นักแสดงใน Dolittle

แปลกดีที่เสียงพากย์สัตว์ใน 'Dolittle' ทำให้หนังดูมีชีวิตถึงเพราะไลน์อัพนักพากย์ที่เป็นคนดังมากมาย

ขอบอกเลยว่าผมประทับใจความกล้าของผู้สร้างที่จะใช้คนดังมาพากย์ตัวละครสัตว์หลัก ๆ — อย่างที่รู้กัน Emma Thompson ให้เสียงนกแก้ว Polynesia ซึ่งน้ำเสียงอบอุ่นแต่มีคาแรคเตอร์เฉพาะตัว ช่วยชูฉากสื่อสารระหว่างคนกับสัตว์ได้อย่างชัดเจน ส่วน Rami Malek รับบทเป็นลิงกอริลลา Chee-Chee เสียงของเขาให้ความรู้สึกนิ่ง ๆ แต่แฝงด้วยความฉลาด ตรงกันข้ามกับ Tom Holland ที่พากย์เป็นสุนัข Jip ด้วยน้ำเสียงกระฉับกระเฉงและมีมุมน่ารัก ทำให้ตัวละครสุนัขดูเป็นเพื่อนสนิทของหมอ Dolittle ได้จริง ๆ

การได้ยิน John Cena พากย์เป็นหมีขั้วโลก Yoshi ก็เป็นเซอร์ไพรส์ที่ได้ผล — เสียงลึกและหนักแน่นของเขาทำให้ Yoshi มีมวลและความรู้สึกปกป้องแบบไม่ต้องพูดเยอะ ขณะที่ Octavia Spencer ให้เสียงเป็ด Dab-Dab ซึ่งมีจังหวะตลกขบขัน ช่วยเบรกอารมณ์ซีเรียสของหนังได้ดี การจับคู่ระหว่างบุคลิกนักแสดงกับคาแรคเตอร์สัตว์ชวนให้ผมคิดว่าแม้หนังจะมีทั้งแอ็กชันและแฟนตาซี แต่การเลือกนักพากย์ที่มีเอกลักษณ์กลับเป็นตัวช่วยสำคัญที่ทำให้แต่ละฉากมีสีสันและจำได้

สรุปสั้น ๆ ว่าไลน์อัพหลักที่ผู้คนมักพูดถึงคือ Emma Thompson, Rami Malek, Tom Holland, John Cena และ Octavia Spencer — แต่สิ่งที่ผมชอบจริง ๆ คือการที่แต่ละเสียงมีความโดดเด่นในแบบของตัวเอง ไม่ได้พยายามให้เข้ากันทั้งหมดจนกลายเป็นเสียงเดียวกัน ฉากเล็ก ๆ ที่สัตว์แต่ละตัวโต้ตอบกันจึงรู้สึกมีชีวิต และแสดงให้เห็นถึงความใส่ใจในการคัดเสียงพากย์ที่ช่วยยกระดับหนังในด้านอารมณ์และมุกตลกเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบที่ดูแล้วยิ้มได้เอง

บอกเลยว่า เรื่องค่าสถานะการจ้างนักแสดงสำหรับ 'Dolittle' เวอร์ชันปี 2020 นั้น ใคร ๆ ก็รู้สึกว่าเป็นกรณีของการลงทุนแบบหวังผลมหาศาล — และคนที่ได้ค่าตัวสูงสุดก็คือ โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ (Robert Downey Jr.). ฉันมองว่าเหตุผลไม่ใช่แค่เพราะชื่อเสียงระดับโลก แต่เพราะสตูดิโอวางเดิมพันลงบนหน้าตาของภาพยนตร์ ความคาดหวังจากผู้ชม และความสามารถในการดึงตลาดจำนวนมากเข้ามา รายนั้นจึงได้ค่าตัวในระดับที่โดดเด่นกว่าคนอื่น ๆ ในโปรเจ็กต์

