น้องปลาวาฬ

เขาคือราชามังกรที่คอยสั่นประสาทผู้ทรงอิทธิพลจากทั่วทุกมุมโลก แถมยังเป็นแพทย์เซียนชื่อดังที่ชอบทำตัวลึกลับไม่เปิดเผยตัวตน เขากลับมาไปยังเมืองอย่างติดดินแต่กลับถูกสมาชิกตระกูลหลินดูหมิ่น และแม้แต่คู่หมั้นของเขาก็ยังอยากที่จะยุติการหมั้นหมายกับเขาด้วย ถ้าเช่นนั้น ทุกอย่างก็คงเริ่มต้นหลังจากการยุติการหมั้น…

ชาร์ล็อต ซิมม่อนส์ไม่ใช่แค่ถูกคู่หมั้นหักหลังโดยนอกใจเธอไปมีชู้ แต่ทว่าธุรกิจครอบครัวของเธอยังถูกริบไปด้วย หนำซ้ำเธอยังถูกหลอกให้หลับนอนกับคนแปลกหน้าในคืนวันแต่งงาน จนในที่สุดเธอได้ให้กำเนิดลูกของชายแปลกหน้าคนนั้น! คู่หมั้นของเธอใช้การนอกใจครั้งนี้เป็นข้ออ้างเพื่อจะทิ้งเธอกลางที่สาธารณะ ทำให้เธอกลายเป็นตัวตลกของเมือง คืนนั้น ชาร์ล็อต ซิมม่อนส์ดื่มเพื่อให้ลืมและสาบานที่จะหาทางแก้แค้น แต่อย่างไรก็ตาม เมื่อเธอตื่นขึ้น เธอก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงของแซคคารี คอนเนอร์! เธอยิ่งประหลาดใจมากไปกว่านั้นเมื่อแซคคารีขอเธอแต่งงาน! “แต่งงานกับผมสิ แล้วผมจะทำให้คุณเปล่งประกาย” แซคคารี คอนเนอร์คือใครกัน? เขาเป็นที่รู้จักในฐานะจักรพรรดิแห่งความมืดแถมยังเป็นคนรวยสุด ๆ เสียด้วย! มีข่าวลือว่าเขาเป็นเกย์ แล้วไง ใครจะสนกันล่ะ? ยังไงเขาก็เป็นคนเส็งเคร็งอยู่ดี เพราะงั้น เธอจึงตัดสินใจตามน้ำไปเพื่อที่เธอจะแก้แค้นกับสิ่งที่เขาทำไว้! พวกเขาจดทะเบียนและแต่งงานอย่างเป็นทางการ จากนั้นเป็นต้นมา ชาร์ล็อต ซิมม่อนส์เตรียมพร้อมและเริ่มแผนสร้างความวุ่นวายให้แซคคารี คอนเนอร์ หลังจากที่ทำให้เขาทุกข์ทรมานแล้ว หล่อนเคาะประตูในคืนนั้นและพูดว่า “คุณคอนเนอร์ ฉันต้องการหย่าค่ะ” อย่างไรก็ตาม วันต่อมา ชาร์ล็อต ซิมม่อนส์เดินออกจากห้องด้วยสีหน้าที่ซีดเซียว “เธอกล้าดียังไงที่จะทิ้งฉันในเมื่อเธอเป็นของฉันอยู่แล้ว?”

เดิมทีเซียวอี้เซียนต้องแต่งงานกับจ้าวเฉิง แต่ใครจะรู้ว่าวันแต่งงานเขากลับยกขบวนไปรับหลิวเย่วคุณหนูตระกูลหลิวแทน ทำให้เรื่องนี้เป็นที่ขบขันของทั้งเมือง เซียวอี้เซียนตัดสินใจจบชีวิตตนเองทั้งๆที่สวมชุดเจ้าสาว จนกระทั่งวิญญาณอีกดวง ได้มาสิงสถิตแทน เซียวอี้หลานป่วยด้วยมะเร็งลำไส้ระยะสุดท้ายเธอต้องจากครอบครัวไปในวัยเพียง27ปี หยางเทียนหลงอมยิ้มทันที ชินอ๋องและพระชายาถึงกับมองหน้ากัน ปกติบุตรชายเย็นชายิ่งนัก ตั้งแต่ได้พบกับดรุณีน้อยตรงหน้า รอยยิ้มของเขาก็ได้เห็นง่ายขึ้น หยางเทียนหลงทักทายคนที่ยืนหน้างอตรงหน้า "เจ้ารอพี่นานหรือไม่ เซี่ยนเซี่ยนคนดีของพี่" คนตัวเล็กทักทายเขาตามมารยาท "อี้เซียนถวายพระพรหนิงอ๋องเพคะ เราเพิ่งเจอกันเมื่อวานที่ตลาดมิใช่หรือเพคะ" ("ตาแก่...แอบมาบ้านเจ๊ทุกวันแหม่ทำมาเป็นพี่อย่างนั้นพี่อย่างนี้ เดี๋ยวแม่ก็โบกด้วยพัดในมือเลยนี่") ("คนงาม..เจ้ามองข้าแบบนี้เสน่หาในตัวข้ามากหรือ ก็รู้ว่าข้านั้นหน้าตาหล่อเหลา แต่ไม่คิดว่าจะทำเจ้าเสียอาการเช่นนี้") คนหนึ่งกำลังคิดในใจอยากจับเขาทุ่มลงพื้นแล้วขึ้นคร่อมข่วนหน้าตายั่วยวนชวนอวัยวะเบื้องล่างนั้นให้เป็นรอย ส่วนอีกคนก็หลงคิดว่าดรุณีน้อยตรงหน้าหลงเสน่ห์อันหล่อเหลาตนเองจนตะลึง

