บักปอบ

ในดินแดนแห่งความเชื่อ

พิสุทธิ์ขับรถมาที่จังหวัดร้อยเอ็ด กลิ่นไอของทุ่งนาที่เขียวชะอุ่มในฤดูฝนปะทะเข้ากับจมูกทันที ที่นี่นอกเขตเมืองหลวง ที่นี่ไม่ได้ใช้เหตุผลด้วยตรรกะที่มีเหตุผล ที่นี่คือที่ราบสูงอันเต็มไปด้วยเรื่องราวตำนานที่วิทยาศาสตร์หักล้างความเชื่อของคนไม่ได้ คนที่นี่ยอมสยบให้กับสิ่งลี้ลับความเชื่อเรื่องเล่าอภินิหารที่มองไม่เห็น

ชายหนุ่มในวัยเบญจเพศที่ใครต่อใครบอกว่าดวงตกรุนแรง

พิสุทธิ์ชายหนุ่มคิดว่ามันไร้สาระมาตลอดจึงไม่ชอบอยู่บ้านเกิดจนได้ไปซื้อบ้านอีกหลังในกรุงเทพไม่ไกลที่ทำงาน เขาเป็นวิศวกรหนุ่มอนาคตไกล ผู้ที่เชื่อมั่นในเหตุผลการคำนวณ ความ และสิ่งที่พิสูจน์ได้ด้วยเครื่องมือทางวิทยาศาสตร์เท่านั้น การที่ต้องกลับมาบ้านเกิดไม่ต่างจากมาเจอโลกแฟนตาซีใบเดิมที่มีอภินิหารมากมายให้ต้องนั่งฟังและถูกห้ามทำนั่นทำนี่แม้ไม่มีกฎหมายบัญญัตว่าถ้าฝ่าฝืนแล้วจะโดนทำโทษ เพียงแค่ต้องกลัวและทำตามชาวบ้านก็เพียงพอ

ที่อำเภอเล็กๆ แห่งหนึ่งในจังหวัดร้อยเอ็ดแม่โทรศัพท์์มาหาทั้งน้ำตาบอกว่าพ่อล้มป่วยเพราะอาจจะโดนผีปอบเล่นงาน

พิสุทธิ์บอกให้แม่พาพ่อไปหาหมอรอบที่ร้อยแกก็ไม่เชื่อจึงได้ระเห็จกลับมาทำหน้าที่นั้นเอง...

เฮ้อ~เบิดคำสิเว่า

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่เขตบ้าน ความเงียบที่ผิดปกติของหมู่บ้านก็ทำเอาเขาสงสัย ตามหน้าบ้านเรือนไทยไม้เก่าๆ เกือบทุกหลังมี

"ตะกรุดสีแดง" ผูกติดกับท่อนไม้ปักไว้ที่รั้ว บางบ้านมีเสื้อสีแดงสดแขวนไว้หน้าประตูเหมือนธงสัญญาณพิศวง

“ทำไมบ้านเราถึงดูเหมือนมีงานเทศกาลสีแดงอ้ะแม่?” พิสุทธิ์ถามขณะวางกระเป๋าเป้ใบย่อมลงบนพื้นกระดานไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด

แม่รีบดึงแขนเขาเข้าบ้านแล้วปิดประตูแน่นหนา สีหน้าของหญิงวัยกลางคนเต็มไปด้วยความหวาดระแวง

“อย่าเอ็ดไป! ช่วงนี้ผีแม่ม่ายกำลังออกอาละวาด ผู้ชายในหมู่บ้านเราป่วยกันเยอะมาก ทั้งที่ร่างกายแข็งแรงดีแท้ๆ บางคนไหลตายไปเลยนะแม่ได้ยินเขาลือมา”

พิสุทธิ์แค่นหัวเราะไม่ว่ากี่ปียายสีแม่ของตนก็เชื่อสิ่งที่ไม่ควรเชื่อเสมอ ไม่เชื่ออยู่อย่างเดียวคือหมอในโรงพยาบาล

“แม่ครับ... ไหลตายมันคือภาวะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลันจากพันธุกรรม หรือความเครียดสะสม มันมีคำอธิบายทางการแพทย์รองรับ เรื่องผีแม่ม่ายมันก็แค่กุศโลบายที่คนเฒ่าคนแก่ใช้ขู่ให้พวกผู้ชายไม่ไปเที่ยวเตร่เหลวไหลตอนกลางคืนไม่ใช่หรือไง?”

