จากใจนักเขียน

สวัสดีค่ะ พบกันอีกครั้งกับซีรีส์ดวงใจจตุรทิศ ซึ่งประกอบด้วยชายามังกร ชายาพยัคฆ์ ชายาเสวียนอู่และชายาหงส์นะคะ ซึ่งเป็นเรื่องราวความรักของสี่พี่น้อง ทั้งสี่เรื่องสามารถแยกอ่านกันได้ สำหรับชายาเสวียนอู่นั้นจะอยู่ลำดับแรกของซีรีส์ชุดนี้ เรื่องราวจะเกิดขึ้นก่อนและแตกต่างเรื่องอื่นตรงที่นางเอกทะลุมิติเวลามานั่นเอง

            นานมาแล้วปุ๋มเคยอ่านเรื่องลึกลับ (หนังสือหายไปแล้ว น่าเสียดายมาก) เนื้อเรื่องเล่าถึงชายชาวอเมริกันซึ่งกำลังยืนอยู่หน้าบ้านตัวเอง มีภรรยากับลูกๆ อยู่ในบริเวณนั้นและมีเพื่อนบ้านเห็นเหตุการณ์ว่า ในจังหวะที่ชายคนนี้กำลังก้าวเดินผ่านสนามหญ้า จู่ๆ ร่างของเขาก็หายวับไปเหมือนตกหล่นลงไปในโพรงลึกอย่างไรอย่างนั้น ทุกคนต่างนิ่งอึ้งด้วยความสับสนว่าเขาหายไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร พื้นหญ้าตรงนั้นก็เป็นพื้นเรียบๆ ไม่มีอะไรผิดปกติ แต่หลังจากพยายามหาเท่าไรๆ ก็หาไม่พบ ทุกคนจึงได้แต่วิเคราะห์ไปต่างๆ นานา ความลึกลับเริ่มน่ากลัวขึ้นตรงที่พื้นหญ้าตรงจุดที่เขาหายวับไปมันแห้งตายอยู่จุดเดียว เมื่อเวลาผ่านไปเจ็ดเดือน มีคนได้ยินเสียงของเขาออกมาจากพื้นที่เขาหายวับไป ผู้คนจึงยิ่งวิเคราะห์กันไปใหญ่ว่าเขาคงจะต้องหายไปในมิติที่ทำให้เขายังมีชีวิตอยู่ได้ และความลึกลับนั้นก็ยังไม่มีใครอธิบายจนถึงทุกวันนี้

            ตอนที่อ่านครั้งแรก บวกกับรูปประกอบเก่าๆ น่ากลัวๆ ปุ๋มก็สยองมาก พอโตขึ้นมานั่งนึกดู... เราโดนเรื่องสั้นท้ายเล่มการ์ตูนอำเสียแล้ว ฮ่าๆ แต่เสน่ห์ของเรื่องลึกลับนี้อยู่ตรงที่ทำให้คนอ่านคิดจินตนาการไปต่างๆ นานาว่าชายผู้น่าสงสารหายไปอยู่ในมิติแบบไหนกันนะ นิยายแนวทะลุมิติจึงมีเสน่ห์สำหรับปุ๋มเสมอมาค่ะ ดังนั้นจึงเลือกที่จะวางโครงเรื่องชายาเสวียนอู่ให้นางเอกเป็นนักศึกษาปีสองธรรมดาๆ ไม่มีความสามารถอะไรพิเศษเลย อยู่ดีๆ ก็หล่นตุบไปอีกมิติหนึ่งด้วยฝีมือของเทพเสวียนอู่ พรั่งพร้อมด้วยเหล่าเทพเซียนและม้าสัปดนที่ยิ่งเพิ่มความป่วน

            หวังว่าทุกท่านจะถูกใจนิยายเรื่องนี้นะคะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานด้วยค่ะ

                สามารถติดตามข่าวสารและกิจกรรมของปุ๋มได้ที่แฟนเพจ มณีริน (@maneerin.novel)

ตันเหมย (ปุ๋ม) 