หลายสำนักข่าวบอกเป็นตัวเลขแบบคร่าว ๆ ว่าเขาได้รับค่าตอบแทนราว ๆ 20 ล้านดอลลาร์สำหรับงานนี้ ซึ่งถือว่าเป็นตัวเลขที่สูงเมื่อเทียบกับนักแสดงคนอื่นในกองถ่ายที่เป็นสายสนับสนุนหรือเสียงพากย์ ผมหมายถึง สถานการณ์เช่นนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับดาราระดับท็อป เมื่อผลงานก่อนหน้าทำให้ชื่อของเขากลายเป็นแบรนด์ การได้ค่าตัวสูงจึงเป็นเรื่องปกติ แต่ก็แลกมาด้วยความกดดันเมื่อต้องแบกรับความคาดหวังของทั้งผู้สร้างและแฟน ๆ

จากมุมมองของคนดูที่ชอบความเป็นเบื้องหลัง ฉันเห็นว่าการรู้ว่าใครได้ค่าตัวสูงสุดช่วยให้เข้าใจการตัดสินใจด้านการตลาดและการถ่ายทำมากขึ้น — เหตุใดฉากหลายฉากจึงโฟกัสไปที่ตัวละครหลัก ทำไมโปรโมตถึงใช้หน้าตาของเขาเป็นหัวใจหลัก และทำไมบางครั้งงบประมาณด้วยภาพและเอฟเฟกต์จึงดูแน่นอนว่าต้องออกมาใหญ่โต สุดท้ายแล้ว แม้การลงทุนระดับนั้นจะทำให้ภาพยนตร์มีโอกาสขายตั๋ว แต่เมื่อผลงานไม่เป็นไปตามคาด ผลตอบแทนทั้งทางการเงินและชื่อเสียงก็เป็นสิ่งที่ถูกพูดถึงต่อเนื่อง ซึ่งก็เป็นบทเรียนหนึ่งว่าแม้ค่าตัวสูงจะช่วยดึงคนดู แต่อย่างเดียวอาจไม่พอสำหรับความสำเร็จแบบยั่งยืน

การดู 'Dolittle' เวอร์ชันล่าสุดทำให้ฉันเพลินกับความประหลาดใจเล็ก ๆ ที่กระจายอยู่ทั่วเรื่อง — โดยเฉพาะตอนที่นักแสดงชื่อดังโผล่มาเพียงแวบเดียวแล้วก็จากไป ฉันมักชอบสังเกตช็อตสั้น ๆ เหล่านั้นเพราะมันเป็นเหมือนไข่อีสเตอร์สำหรับคนดู เช่น ในภาพยนตร์นี้มีทั้งนักแสดงที่รับบทมนุษย์แบบสั้น ๆ และกลุ่มนักพากย์ชื่อดังที่ให้เสียงสัตว์ซึ่งโผล่เป็นช่วงสั้น ๆ แต่สร้างสีสันได้มากกว่าความยาวของเวลาบนจอ

ในแง่ของเสียงพากย์ ผู้ที่มักถูกพูดถึงว่าโผล่มาในบทสั้นๆ ได้แก่ผู้ที่ให้เสียงสัตว์สำคัญหลายคน — อย่าง 'Emma Thompson' ที่รับบทสำคัญเป็นนกแก้ว, 'Rami Malek' ที่เป็นเสียงของลิงใหญ่, 'Octavia Spencer' ที่ให้เสียงเป็ดตลก ๆ และยังมีชื่อของ 'Kumail Nanjiani' กับ 'Craig Robinson' ในกลุ่มเดียวกัน งานพากย์ของพวกเขาอาจไม่ได้ใช้เวลายาวบนหน้าจอแบบฉากมนุษย์ แต่การปรากฏตัวแต่ละครั้งมักทิ้งท่วงทำนองหรือมุขตลกไว้ให้จำ นั่นทำให้คนดูรู้สึกเหมือนเจอแขกรับเชิญสุดพิเศษในแต่ละฉาก

ส่วนบทบาทแวบ ๆ ของนักแสดงในฝั่งคนจริงก็มีอยู่บ้าง — นักแสดงที่ได้รับเครดิตเป็นตัวละครมนุษย์บางคนมีช่วงเวลาไม่กี่นาที แต่ช่วยขับเคลื่อนเรื่องราวหรือเป็นจุดเชื่อมให้ฉากต่อไปไปได้ เช่นนักแสดงสนับสนุนที่โผล่มาปรากฏในฉากสำคัญขึ้นมาแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว การสังเกตว่าชื่อใครโผล่ในเครดิตตอนท้ายกลายเป็นส่วนหนึ่งของความสนุกสำหรับฉัน เพราะมันเหมือนการตามหาแผ่นป้ายเล็ก ๆ ที่บอกว่าใครมาเยี่ยมโลกของ 'Dolittle' ชั่วคราว ก่อนจะจากไปตามเนื้อเรื่อง — นั่นแหละคือเสน่ห์เล็ก ๆ ที่ทำให้การดูซ้ำมีรสชาติ