“ชิ๊ หนังสือที่เอ็งเรียนไม่มีเรื่องนี้สอนนี่” แม่ตัดบท “ที่นี่คืออีสาน ลูกเอ๊ย ความเชื่อพวกนี้มันอยู่มานานกว่าวิทยาศาสตร์ของเอ็งเสียอีก ผีแม่ม่ายพวกนี้มันหิว มันโหยหามันต้องการตัวตายตัวแทนเพื่อไปรับใช้มันในโลกหลังความตาย ยิ่งเอ็งไปซื้อบ้านช่องไปเป็นคนเมือง หล่อเหลา ผิวพรรณดีแบบนี้ นี่แหละคือเป้าหมายของมัน!”

"โอย เเม่~หยุดพูดเรื่องผีสางก่อนผมจะพาพ่อไปหาหมอ แม่ไปเฝ้าพ่อที่โรงพยาบาลเลย"

"แล้วเอ็งล่ะ"

"ผมไปส่งแล้วจะกลับมานอนเฝ้านาให้"

"ไม่กลัวเร๊อะ!"

"โอย ผมตัวโตอย่างกะควายใครจะทำอะไรผมได้"

"มันน่ากลัวนะไอ้สุด"

"ผมเป็นอมตะครับยายสีไปเร็วพาพ่อไปโรงพยาบาลกันเร้ว~"

ภาพของคนในหมู่บ้านในเวลานี้ช่างดูประหลาดพิลึกพิลั่นในสายตาพิสุทธิ์ยิ่งกว่าตอนเด็กๆ ผู้คนสมัยก่อนเป็นยังไงสมัยนี้ก็ไม่ได้เปลี่ยนไปสักนิด

หนุ่มอีสานมองดูเหล่าชายฉกรรจ์ในละแวกบ้านตั้งแต่ลุงแก่หลังค่อมไปจนถึงหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันต่างก้มหน้าก้มตาที่แต่งแต้มสีสันจนคล้ายตัวตลกยาทาเล็บสีแดงสดละเลงลงบนเล็บมือตัวเอง บางคนถึงกับยอมให้เมียจับทาปากแดงแจ๋ดูขัดกับหนวดเคราครึ้ม บ้างก็นุ่งผ้าถุงลายดอกไว้ใต้เสื้ออย่างหวาดผวา

พิสุทธิ์เบี่ยงตัวหลบสายตาที่พยายามจะเอาสีแดงมาแต้มบนมือเขา พลางถอยกรูดด้วยสีหน้าเหยเก

"โอ้ยป้า ผมเป็นผู้ชายนะ จะทาให้ทำไมเนี่ย" เขาพยายามดึงมือกลับญาติผู้ใหญ่ไม่ฟังเสียง แกคว้าข้อมือหลานชายไว้แน่นก่อนจะกดแปรงสีแดงสดลงบนเล็บใหญ่อย่างไม่ปรานี

"เอ็งเป็นผู้ชาย เกิดผีแม่ม่ายมาเอาตัวไปจะทำยังไงล่ะแค่ทาเล็บทาปากแค่นี้เอง ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน" หญิงสูงวัยย้ำพลางจ้องหน้าหลานชายเขม็ง

"อย่าขวางโลกได้ไหม ถ้าเอ็งตายห่าไปแม่เอ็งจะทำยังไง"

พิสุทธิ์ยอมจำนนแต่โดยดี เขาถอนหายใจทิ้งยาวก่อนจะตัดบทเพื่อเลี่ยงความวุ่นวาย

"พอแล้วผมจะไปเฝ้านา อยู่บ้านไปก็ถูกจับทาปากไปนอนเฝ้าข้าวดีกว่า "

"จะไปคนเดียวเรอะ?" คุณป้าถามด้วยน้ำเสียงกังวล

"ครับคนเดียวนี่แหละ บ้านผมนาผมอยู่มาตั้งแต่เกิดจะกลัวอะไร" พิสุทธิ์ตอบสั้นๆ ก่อนจะคว้าตะเกียงจ้าวพายุเดินดุ่มๆ ออกมาจากบ้าน ไม่ลืมที่จะรับท่อนไม้ปลายแดงที่ป้ายัดใส่มือมาด้วยอย่างเสียไม่ได้

