สตรีเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง ซับไทย

ในวันเกิดของฉัน ลูกน้องของสามีกระซิบกับเขาเป็นภาษารัสเซียว่า: "คืนนี้คุณชาชาเตรียมเซอร์ไพรส์ไว้รอท่านครับ" สามีผู้แสนดีบรรจงตัดเค้กให้ฉันจนเสร็จสิ้น ก่อนจะตอบกลับด้วยภาษาเดียวกันพร้อมรอยยิ้ม: "ลีลาบนเตียงของหล่อนแพรวพราวเป็นบ้า อีกเดี๋ยวฉันจะตามไป" "แต่ต้องปิดบังภรรยาฉันให้มิดล่ะ ฉันยังไม่อยากถูกเธอทิ้งตอนนี้" ทุกคนในที่นั้นต่างยิ้มอย่างรู้กัน พร้อมกับเอ่ยคำรับรองเป็นเสียงเดียว พวกเขาทั้งหมดหารู้ไม่ว่า ฉันเชี่ยวชาญภาษาต่างประเทศมาตั้งแต่เด็ก และฉันก็ค้นพบโทรศัพท์ที่เขาซ่อนไว้ในช่องลับตั้งนานแล้ว รวมถึงคลิปวิดีโออันน่าสะอิดสะเอียนระหว่างเขากับชาชาในนั้นด้วย ฉันไม่ได้ตีโพยตีพายทำเรื่องใหญ่ เพียงแค่ติดต่อกลุ่มขั้วอำนาจเก่าของตระกูลซู เพื่อจัดการทำตัวตนและบัตรประชาชนใบใหม่ให้เรียบร้อย อีกสามวันข้างหน้า ตัวตนที่ชื่อซูฉือจะหายสาบสูญไปอย่างถาวร และเขาจะสูญเสียฉันไปตลอดกาล

ในขณะที่ทุกคนในครอบครัวกำลังฉลองวันเกิดให้น้องสาว ฉันกลับถูกขังอยู่ในโรงงานร้างพร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุด น้องสาวจ้างนักเลงสี่คนมาทรมานฉันจนเหลือเพียงลมหายใจรวยริน ทว่าฉันใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ค่อยๆ คลานไปหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาสามี "ลี่อวิ๋นเจ๋อ ฉันบาดเจ็บสาหัส คุณรีบมาช่วยฉันที...อยู่ที่โรงงานไม่ไกลจากนี้เอง ไม่เสียเวลาคุณมากหรอก" เมื่อได้ยินน้ำเสียงอันน่าสมเพชและอ่อนแรงของฉัน สามีกลับแค่นหัวเราะออกมา "สวี่ซือเหนียน ร้องไห้โวยวายไม่ได้ผล ก็เลยเริ่มบีบน้ำตาเรียกร้องความสนใจแล้วใช่ไหม?" "เพื่อที่จะพังงานวันเกิดของน้องสาว เธอถึงกับทำทุกวิถีทางเลยสินะ รีบเอาของขวัญกลับมาขอโทษน้องสาวเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นครั้งนี้ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้เอ่ยปาก ปลายสายก็มีเสียงน้องสาวตะโกนเรียกเขาดังแว่วมา เขาไม่รู้เลยว่า ในวินาทีที่สายถูกตัดไป ฉันก็ไม่ต้องการการให้อภัยจากเขาอีกแล้ว และไม่รู้ด้วยว่า ศพส่งกลิ่นเหม็นเน่าที่ทำให้แพทย์นิติเวชผู้เชี่ยวชาญอย่างเขาถึงกับต้องขมวดคิ้วและเบือนหน้าหนี... คือภรรยาที่เขาเกลียดชังมานานหลายปี

ซูหวั่นได้ทุ่มเทกับงานวิจัยอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่คาดไม่ถึงเลยว่าทันทีที่เธอได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็ได้กลายเป็นเด็กสาวชาวไร่ที่ยากจนในหมู่บ้านซีสุ่ยไปเสียแล้วแต่ก็ยังดีที่ว่า-นอกจากคุณย่าที่จะแปลกคนไปบ้าง แต่พ่อแม่และน้องชายของเธอนั้นก็ปฏิบัติต่อเธอเป็นอย่างดี!ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเต็มไปด้วยความสุขมากมายนับตั้งแต่การเดินทางข้ามเวลามา ไม่ว่าจะเป็นไก่ที่ยอมบินมาตายเอง ปลาที่ยอมกระโดดลงเข่งอย่างว่าง่าย หรือแม้แต่พี่ชายที่ลือกันว่าตายแล้วก็ยังฟื้นกลับมาได้!

