เข้าสู่ระบบ“นี่เองสินะ สัตว์ประหลาดตัวนี้” สัตว์ประหลาดเก้านิ้วบุเม็ดตะปุ่มตำป่ำที่ทำให้แม่ของเธอร้องร่ำโหยหวน สัตว์ประหลาดที่ทำให้หัวใจของเธอสูบฉีดพลุ่งพล่านทุกครั้งที่พวกเขาเริ่มบทรักครั้งใหม่ “ฉันรู้แล้ว” ตอนนี้เธอได้คำตอบแล้วว่าทำไมแม่ของเธอจึงหลงพ่อเลี้ยงจนโงหัวไม่ขึ้น
ดูเพิ่มเติม“อย่าเพิ่งแตกครับ ฟังก่อน พราวไม่ใช่ลูกพี่สิงขรหรอกครับ เราสองคนไม่ได้เป็นอาหลานกันจริงๆ ผมตรวจดีเอ็นเอเรียบร้อยแล้ว ผลออกมาว่าเราไม่ได้เกี่ยวข้องทางสายเลือดกันเลย ดังนั้น ไร่ของเรากำลังจะมีงานแต่งงานเกิดขึ้นในเร็วๆนี้ หากป้าจะเอาเรื่องนี้ไปโพทะนาให้ทั่วไร่ ผมก็ไม่ห้ามนะ”“จริงหรือคะ”“จริงสิครับ”ป้าไฉไลนั้นดีใจยิ่งกว่าพราวนภาเสียอีก ท่านกอดพราวนภาจนแน่น แสดงความยินดีกับเจ้านายทั้งสองคนอย่างจริงใจ“แล้วที่คุณหนูอาเจียน...อย่าบอกนะคะ”รอยยิ้มเจือเขินของสิงหรัตน์และพราวนภาทำให้คุณป้าไฉไลรู้ได้ทันทีว่าไร่แห่งนี้กำลังจะมีเจ้านายน้อยถือกำเนิดขึ้นแล้ว เพราะงั้น เธอในฐานะแม่บ้านคนสนิทของพ่อเลี้ยงแห่งไร่ตะวันฉาย จึงจะต้องทำหน้าที่กระจายข่าวดีนี้ให้ทั่วถึงกันเสียหน่อย ไอ้พวกที่ชอบนินทาเจ้านายจะได้เงียบปากเงียบคำกันเสียทีเป็นที่เปิดเผยแล้วว่าคุณหนูพราวนภาไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของพ่อเลี้ยงสิงขร ดังนั้น เธอจึงไม่ใช่หลานสาวแท้ๆของคุณอาสิงหรัตน์เช่นเดียวกันส่วนข่าวลือที่ว่าคุณหนูพราวนภาหายไปกับผู้ชายถึงสามวันสามคืนนั้น ก็ไม่ใช่ใครอื่นเลย ผู้ชายคนนั้นก็คือพ่อเลี้ยงสิงหรัตน์ ซึ่งเป็นพ่อของลูกในท้
"อะไรกันคะคุณสิงห์ พินัยกรรมอะไรกันคะ พี่ไม่เห็นเคยรู้เลย”“มันเป็นพินัยกรรมฉบับที่สองครับ พี่สิงขรได้เขียนเอาไว้ว่า...ภรรยาของข้าพเจ้า นางพิไลลักษณ์ได้คบชู้สู่ชายมานานหลายปี ทำให้ข้าพเจ้าเกิดความเสียใจและล้มป่วยลงจนอาการทรุดหนัก แต่เธอก็ไม่เคยเหลียวแล ปล่อยปละละเลยเพราะมัวแต่หาความสุขส่วนตน ข้าพเจ้าจึงต้องการให้ภรรยาและชู้รักออกไปจากไร่แห่งนี้ ทันทีที่ข้าพเจ้าเสียชีวิตลง โดยภรรยาของข้าพเจ้าจะไม่ได้ทรัพย์สินใด ๆ ติดตัวไปเลย แม้แต่ลูกสาวสองคนก็ไม่มีสิทธิ์นำพาติดตัวไป ลูกสาวสองคนได้แก่เพ็ญกมลและพรฤดี จะยังคงมีสิทธิ์ในทรัพย์สินตามที่ข้าพเจ้าได้ลงบันทึกไว้ในพินัยกรรมฉบับแรกทุกประการ...”พิไลลักษณ์ ปรีชา และเพ็ญกมลถึงกับหน้าเซียวหน้าซีด แทบจะทนฟังเนื้อความในจดหมายนั้นต่อไปไม่ได้“หมายความว่าพี่จะต้องออกไปจากไร่หรือคะ”“ความจริงผมควรจะทำตามพินัยกรรมของพี่สิงขรตั้งแต่เมื่อ 9ปีก่อน แต่ผมก็ไม่ได้ทำ จึงเกิดเรื่องร้ายขึ้นในวันนี้ ผมถือว่าผมเองก็มีส่วนผิดในเรื่องนี้เช่นเดียวกัน เพราะงั้น พี่พิไลกับพี่ปรีชาจึงจะต้องออกจากไร่ไปตั้งแต่วันพรุ่งนี้ และจะไม่กลับมาที่ไร่แห่งนี้อีกจนตลอดชีวิต”พิไลลักษณ์
