นูป

พิสุทธิ์ = หนุ่มอีสานวัยเบญจเพศที่เบื่อเรื่องงมงายเต็มที จอง = หนุ่มอีสานตัวซีดที่ออกหากินตอนกลางคืน เมื่อคนคุ้นเคยกลับมาเจอกันในเทศกาลผีแม่หม้ายท่ามกลางบรรยากาศเป็นใจกลางทุ่งนาฝนตกพรำๆ คนนึงมาจับกับแต่อีกคนดันจับทายาทปอบมาทำเมีย ตำนานพาเมียหนีแม่ไปอยู่เมืองกรุงเพราะติดใจยัยน้องจึงอุบัติขึ้น คำเตือน ไม่มีผี มีแต่ผัว

เมื่อคุณเป็นไฟ ฉันจะเป็นน้ำมันเอง เอาให้วอดวายกันไปเลย น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟ แต่ไฟกัลป์อย่างคุณฉันจะดับมันเอง

"หากไม่ได้แต่งกับเจ้าชีวิตข้าขอผูกชะตาไร้คู่" "ไม่ อย่ากล่าวเช่นนี้ โปรดปล่อยข้าไป" "สิ่งเดียวที่ข้าจะปล่อย...มีเพียงน้ำทิพย์ของข้าจะวิ่งเข้าสู่กายเจ้าเท่านั้น จำเอาไว้"

จากตำนานเล่าขาน หากขอพรจากรูปปั้นเสวียนอู่ เทพดาราประจำทิศเหนือ จะสุขสมหวังทุกประการ เอี้ยนซ่านฉี จึงแกล้งขอเมียไว้นอนกอดสักคน คิดไม่ถึงว่าเทพเสวียนอู่จะทรงนึกเอ็นดู บันดาลให้ตามที่ขอ แต่พอส่งนางมาแล้ว กลับวุ่นวายดีพิลึก! มนต์นภา เพียงแค่เผลอนั่งหลับในศาลเจ้า เทพเสวียนอู่ก็ลักพาตัวนางมามอบให้องค์ชายรองแห่งแคว้นเอี้ยน หล่นตุ้บมาอยู่ท่ามกลางฝุ่นควันโขมงกลางสนามรบ ในฐานะเชลยบำเรอกาม ของกำนัลสูงค่าอะไรกัน... ถามความสมัครใจของเธอสักคำบ้างก็ดีนะ!

ชี (She) ไม่นกนะจ๊ะ ศกุนี หรือ "เจ๊นก" คู่ปรับตัวฉกาจของไลลาในออฟฟิศ คือสาวโสดวัยเลขสามปลาย ๆ ที่ไม่เคยสมหวังเรื่องความรักสักครั้ง ชีวิตรักอาภัพยังไม่พอ เคราะห์ร้ายยังซ้ำเติม เมื่อเธอถูกพักงานหลังมีปากเสียงกับลูกค้า และคนที่เซ็นคำสั่งพักงานก็คือ เนวิน เจ้านายหนุ่มวัย 40 ปี ด้วยความน้อยใจในชีวิต เจ๊นกจึงไปนั่งดื่มระบายความทุกข์ที่ร้านเหล้าประจำ ขณะที่เนวินเองก็รู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น จึงตามไปง้อโดยหวังจะปรับความเข้าใจ แต่ค่ำคืนที่ควรจบลงด้วยคำขอโทษ กลับพลิกผันเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทั้งสองเผลอข้ามเส้นความสัมพันธ์จนกลายเป็นคืนที่ไม่มีวันลืม ใครจะคิดว่า...ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว จะทำให้ชายผู้สุขุมและเย็นชากลายเป็นคนที่ถอนตัวไม่ขึ้น เขาไม่เพียงติดใจค่ำคืนนั้น แต่ยังเริ่มหลงรักผู้หญิงที่เคยมองว่าเป็นแค่ลูกน้องจอมปากกล้า

“อาปิน ลากตัวหมอนั่นออกไป แล้วจัดการสั่งสอนมันด้วยว่า อย่าได้คิดเสนอหน้ามายุ่งกับเมียฉันอีก” จบประโยคนั้น คนสั่งก็อุ้มบัวชมพูออกมาโดยไม่สนใจว่าเธอจะขัดขืนหรือทุบตีเขาหนักมือเพียงใด แผงอกของชายหนุ่มในคืนนี้แกร่งยิ่งกว่าหิน อีกทั้งหัวใจที่แห้งเหี่ยว มานาน ฉับพลันกลับพลุ่งพล่านขึ้นอีกครั้ง แม้กระทั่งพอลลีนที่รีบรุดตามออกมาเจรจาขอตัวน้องสาวคืนก็ยังต้องหยุดตัวเองเอาไว้ “กลับไปบอกคุณแม่อรณีว่าผมขอเวลาเคลียร์กับบัว อ้อ ไม่ใช่สิ ขอเวลาเคลียร์เรื่องยุ่งๆ กับเมียตัวเองซักสองวัน จากนั้นจะรีบกลับไปจัดการสู่ขอตามประเพณี ไม่ต้องเสียเวลาปฏิเสธนะ เพราะภายในสองวันนี้ผมจะทำให้บัวชมพูท้องกลับมาแน่นอน”คนที่ทั้งรักทั้งโกรธประกาศกร้าวอย่างอหังการ บัวชมพูได้ยินอย่างนั้นก็นึกโมโห แทบอยากกางกรงเล็บข่วนหน้าเขา แต่ก็ถูกอีกฝ่ายก้มหน้าลงมาขู่ “ถ้าคิดว่าการที่อยู่ๆ เธอก็หายตัวไปเกือบหกเดือน ยังทำให้ฉันโมโหจนคลั่งไม่พอ จะออกฤทธิ์ออกเดชมาอีกแค่ไหนก็ได้ ยิ่งดื้อเท่าไร ฉันยิ่งมีวิธีลงโทษเธอหนักขึ้นเท่านั้น สำหรับฉัน โซ่แส้กุญแจมือไม่ใช่ของหายากเลย รู้ไว้” พูดจบเขาก็พาหญิงสาวเดินออกมาจากที่นั่นท่ามกลางอาการตกตะลึงของทุกคน