"นี่มันคืออะไร" "ก็...." "ถามก็ตอบดิ" "พี่ก็อ่านออกจะมาถามทิชาทำไม" เขามองกล่องในมือแล้วแกะดูข้างในซึ่งมันยังเหลือยาอีกหนึ่งเม็ดก่อนจะอ่านทุกตัวอักษรทุกตัวบนกล่อง "เธอยังไม่ได้กิน?? " "ก็กินแล้วแต่...กินไม่ครบคือทิชา......ลืม" "ลืม??? แม่ง เอ้ยยย กินตอนนี้จะทันไหมวะ" "พี่ไม่ต้องห่วงหรอกถ้าเกิดทิชาท้องจริงๆทิชาจะไม่บอกใครว่าเป็นลูกพี่" "เชื่อเธอก็บ้าละ ขนาดเราไม่ได้เป็นอะไรกันเธอยังพยายามเสนอตัวยัดเยียดตัวเองมาให้ฉันแล้วนี่ตอนนี้เรามีอะไรกันแล้วเธอก็ยังไม่ยอมกินยา ถ้าเธอท้องขึ้นมาจริงๆฉันรู้ว่าเธอต้องให้ฉันรับผิดชอบแน่ๆ" "ถ้าพี่ไม่ต้องการลูกทิชาก็ไม่บังคับ ทิชาสัญญาว่าจะไม่ทำให้พี่เดือดร้อน" เธอพูดออกไปอย่างขมขึ่น เขาพูดแบบนี้เขาไม่อยากรับผิดชอบสินะ "ก็ดี ทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน เพราะฉันไม่ต้องการมีภาระไม่ต้องการเอาชีวิตทั้งชีวิตของฉันมาผูกติดกับเธอ

หลี่เสี่ยวหรูทะลุมิติเป็นฮูหยินของหวงจื่อหานราชครูหนุ่ม นางมีสหายที่สามีเกลียดขี้หน้า ปฏิบัติการพาเพื่อนๆฮูหยินหนีสามีจึงเริ่มขึ้น ส่วนบรรดาสามีที่ปากบอกเกลียดชังพวกนางนักหนา กลับดิ้นทุรนทุรายเมื่อฮูหยินพวกเขาหนีไปพร้อมกับทิ้งใบหย่าไว้ให้ดูต่างหน้า

[ทรมานก่อนแล้วค่อยสะใจ] เฉียวเนี่ยนเป็นแก้วตาดวงใจของจวนโหวมาสิบห้าปี แต่วันนั้นจู่ๆ ก็ได้รับแจ้งว่าตัวเองเป็นแค่บุตรสาวตัวปลอม ตั้งแต่นั้นมา พ่อแม่ที่รักและทะนุถนอมนางก็กลายเป็นของหลินยวน พี่ชายที่รักและทะนุถนอมนางก็ผลักนางลงจากเรือนเพื่อหลินยวน แม้แต่คู่หมั้นของนาง แม่ทัพเซียว ที่ถูกแต่งตั้งเพราะผลงานก็ยังเลือกที่จะยืนอยู่ข้างหลินยวน เพื่อหลินยวน พวกเขาได้แต่มองดูนางถูกใส่ร้ายอย่างไม่สะทกสะท้าน ปล่อยให้นางถูกปรับให้เป็นทาสในกรมซักล้างเป็นเวลาสามปีเต็ม ไม่ถามไม่ไถ่เลย ใครจะคิดว่าวันหนึ่งหลังจากสามปีผ่านไป ท่านโหวและภรรยาของเขากลับร้องไห้ต่อหน้านาง “เนี่ยนเนี่ยน พ่อกับแม่ทำผิดแล้ว กลับบ้านกับพ่อและแม่เถอะนะ” ท่านโหวน้อยที่หยิ่งผยองมาตลอดคุกเข่าอยู่นอกประตูของนางทั้งคืน "เนี่ยนเนี่ยน เจ้าให้อภัยพี่ได้ไหม?" แม่ทัพเซียวผู้มีผลงานยอดเยี่ยมทางด้านรบยิ่งเดินมาหานางพร้อมกับบาดแผลที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด “เนี่ยนเนี่ยน เจ้าสงสารข้าหน่อย มองข้าอีกสักครั้งจะได้ไหม?” แต่หัวใจของนางได้ตายไปในวันและคืนที่นับไม่ถ้วนในช่วงสามปีที่ผ่านมาแล้ว ปวดใจหรือ? เฮอะ ตายเป็นขี้เถ้าสิถึงจะดี! หลังจากนั้น เฉียวเนี่ยนก็ได้พบกับผู้ชายที่ในดวงตาเต็มไปด้วยนาง มองท่าทางที่มีความสุขของนางแล้ว แต่คนรู้จักเก่าเหล่านั้นกลับไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่ก้าวเดียว เพราะกลัวว่าในอนาคต พวกเขาจะไม่ได้เห็นหน้านางแม้กระทั่งยืนมองจากที่ไกลๆ ...