พิสุทธิ์ส่ายหน้าอย่างเบื่อหน่าย เขาเดินไปที่หน้าต่างมองออกไปสู่ทุ่งนาที่มืดมิด ท้องฟ้าคืนนี้ไม่มีดวงดาว แสงจันทร์ถูกเมฆหมอกบดบังจนสนิท ในความมืดกลับรู้สึกเหมือนมีสายตานับร้อยคู่กำลังจ้องมองมาแต่ความสงบความสดชื่นของวันวานยังคงชัดเจนในความรู้สึกเสมอ

พิสุทธิ์เดินทอดน่องไปตามคันนา แสงจากตะเกียงจ้าวพายุในมือส่องกระทบผืนนาที่เริ่มมืดสลัว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าของตัวเองบนผืนหญ้า

ร่างหนาใส่เสื้อยืดสีเทาเข้ารูปกับกางเกงวอร์มขายาวแบบวัยรุ่น ท่าทางดูทะมัดทะแมงและมั่นใจในแบบฉบับคนมั่นใจ

บรรยากาศแบบนี้ทำเอาคิดถึงตอนเด็กจังตอนนั้นมีเด็กตัวเล็กชอบมาจับกบจับเขียดแถวนี้เพราะเจ้าของที่ใจดีไม่เหมือนบ้านอื่นที่ไม่ให้มาหากบที่นาตนเพราะคิดว่าเป็นปอป

พิสุทธิ์มองไปยังกระท่อมเถียงนาที่อยู่ไกลออกไป หมายมั่นจะไปปักหลักเฝ้าข้าวให้เรียบร้อยตามแผนที่วางไว้

ฟิ้ววว

หื้มกลิ่นอะไรวะ..หอมดี

แต่แล้ว กลิ่นประหลาดก็ปะทะเข้ากับจมูกไม่ใช่กลิ่นโคลน ไม่ใช่กลิ่นฟางข้าว แต่มันเป็นกลิ่นหอมเย็นรัญจวนใจเหมือนดอกไม้ป่าที่บานในยามวิกาลล่อให้แมลงมาดอมดมแล้วเขมือบเข้าไป

กลิ่นนั้นเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ

บรรยากาศที่เถียงนายามค่ำคืนแม้นวังเวง เสียงวืด หวือจองสายลมพัดเอาความเย็นเข้ามากระทบผิวจนพิสุทธิ์ต้องลูบแขนแกร่งของตัวเองไปมา

เปาะแปะ เปาะแปะ

เสียงเม็ดฝนกระทบใบต้นเต็งไม้รังที่ขึ้นเต็มท้องนาดัง เปาะแปะๆ สลัับกับเสียงลมหวีดหวิวกลางทุ่งนามืดครึ้ม

แซ่กกก...

เสียงกิ่งไม้แห้งถูกเหยียบจากมุมมืดหลังต้นไม้ไม่ไกลนัก พิสุทธิ์หันขวับไปตามเสียง ส่องตะเกียงกระทบบางสิ่งขาวสว่าวโผล่หน้าออกมาทำเขาชะงักกึกทันที

“อ่ะ…”

สภาพของคนตรงหน้าทำให้พิสุทธิ์ต้องเบิกตากว้างริมฝีปากบางแดงจัด เล็บมือแดงฉาน และผ้าถุงที่นุ่่งรัดสะโพกบางเฉียบแต่ทรงผมสั้นลองทรงกับหน้าอกแบนๆ นั่นทำให้รู้ว่าไม่ใช่ผู้หญิง

"เฮ้ย แม่ง จู่ๆ ก็โผล่มาตกใจหมด" พิสุทธิ์อุทาน ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นสภาพชายตรงหน้า

"นี่เป็นผู้หญิงหรือผู้ชายเนี่ยทาปากแดงเล็บแดงนุ่งผ้าถุงหน้าก็เหมือนผู้หญิงแบบนี้ อย่าบอกนะว่าเป็นตุ๊ด"