นิทานอีสป หมากับเงา

ก้าวแรกของการมาเยือนคฤหาสน์ตระกูลเหยียน เฉินซี ได้พบกับคุณอาเหยียนของเพื่อนรัก เหยียนเฉิงอวี่ ในค่ำคืนมืดมิดคุณอาเหยียนสุดหล่อกลับมายืนข้างหน้าต่าง มองมาด้วยท่าทีลึกลับน่าสงสัย เช้าวันต่อมากลับเกิดคดีฆาตกรรมขึ้น อีกทั้งเขายังปฏิเสธว่าไม่ได้ออกไปจากห้องทั้งคืน!!! ความลึกลับในตัวชายหนุ่ม บวกกับสถานการณ์ที่ทำให้หวาดระแวง หญิงสาวจะทำเช่นไรเมื่อมี ‘เงา’ บดบังสตินึกคิด ภาพลวงตาที่เห็นกับโลกแห่งความเป็นจริงอันอ้างว้าง แท้จริงแล้วสิ่งไหนคือจริงและสิ่งไหนคือเท็จ ตัวตนของเหยียนเฉิงอวี่ที่คล้ายมีสองบุคลิก กับความทรงจำที่เต็มไปด้วยความวาบหวาม หัวใจที่โหยหาเรียกร้องให้พาตัวเข้าใกล้เขา โดยไม่รู้เลยว่าแท้จริงแล้วตัวเธอถูกเขาล่อลวง หรือเป็นเขาเองกันแน่ที่ถูกเงาลวงบดบัง

"เอเดรียน" มาเฟียสุดร้าย เจ้าเล่ห์ และอันตราย เขาไม่เคยต้องการใครมาครอบครอง แต่เมื่อเขาพบกับ "อลิซ" แมวน้อยจอมดื้อที่ไม่เคยยอมใคร โลกของเขาก็เปลี่ยนไป เมื่อเขาช่วยชีวิตเธอจากอันตราย เธอกลับต้องชดใช้ด้วยสิ่งที่เธอไม่คาดฝัน เขาไม่ใช่คนที่จะปล่อยเธอไปง่ายๆ แต่ล่อลวงเธอเข้าสู่เกมที่เธอไม่อาจถอนตัวได้ ความร้อนแรงและเสน่หาที่ร้อนรุ่มทุกครั้งที่พวกเขาเผชิญหน้า จนเธอแทบไม่เหลือที่ยืนให้ต่อต้าน ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการชดใช้กำลังจะเปลี่ยนเป็นบ่วงรักที่ผูกเธอไว้ตลอดกาล "ฉันช่วยเธอแล้ว เธอคิดว่าจะหนีไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?" อลิซจะทนความร้อนแรงและเล่ห์เหลี่ยมของมาเฟียสุดอันตรายคนนี้ได้นานแค่ไหน หรือสุดท้ายแล้ว เธอจะกลายเป็นของเขาอย่างที่เขาต้องการ...โดยเต็มใจ 🔥

แรกสยายปีกอย่างหงส์จิกตีรังแกน้อง หวังจะให้น้องทนไม่ไหวขอเลิกพันธะที่คุณย่าของเขาสร้างขึ้น ยัยเด็กเอ๋อหน้านิ่งอย่างชินานางน่ะเหรอ เขาไม่มีทางจะยอมแต่งงานด้วยหรอก แต่ทว่า... หงส์กำลังจะกลายเป็นแมว เหมี้ยววว

เมื่อเพื่อนสนิทต้องไปเที่ยวต่างจังหวัด งานฝากเลี้ยงสุนัขแสนรู้อย่าง ดัชซี่โดเบอร์แมนตัวใหญ่ จึงตกมาอยู่ที่ มิ้นครูสาวโสดวัย 29 ปีที่อยู่บ้านเพียงลำพัง ใครจะคิดว่าสุนัขที่เพื่อนบอกว่า สุภาพบุรุษและ ขี้อ้อน จะกลายเป็นนักล่าที่จ้องมองเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก จากแค่การเลียปลอบประโลม กลับกลายเป็นสัมผัสที่รุกรานและดุดันเกินกว่าที่สัญชาตญาณความเป็นมนุษย์จะต้านทานได้ เมื่อความใคร่ในกายพุ่งพล่านจนเกินกั้น มิ้นจึงต้องเลือกว่าจะผลักไสมันออกไป หรือจะยอมศิโรราบให้กับบทรักที่ดิบเถื่อนจากสัตว์สี่เท้าที่เธอเรียกว่า... 'ผัว'

ภายใต้การกักขังของเสือร้ายที่คิดว่าอันตรายหนักหนาก็ไม่ต่างกับเงื้อมมือราชสีห์ที่ยื่นเข้ามาช่วยสักเท่าไหร่

“ป้ากวา ป้ากวาคะ” ฉันจอดจักยานของตัวเองพร้อมคว้าปิ่นโตหน้ารถมาไว้ในมือจากนั้นก็เดินขึ้นเรือนทรงไทยมาถึงระเบียงที่ถูกออกแบบในยื่นเยื้องออกไปเพื่อรับกับวิวพื้นไร่ชากว่าหลายร้อยไร่ก็ไม่ได้รับเสียงตอบรับเลย “ป้ากวาคะอยู่มั้ยแม่ให้น้อยเอาแกงฟักมาให้ค่ะ” ฉันจึงเดินเข้าไปอีกฟากหนึ่งซึ่งเป็นครัวที่ถูกแบ่งออกจากกันอย่างชัดเจนตรงที่ฉันยืนเป็นครัวแบบฝรั่งว่าในขณะที่วางปิ่นโตเสียงอะไรไม่รู้ดังมาจากห้องอีกฝั่งดังตึ่ง “ปะ ป้ากวาคะ น้อย...” คนที่ยืนปะจันหน้าไม่ใช่ป้ากวาแต่เป็นผู้ชายตัวสูงโปร่งมีรอยสักเด่นออกมาจากเสื้อเชิ้ตดำท่าทางดูง่วงมากถึงมากสูด “พี่เป็นใคร เข้ามาบ้านคนอื่นได้ยังไงกัน ขโมยเหรอ!” “…” เขาไม่ตอบแต่กับกอดอกยืนยิ้มเหมือนคนบ้าวินาทีนั้นฉันคว้าไม้กวาดมากะเป็นอาวุธ “นี่บ้านป้ากวานะ ขโมยอะไรป้ากวาเอาตายเลย” “…” เขาเปลี่ยนนัยน์ตาเป็นเรียบเฉยแต่จ้องฉันไม่วางสายตา “ตกลงเป็นใคร พี่เป็นใคร” “โตขึ้นเยอะเลย” “ต้องเป็นคนบ้าแน่ๆ” “เป็นลูกกวางของเธอไงยัยเด๋อ”