ปิ่น ภั ก ดิ์ ตอนจบ

เมยรักของภีมภัทร โปรย การแก้ปัญหามีมากมาย ไม่จำเป็นต้องใช้วิธีการแต่งงานก็ได้ ไม่ใช่หรือ เขาบอกเธอด้วยรอยยิ้มเอื้อเอ็นดู และนั่นคือคำตอบของเหตุผลทั้งหมดที่เขาแต่งงานกับเธอ เมียรักของภัทรศักดิื โปรย เขาทิ้งเธอไป ในวันที่เธอมีลูกให้เขา อีกหลายปีต่อมาเธอก็กลับมาในชีวิตเธออีกครั้ง พร้อมกับความจริงที่ได้ถูกเปิดเผย ตัวอย่างบางช่วงบางตอน... “ที่ฉันไม่อยากยุ่งกับคุณไม่ใช่อะไรหรอก แต่เพราะฉัน... รังเกียจ!!!” ประโยคนั้นของอดีตแฟนเก่าที่เขาไม่เอาแล้วทำให้ภัทรศักดิ์ใบหน้ากระตุก เขากระชากเธอมาหาเต็มแรง ก่อนจะบดจูบอย่างดุเดือด เนตรดาวไม่ทันได้ตั้งตัว เธอเจ็บริมฝีปากไปหมด เบิกตากว้าง ได้สติก็รัวกำปั้นใส่เขาไม่ยั้ง “นี่คุณปล่อยนะ” เธอแหวใส่ เขาก็ผลักเธอออก เช็ดปากอย่างรังเกียจ “คนเลว” “อย่ามาปากดีกับฉันอีก” ประโยคของเขาไม่ได้ทำให้เธอกลัวเท่ากับไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วย เธอถอยหนีวิ่งเข้าบ้านไป

เมื่อนักเขียนสาวสายกาวต้องทะลุมิติมาอยู่ในร่าง “พิมมา” ทาสสาวท้ายครัวในยุค ร.5 ที่สวยสะบัดระดับ SSS แต่ดวงกุดถูกใส่ร้ายจนตัวตายในนิยายต้นฉบับ ทว่าพิมมาคนใหม่ไม่ได้มามือเปล่า เธอมาพร้อมกับ “ระบบสุ่มไอเทมวิเศษ” และหัวใจที่บ้าผู้ชายหล่อแบบเต็มสูบ​ภารกิจกอบกู้เกียรติยศและช่วยเลิกทาสจึงกลายเป็นเรื่องรอง เพราะภารกิจหลักของเธอคือการ "ตก" คุณพี่ปรินทร์ ขุนนางหนุ่มรูปงามที่ฉลาดเป็นกรดและรวยล้นฟ้า ชนิดที่ว่าแค่เศษทองก้นถุงของเขาก็ซื้อเรือนทาสได้ทั้งหลัง ​พิมมาต้องงัดสกิล “การละคร” ระดับตัวแม่ สวมบทนางเอกเจ้าน้ำตาผู้อ่อนแอต่อหน้าคนทั้งเรือน แต่ลับหลังกลับแอบใช้ไอเทมวิเศษปั่นหัวศัตรูและรุกจีบคุณพี่ปรินทร์แบบไม่พัก ทว่าขุนนางมาดนิ่งอย่างเขากลับไม่เคี้ยวหมูอย่างที่คิด ยิ่งเธอละครเก่งเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งจ้องจับผิด (และจ้องจับหัวใจ) เธอมากขึ้นเท่านั้น ​ท่ามกลางบรรยากาศพระนครที่กำลังเปลี่ยนแปลง พิมมาจะใช้ไอเทมวิเศษและจริตอันแพรวพราวล่ารักคุณพี่ปรินทร์ได้สำเร็จ หรือจะถูกเขา "จับกิน" เสียก่อน ภารกิจรักปนแสบครั้งนี้...พิมมาขอสู้ตายเพื่อผู้ชายเกรดพรีเมียม!

สองทศวรรษที่ไฟแค้นของ พริษฐ์ คุกรุ่นไม่เคยมอดดับ… ความเจ็บปวดในวัยเยาว์ยังตามหลอกหลอน เมื่อแม่ผู้เป็นที่รักถูกชายสารเลวอย่าง เจนภพ ทำร้ายจนชีวิตพังไม่เหลือชิ้นดี วันนี้...เขากลับมา กลับมาพร้อมความเย็นชา เลือดเย็น และแผนการชำระแค้นที่รอคอยมานาน แต่โชคชะตากลับเหวี่ยงให้เขาต้องเผชิญหน้ากับ นันท์นลิน บุตรสาวผู้เป็นดั่งลมหายใจของเจนภพ… หญิงสาวผู้ไร้เดียงสาที่ได้รับการทะนุถนอมมาอย่างดี ไม่รู้แม้เพียงเสี้ยวว่าน้ำตาและชีวิตของพริษฐ์ต้องแลกมาด้วยอะไร เขาต้องเลือก...ระหว่างทำลายเธอเพื่อสาสมแค้น หรือ… ปล่อยให้หัวใจทรยศแผนการทั้งหมดของตัวเอง เมื่อความแค้นพุ่งชนความรัก ใครกันจะเป็นคนพังทลายก่อน?

