ณรงค์

ณภัทรยิ้มบาง ๆก่อนจะกระชับอ้อมแขนให้เธอนอนลงบนโซฟาใหม่นับดาวยังนอนทับบนตัวของเขา แถมยังทับส่วนที่ล่อแหลมที่สุด “นับอย่าดื้นสิ” ชายหนุ่มพูดเสียงแผ่วเตือนสติคนเมาให้หยุดดิ้นบนตัวเขา “อื้อ” เสียงครางอย่างไม่สบอารมณ์ออกมาจากริมฝีบากบาง “นับ…อย่าดิ้นอย่าทำให้พี่หมดความอดทน” นับดาวชะงัก ช้อนตามอง ใบหน้าหล่อของอีกคนที่อยู่ห่างกันเพียงคีบเดียว สัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆของกันและกัน ใบหน้าสวยขยับเข้ามาใกล้ๆ ริมฝีปากบางแตะลงมาที่ริมฝีปากของเขา สัมผัสเบา ๆ แต่แนบแน่นพอให้รู้ว่า…ไม่ได้เกิดขึ้นจากความพลั้งเผลอ ใจของณภัทรสะดุดไปชั่ววินาที ไม่ใช่เพียงเพราะสัมผัสนั้น แต่เพราะมันมาจากเธอนับดาว คนที่เขาพยายามห้ามใจมานานเกินไป เขายกมือแตะแขนเธอเบา ๆ ไม่ได้ผลักออก แต่เหมือนจะเตือน เสียงของเขาต่ำลง คล้ายขู่ ทั้งที่เต็มไปด้วยความสั่นไหว “นับ…หยุดเถอะ” “ถ้าไม่หยุด อย่าหาว่าพี่ไม่เตือนนะ” เขาไม่เคยพูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้กับใครมาก่อน น้ำเสียงที่ไม่ได้แข็งกร้าว…แต่แฝงแรงอารมณ์ที่ควบคุมแทบไม่อยู่

“กลางวันแสกๆ ไม่อายฟ้าอายดิน” พันศักดิ์เบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้า เด็กสาวใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ตัวสั่นเทาสะบัดมือหนีมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนจะเดินกระเผลกๆ ออกจากกระท่อม หนุ่มใหญ่สบถยาวเหยียดเมื่อหันไปเห็นก้นขาวๆ ของเด็กสาววัยสิบแปด เธอเอาเสื้อผ้าขาดๆ ปิดบังเนื้อตัว ร้องไห้สะอึกสะอื้นเดินหนีด้วยเนื้อตัวสั่นเทา “จะไปไหน” ร่างสูงใหญ่เกือบร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรตามมากระชากแขนเล็กของเด็กสาว เธอสะดุ้งสุดตัวยังร้องไห้ไม่ขาดสาย “มังคุดจะกลับบ้าน” มังคุดตอบเสียงสั่นๆ สะอื้นจนตัวโยน “เดินแก้ผ้าไปแบบนี้น่ะเหรอ” ขาเอ่ยถามอย่างหงุดหงิดใจไม่น้อย “แล้วจะให้มังคุดทำยังไง” เด็กสาวถามเสียงสะอื้น “เอาใบกล้วยปิดไหมกันอุจาดตา” เขาประชดแต่เธอกัดปากตัวเองแล้วสะบัดมือหนี “โกรธรึที่มาขัดจังหวะ” พันศักดิ์เลิกคิ้วขึ้นถาม “ปากร้าย มังคุดไม่เคยคิดจะมีผัวทีเดียวสิบคนหรอกนะ” “อ้อ... นึกว่าอยาก” “ลุงศักดิ์!” เธอเสียงดังใส่เขายังร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาเปรอะเปื้อน กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!