------------

บทนำ

            นักกวีกล่าวไว้ว่าแคว้นเอี้ยนช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงเป็นความงามลงตัวที่สุดในแผ่นดิน สีสันพรรณพุ่มหลากสีจะไล่ระดับดุจแต้มด้วยพู่กันของเหล่าทวยเทพ กลิ่นดอกไม้หอมกรุ่นชวนเบิกบาน นกขมิ้นสองตัวบนกิ่งหลิวส่งเสียงเจื้อยแจ้วลอยตามลม และเหนือทิวเขาอันกว้างไกลสุดลูกหูลูกตานั้น นกกระยางขาวกำลังทะยานเป็นแนวสวยงาม

เจียนหยาง เมืองหลวงของแคว้นเอี้ยนตั้งตระหง่านบนที่ราบเชิงเขา กำแพงเมืองสีเทาทะมึนยาวพาดไปตามแนวเขา มั่นคงแข็งแกร่งไม่มีวันสั่นคลอนราวกับจะยืนหยัดไปอีกนับพันปี เมื่อดวงตะวันเริ่มเคลื่อนตัวจากขอบฟ้าฉายแสงอันแรงกล้า ความเอกอุของผืนแผ่นดินแห่งนี้ก็ยิ่งงดงามไร้ที่ติ

            ท่ามกลางพรรณไม้หลากสีในฤดูใบไม้ร่วง เบญจมาศดอกใหญ่เท่าชามกำลังบานสะพรั่งอวดโฉม วังหลวงอันสง่างามแห่งเจียนหยางทอดยาวในอ้อมกอดขุนเขา สงบงาม... อบอุ่น... และจะเป็นเช่นนั้นเสมอไป

เด็กหญิงนามหย่งอานเดินลัดเลาะระเบียงผ่านทางเดิน ผ่านกลุ่มนางกำนัลและขันทีซึ่งค้อมคำนับนางอย่างนอบน้อม   

            “พี่รองอยู่ที่ไหนรึ”

องค์หญิงวัยเจ็ดขวบเอ่ยถามพี่เลี้ยง แววตาของนางสงบนิ่ง ผมยาวสลวยมัดเป็นมวยสองข้างล้อมกรอบดวงหน้าสวยพริ้มเพรา ชุดกระโปรงสีชมพูสดใสมีรอยเปื้อนดินเปื้อนโคลน ข้างเอวเหน็บมีดสั้นเก่าๆ และกระบี่ยาวลากพื้น ดูพยายามแสดงตัวตามประสาเด็กๆ ว่าเป็นผู้มีวิชา

“องค์ชายทรงกำลังแต่งพระวรกายเพื่อคุมทัพไปรบเพคะองค์หญิง”

“ขอบใจนะ”

หย่งอานมีบรรดาศักดิ์เป็นถึงองค์หญิงแห่งแคว้นเอี้ยน แต่นิสัยชอบเล่นต่อยตีเหมือนเด็กผู้ชาย นางจึงเพียรขอติดตามพี่ชายคนรองไปยังสนามรบด้วยให้ได้แต่ไม่เคยได้รับอนุญาต พี่ใหญ่ก็ไม่ให้ พี่สามก็ไม่สนใจ ส่วนพระบิดาไม่ต้องพูดถึง หัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมให้เด็กอย่างนางออกไปเปิดหูเปิดตาในสนามรบ ศึกที่พี่รองต้องไปจัดการครั้งนี้ พวกพี่ๆ บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าเป็นการก่อกวนของแคว้นหลี่ ศัตรูตัวฉกาจของแคว้นเอี้ยน ซึ่งทางแคว้นนั้นส่งองค์ชายมือใหม่ลงสู้ศึกเป็นครั้งแรกเพื่อวัดระดับฝีมือและสะสมชื่อเสียง องค์ชายผู้นั้นบุกเข้ามาชิงเมืองหน้าด่านสำคัญ พี่รองจึงต้องระดมพลโดยเร่งด่วนเพื่อรับมือโดยไม่ประมาท