สุดท้ายแล้ว ความเพลิดเพลินจากการเห็นบทสั้น ๆ ไม่ได้อยู่ที่ความยาว แต่อยู่ที่การจับคู่ว่าเสียงหรือหน้าที่แม้จะสั้นแต่เติมความอบอุ่นหรือมุกตลกที่จำได้ได้นาน — นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมฉันจึงชอบสังเกตฉากแวบ ๆ ใน 'Dolittle' มากกว่าแค่มองผ่าน ๆ

แปลกตรงที่ภาพรวมของ 'Dolittle' (2020) ถูกวิจารณ์หนักจนกลายเป็นกรณีศึกษาว่าดาราดังไม่ใช่การันตีความสำเร็จเสมอไป — แต่ในความพังนั้นก็ยังมีจุดที่นักวิจารณ์ยกย่องอยู่บ้าง โดยเฉพาะนักแสดงสมทบและเสียงพากย์สัตว์บางคนที่ช่วยเติมความอบอุ่นให้หนังได้บ้าง

มุมมองของผมคือเสียงพากย์ของนักแสดงหญิงอาวุโสที่ปรากฏในรายชื่อเสียงพากย์ได้รับคำชมมากกว่าที่คาดไว้ เช่นการให้เสียงที่มีน้ำหนักและอารมณ์ จังหวะตลกแบบเป็นธรรมชาติ และความสามารถในการดึงฉากคนน้อยให้รู้สึกมีชีวิต ซึ่งนักวิจารณ์หลายคนชี้ว่าช่วยชูฉากสัตว์ให้มีเสน่ห์ขึ้นโดยไม่ต้องพึ่งพาบทที่อ่อน อีกด้านที่ถูกพูดถึงคืองานภาพและเอฟเฟกต์บางฉากที่แม้จะถูกติเรื่องความไม่สอดคล้อง แต่มุมมองบางคนเห็นว่าเอฟเฟกต์สัตว์บางตัวมีการแสดงออกที่น่ารักและทำงานได้ดีพอจะเรียกเสียงหัวเราะได้

ความเห็นส่วนตัวขณะที่ดูคือหนังพยายามเดินหลายทางพร้อมกันจนจังหวะไม่ค่อยนิ่ง แต่เมื่อมองแยกเป็นช็อต นักแสดงสมทบบางคนและทีมเสียงพากย์สามารถชุบชีวิตฉากให้พอมีสัมผัสของเสน่ห์แบบคนเล่าเรื่องสำหรับครอบครัว นักวิจารณ์ไม่ได้ยกย่องนักแสดงนำมากนัก แต่ถ้ามองหาคนที่ได้คำชมที่สุดจากมุมมองของสื่อต่างๆ มักเป็นนักพากย์สมทบที่ให้สีสันกับสัตว์ในเรื่อง ซึ่งฉันคิดว่าเป็นเรื่องน่าสนใจว่าการแสดงที่ไม่ใช่แสดงใบหน้าแต่เป็นการถ่ายทอดด้วยเสียงเพียงอย่างเดียวกลับสามารถสะกดใจคนดูได้ แม้หนังโดยรวมจะล้มเหลว แต่ส่วนย่อยเหล่านี้ยังคงทำให้ฉันยิ้มได้บ้างเมื่อคิดถึงฉากที่สัตว์แต่ละตัวมีบุคลิกเฉพาะตัวอย่างชัดเจน

นักแสดงที่รับบท Dr. Dolittle ในเวอร์ชันปี 2020 คือ 'โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์'—ชื่อเดียวที่โผล่มาในหัวทันทีเมื่อพูดถึงภาพยนตร์เรื่องนั้น, และความรู้สึกแรกของผมคือความอยากเห็นว่าเขาจะเล่นตัวละครที่พูดกับสัตว์ต่างจากบทฮีโร่สุดเท่ของเขายังไง

