LOGINหัวใจเธอมอดไหม้เพราะรักที่มีให้เขา แต่สิ่งที่ได้คือความเจ็บช้ำและคราบน้ำตา จึงเลือกจากมาพร้อมกับสายเลือดที่เขาไม่ต้องการ + + + "คุณไม่ต้องกลัวว่างามจะเอาเรื่องของเราไปบอกใคร มันจะเป็นความลับ" "ง่าย ๆ ขนาดนี้เลย?" "แล้วคุณต้องการอะไรอีก" เอ่ยถามเขาอย่างท้อแท้ น้ำตาร่วงลงมาอย่างไม่อาจห้ามไหว เขาปล่อยมือข้างหนึ่งจากไหล่เธอ แล้วใช้มันเกลี่ยผิวแก้มใส ไล้น้ำตาหยดนั้นออกไป เธอเกือบทิ้งน้ำหนักพิงอกเขาเสียแล้ว หากเขาไม่เผยรอยยิ้มเยือกเย็นเสียก่อน "กลับมาทำหน้าที่ตัวเอง แล้วก็ห้ามไปยุ่งกับผู้ชายคนอื่น เพราะฉันไม่ชอบใช้ผู้หญิงร่วมกับใคร" ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาชิดใกล้หมายกดฝังลงไปกับแก้มขาว แต่เพราะเธอโกรธที่เขาคอยพูดจาเหยียดหยามและต้องการเอาเปรียบเธออยู่ตลอดเวลาจึงผลักอกหนาออกไปอย่างแรง "งามไม่ยอมอีกแล้วนะคะ"
View More2รักทั้งหัวใจคงไม่พอแรงสะอื้นทำให้สั่นไปทั้งตัว ขณะชุดสีสวยร่วงลงพื้นตามแรงโน้มถ่วง แขนขาวทิ้งลงแนบกายพยายามอย่างมากที่จะไม่ยกมันขึ้นมาปิด เรือนร่างกึ่งเปลือยจึงมีเพียงกางเกงชั้นในลายลูกไม้กับบราซิลิโคนสีเข้มกว่าผิวปกปิดจุดสำคัญ‘งามยอมเป็นของคุณ’ตะวันขบกรามแน่น แก่นกายของเขาร้อนผ่าวและขยายใหญ่อย่างน่าอาย หากลึกในใจยังสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เขาจัดเป็นผู้ชายประเภทที่หัวใจอ่อนไหวต่อความงดงามของเรือนร่างผู้หญิง แต่คนที่สวยหยาดฟ้ามาดินที่ยืนอยู่ตรงหน้าคือคนที่เขาเกลียด‘แน่ใจแล้วหรือ’คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะทำให้ความเกลียดในใจเขามันน้อยลงหรืออย่างไร นั่นคือสิ่งที่ฟ้างามไม่แน่ใจเลย แต่เธอก็ยอมแลกทุกอย่างได้ แม้โอกาสจะมีเพียงน้อยนิด‘ค่ะ’ กรามแกร่งขบเข้าด้วยกันจนขึ้นสันนูนที่ฟ้างามพยายามเอาตัวเองเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้องกับทุก ๆ เรื่องในชีวิตเขา ที่เธอพยายามทำมาทั้งหมดก็เพื่อสิ่งนี้สินะ ความคิดนั้นทำให้เขากำหมัดแน่น ความโกรธปะทุพลุ่งพล่านอยู่ในหัวใจจนยากที่จะบรรเทาลงตะวันปราดเข้าไปกระชากไหล่มนเต็มแรง แล้วร่างสวยก็ถูกดันจนชิดผนัง ยังไม่ทันที่จะได้ตั้งตัวเรียวปากบอบบางก็ถูกปากหนาครอบครอง