ภาพฉายมาที่เมืองใหญ่ที่มีตึกระฟ้าจำนวนมากตั้งเบียดเสียดกันอย่างหนาแน่น แสงนีออนบาดตา เสียงแตรดังระงม กลิ่นดินปืนคละคลุ้งในอากาศเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศ เห็นเงาสะท้อนของตนเองในกระจก เป็นหญิงสาวในชุดดำขลับ เรือนผมสั้นกุด ดวงตาเย็นชาเฉียบคม ในมือถือปืนเก็บเสียงกระบอกยาว นักฆ่ามือหนึ่งโค้ดเนมไคเมร่า ก่อนที่ภาพจะฉายมาอีกที่หนึ่ง เรือนไม้โบราณที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาจางๆ สัมผัสอ่อนโยนของฝ่ามืออบอุ่นที่ลูบศีรษะ รอยยิ้มของสตรีงดงามผู้หนึ่งที่เรียกว่าท่านแม่ แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็เริ่มซีดจางลง กลายเป็นเสียงไอและใบหน้าที่ซูบตอบ ความทรงจำถัดมาคือความหิวโหยที่กัดกินลำไส้ ไอเย็นของพื้นไม้ที่นอนทับ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าพี่น้องและบ่าวไพร่ที่ตราหน้าว่าปัญญาอ่อน ทุกภาพล้วนพร่าเลือนและชุ่มโชกไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจ “ความตายไม่ใช่จุดสิ้นสุดหรอกเหรอ?” ภาพความทรงจำทั้งสองสายวิ่งเข้ามาปะทะกันอย่างรุนแรง เสียงระเบิดที่ปลิดชีวิตในโลกอนาคตดังประสานกับเสียงฟ้าร้องคำรามในอีกภพหนึ่ง แสงไฟจากปากกระบอกปืนสาดส่องทับซ้อนกับแสงตะเกียงน้ำมันที่ริบหรี่ ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศหักหลังในชาติก่อน ผสมปนเปกับความรวดร้าวจากการถูกทอดทิ้งในชาตินี้

“เด็กนี่เด็กใหม่เหรอวะไอ้ช้อย” เสียงทุ้มเหี้ยมกรอกส่งมาในสายทันทีที่ลูกน้องมือขวากดรับสาย “ครับคุณยักษ์” “พามาห้องกูซิ กูอยากทดสอบของกำนัลชิ้นใหม่” ปากหนาสั่งการผ่านโทรศัพท์พร้อมจ้องจอมอนิเตอร์รุ่นใหม่ล่าสุดบนโต๊ะทำงานตัวเอง “ครับคุณยักษ์” “อือ...หน้าละอ่อนแบบนี้ถึงสิบแปดยังไอ้ช้อย” “แม่เธอบอกถึงแล้วครับ” หึหึ “เดี๋ยวก็รู้ว่าถึงไม่ถึง ตอนนี้มึงพาขึ้นมาหากูก่อน กูอยากทดสอบเด็กใหม่” “ครับคุณยักษ์” คนหน้าตึงคิ้วดกหนา ดวงตาสีทมิฬ จมูกโด่งเป็นสันตามแบบฉบับหนุ่มลูกครึ่งไทย-สเปน ใบหน้าดุดันแต่โคตรเถื่อนได้ใจสาวๆ ที่พบเห็นสุดๆ มุมปากหยักยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะวางโทรศัพท์ในมือไว้แล้วคว้าซองบุหรี่มาจับไว้แทน

แต่งงานมาสามปี ฉันรู้สึกพอใจกับชีวิตที่เป็นอยู่มาก เพราะมีสามีที่ทั้งหล่อ ทั้งรวย นิสัยอบอุ่นอ่อนโยน อารมณ์มั่นคง ไม่เคยโกรธหรือโมโหฉัน เราไม่เคยทะเลาะกันเลย กระทั่ง... ฉันเห็นสามีที่เป็นคนเก็บตัวและอ่อนโยนมาโดยตลอด คร่อมสาวสวยกับกำแพง แล้วถามหล่อนด้วยน้ำเสียงโกรธเกรี้ยวว่า "ตอนนั้นเธอเป็นคนเลือกที่จะแต่งงานกับผู้ชายคนอื่นเอง ตอนนี้มีสิทธิ์อะไรมาร้องขอฉัน?!" ฉันถึงได้รู้ว่า แท้จริงแล้ว เวลาที่เขารักใครสักคน เขาทั้งเร่าร้อนและดุเดือด ฉันก็หย่าและจากไปเงียบๆ อย่างสำเหนียกตัวเองดี หลายคนบอกว่าฟู่ฉีชวนเป็นบ้าไปแล้ว เขาแทบจะพลิกแผ่นดินเพื่อตามหาเธอให้เจอ คนที่สุขุมและควบคุมตัวเองได้ดีอย่างเขา จะเป็นบ้าได้ยังไงกัน ยิ่งไปกว่านั้นเพื่ออดีตภรรยาที่ไม่มีค่าแม้แต่ให้เอ่ยถึงอย่างฉันด้วยแล้ว หลังจากนั้น เมื่อเขาเห็นฉันยืนอยู่ข้างกายชายหนุ่มคนนึง เขาคว้าข้อมือของฉันไปกุมแน่น ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ แล้วอ้อนวอนฉันด้วยความต่ำต้อย "อาหร่วน ฉันผิดไปแล้ว เธอกลับมาได้ไหม?" ฉันถึงได้รู้ว่า ข่าวลือบนโลกนี้จะเกิดขึ้นมาไม่ได้ถ้าไม่มีมูล เขาเป็นบ้าไปแล้วจริงๆ