การวางคาแรกเตอร์ของเขาในเรื่องนี้ออกมาเป็นคนที่มีความเก๋าและมีมุมน่ารักแฝงอยู่ ทำให้ฉากที่เขาสื่อสารกับสัตว์ดูมีเสน่ห์มากกว่าการเป็นแค่เอฟเฟกต์ CGI ธรรมดา, ผมชอบวิธีที่เขาใช้ท่าทางและน้ำเสียงเพื่อให้ตัวละครมีมิติทั้งความขบขันและอ่อนโยนพร้อมกัน การเลือกนักแสดงคนนี้ทำให้ตัวเรื่องพยายามบาลานซ์ระหว่างหนังผจญภัยสำหรับครอบครัวกับคาแรกเตอร์ที่มีบุคลิกเฉพาะตัว

ในฐานะแฟนหนังประเภทผจญภัยครอบครัว ผมมองว่าเวอร์ชันปี 2020 พยายามสร้างโลกที่สดใสด้วยสัตว์พูดได้และฉากแฟนตาซี การที่ 'โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์' มารับบทนำช่วยดึงคนดูรุ่นต่างๆ ให้สนใจ เพราะเขามีทั้งออร่าแบบสตาร์และความสามารถในการเล่นคอมเมดี้แบบละเอียดอ่อน แม้บางจุดของบทภาพยนตร์จะรู้สึกเร่งรีบไปบ้าง แต่พลังการแสดงของเขาทำให้ฉากสำคัญหลายฉากมีน้ำหนักขึ้น พูดได้เลยว่าการเลือกเขามารับบท Dr. Dolittle เป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้หนังมีเสน่ห์แบบที่คนดูครอบครัวคาดหวังได้

มุมมองส่วนตัวของฉันคือการเปรียบเทียบสองเวอร์ชันนี้ต้องเริ่มจากพลังของนักแสดงนำก่อนเลย — นี่ไม่ใช่แค่หน้าตาแต่เป็นจังหวะการเล่าเรื่องที่เขาถ่ายทอดออกมา

Eddie Murphy ใน 'Dr. Dolittle' (1998) นำเอกลักษณ์คอมเมดี้แบบเร็ว วาจาเต็มไปด้วยมุกฉับไวและเทคนิคการแสดงที่เน้นปฏิสัมพันธ์กับสัตว์แบบฮา ๆ ใส่พลังและความอบอุ่น ทำให้ภาพรวมของหนังมีโทนครอบครัวที่ผ่อนคลาย เขาใช้สไตล์การแสดงที่ชัดเจน เหมือนเอาเวทีสแตนด์อัพมาผสมกับสกิลการแสดงแบบสลับบท จังหวะตลกมักได้จากการตอบสนองต่อสัตว์และสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด

ในทางกลับกัน Robert Downey Jr. ใน 'Dolittle' (2020) เล่นเป็นคนละแบบมากกว่า — เขาเอาเสน่ห์แบบคาแร็กเตอร์ซับซ้อนมาใช้ มีด้านเงียบ ขรึม และแปลกประหลาดที่ให้ความรู้สึกเป็นผู้ใหญ่และมีบาดแผลบางอย่าง การแสดงของเขาไม่เน้นมุกเร็ว แต่เน้นนิ่งและรายละเอียดทางสีหน้า จึงทำให้ตัวหนังพยายามเดินไปทางแฟนตาซีหนักขึ้น พร้อมเอฟเฟกต์สัตว์ CGI ที่ทันสมัยขึ้น สรุปคือ Eddie ให้ความรู้สึกเป็นพ่อบ้านตลกที่เข้าถึงง่าย ส่วน Downey ให้ความรู้สึกเป็นนักผจญภัยวัยชราแปลกแต่มีมิติ ทั้งสองเวอร์ชันจึงตอบโจทย์คนดูต่างกลุ่มและสะท้อนบุคลิกของนักแสดงได้ชัดเจน