1จุดเริ่มต้น“อา...”เสียงคำรามดุดันหลุดออกมาจากลำคอแกร่งในจังหวะที่ตะวันถาโถมแรงกำลังทั้งหมดเข้าสู่ร่างกายบอบบางขาวโพลน“หมอคะ งาม... เจ็บ”ฟ้างามครวญครางเสียงแหบ ดวงหน้าหวานเหยเกอย่างสุดแสนทรมาน มือทั้งสองข้างพันธนาการรั้งกับเสาหัวเตียงด้วยริบบิ้นผ้าสีแดงเข้ม เพลิงสวาทของตะวันก่อตัวขึ้นตั้งแต่หัวค่ำจนตอนนี้ยังไม่มีทีท่าว่าเขาจะหมดแรง“หมอตะวัน...”กระถดตัวหนีคนตัวใหญ่ แต่กลายเป็นว่ายิ่งใช้สองขายันที่นอนเพื่อหนีเขามากแค่ไหนมันก็เปิดทางให้เขารุกรานได้ลึกล้ำมากเท่านั้น และยิ่งส่งเสียงร้องออกไปแค่ไหนกลับได้รับความป่าเถื่อนดุดันกลับมามากเท่านั้น“พะ... พอก่อน”ร่างสวยบิดเร่าใต้กายหนา ตะวันสอดมือยกแผ่นหลังหล่อนขึ้น ขาหนักสอดรองใต้สะโพกมน สร้างท่วงท่าที่ช่วยให้เขาปฏิบัติกามกิจได้ถนัดถนี่ ก่อนที่มือข้างหนึ่งจะผละออกจากเอวคอด จับปลายคางงาม บังคับให้คนตัวน้อยมองตรงมาที่เขา“ลืมตาขึ้นมองฉัน”น้ำเสียงดุดันน่ากลัวบังคับให้ฟ้างามจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อเกาะวาว แววตาของเขาบ่งบอกว่าเขาอารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่ก็ไม่รู้วันนี้ไปเจอเรื่องอะไรมาถึงได้ระบายใส่กันไม่ยั้งแบบนี้หากย้อนเวลากลับ
บทนำฟ้างามยืนเกาะขอบหน้าต่าง เหม่อมองไปยังท้องฟ้าสีสันน่ากลัวในยามตะวันชิงพลบตรงเทือกเขาภูหลวง ท้องฟ้าสดใสถูกดวงตะวันร้อนแรงเผาไหม้จนดูคล้ายกับว่าจะไม่เหลืออะไร ก่อนที่จะมืดมิดลงไปเมื่อไร้แสงตะวันมันก็คงเหมือนชีวิตเธอก่อนหน้านี้...ความสดใสของฟ้างามผืนนี้เคยถูกแสงอาทิตย์ร้อนแรงแผดเผาจนไม่เหลือชิ้นดี ไม่ต่างจากท้องฟ้าในยามนี้เสียเท่าไหร่ คิดแล้วน้ำตาอุ่นจัดก็ไหลลงมาอาบแก้มขาว สองมือเลื่อนลงไปลูบหน้าท้องนูนป่องที่มีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ข้างในลูกของเธอและเขา...ลูกของเรา...แต่เขากลับไม่ต้องการ‘อย่าสะเออะเอาไอ้เด็กเวรนี่มาเรียกร้องความเป็นพ่อจากฉัน เพราะแม่มันทำตัวอย่างกับโสเภณี คันที่ไหนก็เอาที่นั่นแบบนี้ บางทีมันอาจจะเป็นลูกของไอ้ขอทานแถวนี้ก็ได้’ถ้อยคำเหล่านั้นฟ้างามจำได้ขึ้นใจและบอกกับตัวเองเอาไว้ว่าจะไม่มีวันบากหน้ากลับไปให้เขาดูแคลน แม้ใจมันจะเจ็บปวดเพราะเคยรักเขามากแค่ไหน แต่การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ก็เริ่มจากการเปลี่ยนใจตัวเองหญิงสาวลูบหน้าท้องทั้งที่มีน้ำตา ก่อนจะคว้าแก้วน้ำที่วางอยู่ที่ตู้เล็กข้าง ๆ ไปเก็บในครัว แต่ในจังหวะที่พาตัวเองก้าวออกไป ความรู้สึกแฉะตรงหว่างขาพาให้เธอฉ