“มันชื่อหลี่เซวียนหลง เพิ่งนำทัพออกศึกเองเป็นครั้งแรก แต่จะดูแคลนฝีมือของมันไม่ได้”

องค์ชายรองเอี้ยนซ่านฉีพูดคุยอยู่กับพี่ชายน้องชายในตำหนักหม่าจิน เบื้องหน้ามีกระดานทรายสำหรับวางกลยุทธ์ ตำหนักแห่งนี้มีการควบคุมเฝ้าระวังแน่นหนาเพราะเป็นศูนย์กลางบัญชาการทัพ บรรดาขุนนางระดับสูงจากกรมกองที่เกี่ยวข้องหมุนเวียนเข้ามาถวายรายงานไม่ได้หยุด

“มันผู้นี้สร้างชื่อครั้งแรกเมื่ออายุเพียงสิบสี่ ได้รับตำแหน่งนายกองร้อย นายกองสามร้อย นายกองพัน และล่าสุดก็รับหน้าที่รองแม่ทัพของหลี่อ๋อง รับคำสั่งให้ออกอาละวาดแถบชายแดน”

เอี้ยนเซินผู้เป็นพี่ใหญ่นั่งพิจารณาข่าวสารอยู่ท่ามกลางเอกสารที่รออนุมัติ ส่วนองค์ชายสามเอี้ยนซื่อจิ้น นั่งพาดขาเหยียดยาวอยู่ที่ขอบหน้าต่าง มือเล่นตัวหมากซึ่งใช้เป็นสัญลักษณ์แทนกองทัพบนกระดานทราย เขาลองวางมันตามจุดยุทธ์ศาสตร์ หาแนวทางชนะศึก

“ชัยภูมิทางทิศตะวันตกของเจียนหยางเป็นป่าเขาสลับที่ราบซับซ้อน ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงเลือกบุกทางที่ยากลำบากเช่นนั้น”

“ถ้าให้เดา เจ้าหนุ่มคนนี้คงจะร้อนวิชาเป็นแน่...”

“ยิ่งมันบ้าระห่ำก็ยิ่งเข้าทางพวกเรา” เอี้ยนซ่านฉีมีรอยยิ้มและแววตาดิบเถื่อนตามประสาแม่ทัพชั้นแนวหน้า  

“องค์หญิงหย่งอาน” องครักษ์คนสนิทขององค์ชายทั้งสามซึ่งเฝ้าอยู่หน้าตำหนักเห็นองค์หญิงน้อยเดินดุ่มเข้ามา พวกเขาจะร้องเอ่ยชื่อเพื่อแจ้งเหล่าเจ้านายผู้สูงศักดิ์ แต่องค์หญิงโบกมือห้ามไว้ก่อน

“ทักษะการวางแผนยังดูสะเปะสะปะก็จริง แต่คนผู้นี้กล้าได้กล้าเสี่ยง เจ้าต้องระวังสถานการณ์สุนัขจนตรอก”

“เข้าใจแล้วพี่ใหญ่ ข้าคิดว่ามันคงต้องการทำศึกยืดเยื้อ... ไม่แน่ว่าอาจเป็นแผนก่อกวนให้แคว้นเหลียนฉวยโอกาสเข้าตี หากเราเพลี่ยงพล้ำ ทางแคว้นหลี่ต้องร่วมมือกับแคว้นเหลียน รุมกินโต๊ะเราแน่นอน” เอี้ยนซ่านฉีวางกำลังพลไว้ที่ชายแดนแคว้นเหลียนมากขึ้น และกำหนดจำนวนไพร่พลเข้าต่อกรกับแคว้นหลี่ด้วย

“เจ้าสาม เดี๋ยวเจ้าคอยดักฮวาเอ๋อร์ไว้ นางร้องจะตามข้าไปดูการทำศึกแนวหน้าด้วย ขืนปล่อยให้นางหลุดไปได้ เสด็จพ่อเชือดข้าตายแน่นอน”

“ทราบแล้วพี่รอง เดี๋ยวข้าจัดการให้”