รายชื่อนักพากย์เสียงของสัตว์ใน 'ดูลิตเติ้ล' เวอร์ชันปี 2020 ที่ฉันชอบพูดถึงบ่อย ๆ คือกลุ่มนักพากย์ที่ดัง ๆ ที่เติมชีวิตให้กับสัตว์ต่าง ๆ ในเรื่อง โดยรวมแล้วทีมนี้เล่นใหญ่และหลากหลาย ทั้งคนดังจากวงการหนังบล็อกบัสเตอร์และนักแสดงตลกที่มาเติมสีสันให้ฉากสัตว์คุยกันได้อย่างสนุก

เสียงของนกแก้วโพลินีเซียพากย์โดย 'Emma Thompson' ซึ่งให้ความรู้สึกฉลาดและมีไหวพริบ ส่วนสุนัขจิ๊ปได้รับเสียงจาก 'Tom Holland' ที่ให้โทนเสียงสดใส เข้ากับบุคลิกจิ๊ปได้ดี ในขณะที่ลิงหรือเอปอย่าง 'Chee-Chee' ได้เสียงเป็นของ 'Rami Malek' ซึ่งทำให้ตัวละครดูมีเสน่ห์แปลก ๆ และจริงจังไปพร้อมกัน

อีกตัวที่เด่นคือหมีขาวโยชิพากย์โดย 'John Cena' ซึ่งเสียงทรงพลังและฮิวมอร์แบบตรงไปตรงมาทำให้ฉากที่หมีพูดเป็นจุดฮิตของหนัง และเป็ดดาบ-ดาบหรือ 'Dab-Dab' ได้เสียงจาก 'Octavia Spencer' ที่เพิ่มความขบขันแบบอบอุ่นให้ฉากเล็ก ๆ เหล่านั้น ฟังรวม ๆ แล้วทีมเสียงชุดนี้เติมความสดและอารมณ์ให้ฉากสัตว์คุยกันจนเรื่องไม่ดูแห้งเลย

รายชื่อนักแสดงของ 'ดูใต้หล้า' นั้นเป็นกลุ่มที่เล่นด้วยกันได้อย่างกลมกล่อม ผมชอบการจัดบาลานซ์ระหว่างคนที่เราคุ้นหน้าในวงการกับหน้าใหม่ที่เข้ามาเติมพลังให้เรื่องนี้ ความโดดเด่นจะอยู่ที่นักแสดงนำสองคนซึ่งแบกรับน้ำหนักของเรื่องไว้ทั้งคู่ โดยอีกคนเป็นคนที่มีมาดจริงจังและอีกคนมีมิติทางอารมณ์ที่เปลี่ยนไปตามสถานการณ์ ทำให้ฉากเผชิญหน้าระหว่างพวกเขามีเสน่ห์และตึงเครียดในเวลาเดียวกัน

นักแสดงสมทบใน 'ดูใต้หล้า' ช่วยสร้างโลกของเรื่องให้มีมิติ ทั้งเพื่อนร่วมทาง ตัวร้ายที่มีแรงจูงใจซับซ้อน และตัวละครเล็ก ๆ ที่มีบทพูดเพียงไม่กี่บรรทัดแต่ทิ้งร่องรอยความหมายไว้ในเรื่อง ผมชอบบทบาทของตัวละครที่เป็นคนแก่ซึ่งให้แง่คิด บทละครของเขาเป็นเหมือนกระจกสะท้อนอดีตที่เชื่อมกับปัจจุบัน

โดยรวมแล้วการคัดนักแสดงทำให้ 'ดูใต้หล้า' เด่นทั้งด้านการแสดงและเคมีร่วม นักแสดงทุกคนมีช่วงเวลาของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นฉากเงียบที่ต้องสื่ออารมณ์โดยสายตา หรือฉากใหญ่ที่ต้องประสานกันเป็นทีม นั่นทำให้ผมยังคิดถึงซีนโปรดของเรื่องนี้บ่อย ๆ ก่อนนอนและยิ้มให้กับรายละเอียดเล็ก ๆ ที่นักแสดงแต่ละคนเติมเข้ามา

คนที่รับบทนำใน 'ปฏิบัติการพี่เลี้ยงพันธุ์ดุ' คือ Vin Diesel, ซึ่งรับบทเป็น Shane Wolfe — เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจอมห้าวที่ถูกส่งมาดูแลครอบครัวเด็กๆ ที่เต็มไปด้วยเหตุการณ์ฮา ๆ และการปรับตัวที่ไม่น่าเชื่อ

