มนุษย์หิน' กลายเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์การดูที่ไม่ใช่แค่เรื่องภาพ แต่มันคือการตีความตัวละครให้เข้าถึงผู้ชมท้องถิ่น

การ์ตูนเรื่อง 'Dr.Stone' กลายเป็นปรากฏการณ์ในไทยด้วยการผสมผสานวิทยาศาสตร์เข้ากับการผจญภัยอย่างชาญฉลาด เรื่องราวเริ่มต้นเมื่อมนุษย์ทั้งโลกกลายเป็นหิน แล้วตื่นขึ้นมาในโลกที่ถดถอยสู่ยุคหิน เอกลักษณ์ของเรื่องคือการใช้ความรู้ทางวิทยาศาสตร์สร้างสิ่งประดิษฐ์จากศูนย์ ชาวไทยติดใจบทเรียนเคมีฟิสิกส์ที่ถูกถ่ายทอดผ่านฉากตื่นเต้น

เสน่ห์อีกอย่างคือตัวเอก Senku ที่ฉลาดแบบไม่น่าเบื่อ เขาแก้ปัญหาด้วยตรรกะแต่ก็มีมุขเด็ดๆให้ขำ ฉากสร้างแบตเตอรี่จากผลมะนาวหรือผลิตยากัน malariาจากเปลือกต้นวิลโลว์ทำให้เห็นวิทยาศาสตร์ในมุมใหม่ หลายคนบอกว่านี่คือการ์ตูนที่ทำให้อยากเรียนวิทย์มากขึ้น