นิยายมีทั้งหมด 2 เรื่อง คือ กลรักรณพีย์ และ กรงรักรามินทร์ (พระเอกทั้งสองเรื่องเป็นเพื่อนกันค่ะ) กลรักรณพีย์ (รณพีย์ x พลอยชมพู) “อย่ามาแตะตัวฉัน” พลอยชมพูถอยห่างและส่งเสียงแข็งปรามอีกฝ่ายเมื่อเขากำลังยื่นมือหมายจะเชยคางของเธอ “อย่าหวงตัวไปหน่อยเลย เพราะถ้าคุณหวงตัวกับผม พ่อของคุณนั่นแหละจะเจ็บตัว” นี่หรือคนที่เธอเคยชื่นชมว่าเป็นสุภาพบุรุษ ตอนนี้เขาทำกับเธออย่างป่าเถื่อนและโหดร้าย เพียงเพราะต้องการที่จะใช้เธอเป็นเครื่องมือแก้แค้นพ่อของเธอ ผิดด้วยหรือที่เขาใจร้าย ในเมื่อเขาถูกกระทำให้เป็นแพะรับบาปว่าฆ่าพ่อตัวเองก่อน และเธอ...ก็เป็นเครื่องมือที่ดีที่สุดที่เขาจะใช้ในการแก้แค้น กรงรักรามินทร์ (รามินทร์ x มีนานุช) ดวงตาของเธอ...มองไม่เห็น เพราะผลพวงจากการเกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น อุบัติเหตุที่พรากแม่ของเธอไปตลอดกาล หากเป็นไปได้เธอก็อยากจะจากโลกนี้ไปพร้อมกับแม่ จะได้ไม่ต้องมาถูกคนเป็นพ่อบังคับให้แต่งงานกับคนที่พรากชีวิตแม่ของเธอไป เพราะต้องการเงินมาใช้หนี้

เมื่อจิตรกรสาวนามว่า ปลายรุ้ง ต้องเข้ามาพัวพันกับสองหนุ่มคู่แฝดต่างขั้ว อย่าง ฆนากร กับนภวินท์ คนหนึ่งคือท้องฟ้าที่สว่างสดใส หากอีกคน เป็นดั่งก้อนเมฆดำทะมึน ที่พร้อมจะพัดพาลมพายุร้าย และสายฝนเข้าใส่ทุกคนที่ขวางหน้า เขียนรูปมาก็มาก ทว่าครั้งนี้ ปลายรุ้ง ตัดสินใจเขียนภาพในรอยจำให้ใครคนหนึ่งใหม่ เพื่อให้เขาเปลี่ยนจากเมฆหม่น กลายเป็นก้อนเมฆขาวให้ได้!! วันหนึ่ง สายรุ้งจะทาบทอ บนปลายเมฆ...

“อย่าปฏิเสธสิ่งที่ฉันต้องการเลยนาง เธอก็รู้ว่าเธอไม่มีทางขัดขืนฉันได้...” “คุณไม่มีสิทธิ์ คุณทำแบบนี้ไม่ได้ คุณกำลังจะลักพาตัวฉัน...” หญิงสาวพยายามพูดให้เขาตระหนักในสิ่งที่ทำว่ามันไม่ถูกต้อง แต่ปฐวิน กลับยักไหล่ไม่สนใจซ้ำยังพูดให้เธอได้เจ็บและอาย... “เดี๋ยวเธอก็รู้ว่าฉันมีสิทธิ์อะไรในตัวเธอ อย่าครางเสียงดังก็แล้วกันเวลาที่ฉันอยู่ในตัวเธอ...” “หยาบคาย...” อังศณากัดกรามแล้วต่อว่าเขาลอดไรฟันอย่างเจ็บใจที่ไม่สามารถเอาชนะเขาได้เลย...

จวิ้นอ๋องเป็นของนางแต่นางไม่เคยเป็นของจวิ้นอ๋อง นางลุ่มหลงในรักครั้งแล้วครั้งเล่าอยู่ฝ่ายเดียว กระทั่งทำเรื่องต่ำช้าขึ้นเพียงเพราะลุ่มหลงบุรุษเมื่อความรักของนางไร้ค่านักเช่นนั้น!ข้าก็จะเลิกรักท่านแล้ว