แง่มุมที่ทำให้ผมติดใจคือการที่ Vin Diesel นำภาพลักษณ์นักบู๊ห้าว ๆ มาประกบกับคาแรกเตอร์พี่เลี้ยงที่ต้องเจอความน่ารักและความซนของเด็กๆ ผลลัพธ์ออกมาเป็นคอมบิเนชันของความจริงจังและความขำขันที่ลงตัวมาก ฉากที่เขาต้องพยายามสอนเด็กเรื่องวินัยแต่สุดท้ายกลายเป็นถูกเด็กๆ สอนกลับ นั้นทำให้ผมหัวเราะแล้วยังเห็นมุมอ่อนโยนของตัวละครอีกด้วย นอกจากนั้นการเคมีระหว่างเขากับนักแสดงสมทบ เช่น Lauren Graham ที่รับบทเป็นแม่ ทำให้เรื่องไม่ออกไปทางแอ็กชันล้วน แต่มีความอบอุ่นและการเติบโตของความสัมพันธ์ครอบครัวแทรกอยู่

มุมมองส่วนตัวต่อการแสดงในเรื่องนี้คือมันเป็นบทพิสูจน์ความยืดหยุ่นของ Vin Diesel ในการรับบทที่ไม่ใช่แค่ยิงปะทะหรือขับรถ แต่ต้องทำคอมเมดี้แบบ physical และมีจังหวะอารมณ์ ในฐานะแฟนที่ติดตามผลงานของเขา ผมเห็นการเล่นกับสไตล์ที่แตกต่างจาก 'Fast & Furious' และการให้เสียงตัวละครใน 'Guardians of the Galaxy' ซึ่งทั้งหมดนี้ช่วยให้การแสดงใน 'ปฏิบัติการพี่เลี้ยงพันธุ์ดุ' มีมิติ ความฉลาดของหนังอยู่ที่การไม่ทำให้ตัวเอกดูน่าเบื่อเมื่อถูกวางไว้ในสถานการณ์ครอบครัวธรรมดา ๆ สุดท้ายแล้วความชอบส่วนตัวผมคือหนังเรื่องนี้ทำให้คิดว่าความเข้มแข็งกับความอ่อนโยนสามารถไปด้วยกันได้ และนั่นคือเหตุผลที่ Vin Diesel ยังคงเป็นคนที่จดจำได้ในบทบาทนี้

เริ่มต้นกันแบบตรงๆ: หัวใจของหนัง 'คนเลี้ยงผึ้ง' คือตัวละครหลักที่รับบทโดย Jason Statham — เขาเล่นเป็น Adam Clay ชายลึกลับที่มีอดีตเป็นผู้คุ้มกันและความเชี่ยวชาญด้านการวางแผนไม่ธรรมดา

ผมเล่าแบบแฟนหนังแอ็กชันวัยกลางคนเลยนะ — ในมุมมองของการแสดง Jason ให้ภาพของคนที่เงียบ แต่หนักแน่น การเคลื่อนไหวและสายตาเล่าเรื่องราวได้มากกว่าบทพูด ทำให้ตัวละคร Adam Clay กลายเป็นแกนกลางที่ดึงให้คนดูสนใจว่าทำไมเขาถึงลงมือ ทำอย่างไร และเป้าหมายสุดท้ายคืออะไร

นักแสดงร่วมคนอื่นๆ มีบทบาทเสริมที่ทำให้โลกของเรื่องมีมิติ เช่น นักแสดงหญิงคนสำคัญที่รับบทเป็นผู้ที่เชื่อมโยงกับความลับขององค์กรบางอย่าง และตัวละครฝ่ายตรงข้ามที่เป็นตัวแทนของระบบหรืออำนาจที่ท้าทาย Adam โดยภาพรวมแล้วคิวบู๊และการขับเคลื่อนเรื่องราวพึ่งพาการนำของ Statham แบบเต็มๆ และผมมองว่าเขาเป็นเหตุผลหลักที่หนังเรื่องนี้ดูมีพลัง