“กูจะตัดของมึงด้วย อีแก่จะได้ไม่มีอะไรใช้งานในนรก!”“ฮือ...ไอ้สารเลว! มึงไม่ได้ตายดีแน่! โธ่ลูกแม่ เจ็บมากมั้ยลูก! ไอ้ชั่วมึงทำลูกกู”“อ้าว ทีลูกคนอื่น มึงยังสั่งให้กูไปทำเลย พอทำลูกสาวมึงบ้าง มึงกลับมาแช่งกูซะงั้น...จุ๊ๆๆๆ แต่ลูกสาวมึงอร่อยเหาะเลยว่ะ ชักเสียดาย เก็บไว้ก่อนดีมั้ยนะ เอาไปรวมกับอีวารีที่กระท่อมดีกว่า จะได้อยู่กันแบบสามคนผัวเมียไปจนเบื่อ แล้วพอเบื่อ ก็ค่อยทุบหัวฝังดินในหลุมเดียวกันไปเลย ง่ายดีออก!!”ขาดคำนั้น...ลูกปืนปริศนายิงเข้ามาที่ต้นขาของไอ้เมฆจนมันล้มลงไป“โอ๊ย!”สิหรัตน์พร้อมลูกน้องอีกประมาณห้าคนเดินเข้ามาในบ้าน โดยมีอาวุธครบมือทุกคน“ขจร จับตัวมันส่งตำรวจ แล้วก็ให้คนไปช่วยวารีที่กระท่อมกลางป่าด้วย”“ครับพ่อเลี้ยง!”เมื่อเห็นสิงหรัตน์ยืนอยู่ตรงหน้า พิไลลักษณ์ถึงกับปล่อยโฮออกมาด้วยความโล่งใจ“ฮือ...คุณสิงห์ ช่วยพี่ด้วย ช่วยยัยเพ็ญด้วยค่ะ มันจะฆ่าพวกเราทั้งหมด!”“ใจเย็นครับพี่พิไล มันกำลังจะได้รับผลกรรมที่มันก่อขึ้นแล้วครับ”พราวนภาตามเข้ามา ด้วยสีหน้าตระหนกตกใจ เธอตรงเข้าไปหาร่างของเพ็ญกมลที่ยังนอนไม่ได้สติทันที“คุณพี่เพ็ญ!...เป็นยังไงบ้างคะ คุณอาคะ รีบพาคุณพี่เพ็
“ฉันหวังให้เป็นอย่างนั้นล่ะ แต่ถ้าวันพรุ่งนี้ยังติดต่อทั้งสองคนไม่ได้ ฉันจะขอให้คุณสิงห์ช่วยแล้วล่ะ”“ก็คงต้องเป็นอย่างนั้นล่ะครับ...แล้วเรื่องคุณหนูพราวเป็นยังไงบ้าง ได้ข่าวว่ากลับมาแล้ว”“ก็ดูระรื่นดี” พิไลลักษณ์เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความแค้นใจ “ถึงว่าแววตามันดูมั่นใจนัก มันทำให้ไอ้เมฆทรยศเราได้ ยัยนี่ไม่ธรรมดา สงสัยจะปล่อยมันไว้ไม่ได้แล้ว คงต้องจัดการขั้นเด็ดขาด!”“ก่อนที่จะจัดการคุณหนูพราว หรือจัดการไอ้เมฆ ผมว่าคุณพักผ่อนก่อนดีกว่านะ เก็บแรงเอาไว้ก่อน พรุ่งนี้เรายังมีเรื่องต้องสะสางอีกเยอะ ไปเถอะ ผมจะพาไปนอน...”ขาดคำนั้น ปรีชาร้องลั่นออกมาเต็มเสียง ก่อนจะสลบฟุบลงไปนอนกองกับพื้น เลือดแดงสดไหลออกมาจากท้ายทอยแทบจะทันที“หา....” พิไลลักษณ์ตกใจตาเหลือก ก่อนหันขวับมองคนร้ายที่ยืนถือไม้หน้าสามตรงหน้า“ไอ้...ไอ้...ไอ้เมฆ!!”“หึ! ใช่ กูเอง คนที่พวกมึงอยากฆ่าให้ตายไง!” ไอ้เมฆย่างสามขุมเข้ามาหาพิไลลักษณ์ “กูมานี่แล้วไง อยากฆ่ากูนักไม่ใช่เหรอ มาสิ มาฆ่ากูเลย!”“อย่าเข้ามานะ!!” พิไลลักษณ์ถอยหลังรนรานโดยไม่ทันระวังจึงเหยียบนลำตัวของปรีชาเข้าอย่างจัง จึงทำให้เธอล้มหงายลงไปอีกคน “โอ๊ย! ไอ้สารเล