ปกติคนอื่นข้ามเวลาคงได้รับมิติ พลังวิเศษ ความเทพทรูต่าง ๆ แล้วนางเล่า ไม่เห็นเป็นเหมือนในนิยายที่เคยอ่านบ้าง? เท่านั้นยังไม่พอ! นางดันเข้ามาอยู่ในร่างสาวงามอันดับหนึ่ง มีสถานะเป็นถึงภรรยาของท่านแม่ทัพ ที่สามีหาได้รักใคร่ชมชอบไม่ ออกจะเกลียดแสนเกลียดเสียด้วยซ้ำไป หนำซ้ำสามีหน้าตายผู้นั้นดันมีคนที่ตนพึงใจอยู่แล้ว เช่นนี้นางจะเอาตัวรอดต่อไปในโลกที่ไม่รู้จักได้อย่างไร .......... “ไหนบอกว่าเกลียดข้านักหนา เกลียดแล้วกอดข้าทำไม ท่านกอดข้าเยี่ยงนี้มันเกลียดข้าตรงไหนกัน” นางยังคงบ่นประชดประชันไม่เลิก หลี่เหวินหลางหยัดกายขึ้นจากเตียงนอนวาดขาลงจากเตียงหันมามองนางด้วยสายตาเรียบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ใด ๆ “ข้าไม่รู้ ข้าติดหมอนข้าง” “หมอนข้าง?” “นี่ท่านคงไม่ได้คิดว่าข้าเป็นหมอนข้างใช่หรือไม่” ไป๋ฟางเซียนกดเสียงถาม “อืม คิด... ข้าคิดว่าเจ้าคงเป็นหมอนข้างแล้วเผลอตัวคว้ามากอดตอนหลับแน่ ๆ” ..........

“กลางวันแสกๆ ไม่อายฟ้าอายดิน” พันศักดิ์เบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้า เด็กสาวใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา ตัวสั่นเทาสะบัดมือหนีมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ ก่อนจะเดินกระเผลกๆ ออกจากกระท่อม หนุ่มใหญ่สบถยาวเหยียดเมื่อหันไปเห็นก้นขาวๆ ของเด็กสาววัยสิบแปด เธอเอาเสื้อผ้าขาดๆ ปิดบังเนื้อตัว ร้องไห้สะอึกสะอื้นเดินหนีด้วยเนื้อตัวสั่นเทา “จะไปไหน” ร่างสูงใหญ่เกือบร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตรตามมากระชากแขนเล็กของเด็กสาว เธอสะดุ้งสุดตัวยังร้องไห้ไม่ขาดสาย “มังคุดจะกลับบ้าน” มังคุดตอบเสียงสั่นๆ สะอื้นจนตัวโยน “เดินแก้ผ้าไปแบบนี้น่ะเหรอ” ขาเอ่ยถามอย่างหงุดหงิดใจไม่น้อย “แล้วจะให้มังคุดทำยังไง” เด็กสาวถามเสียงสะอื้น “เอาใบกล้วยปิดไหมกันอุจาดตา” เขาประชดแต่เธอกัดปากตัวเองแล้วสะบัดมือหนี “โกรธรึที่มาขัดจังหวะ” พันศักดิ์เลิกคิ้วขึ้นถาม “ปากร้าย มังคุดไม่เคยคิดจะมีผัวทีเดียวสิบคนหรอกนะ” “อ้อ... นึกว่าอยาก” “ลุงศักดิ์!” เธอเสียงดังใส่เขายังร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาเปรอะเปื้อน กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!

แต่งงานกันมาเจ็ดปี เฟิงถิงเซินเย็นชากับเธอราวกับน้ำแข็ง ทว่าหรงฉือกลับยิ้มรับเสมอมา เพราะเธอรักเขามาก และเชื่อว่าเธอจะสามารถเอาชนะใจเขาได้ในสักวันหนึ่ง แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือการที่เขาตกหลุมรักผู้หญิงคนอื่นตั้งแต่แรกพบ แถมยังรักและดูแลเธออย่างดีที่สุด แต่เธอยังคงพยายามอย่างหนักเพื่อรักษาชีวิตแต่งงานของพวกเขาไว้ จนกระทั่งถึงวันเกิดของเธอ เธอเดินทางไกลหลายพันไมล์เพื่อไปหาเขาและลูกสาวที่ต่างปะเทศ แต่เขากลับพาลูกสาวไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้น ทิ้งให้เธอเฝ้าห้องที่ว่างเปล่าเพียงลำพัง ในที่สุดเธอก็ยอมแพ้อย่างราบคาบ เมื่อเห็นลูกสาวที่เธอเลี้ยงมากับมือต้องการเรียกผู้หญิงคนอื่นว่าแม่ หรงฉือก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป เธอร่างข้อตกลงการหย่าร้าง และสละสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูก แล้วจากไปอย่างสง่างาม นับแต่นั้นก็ไม่สนใจพ่อลูกคู่นั้นอีกเลย และรอเซ็นใบหย่าร้าง เธอละทิ้งครอบครัว และหันกลับมาทุ่มเทให้กับงาน เธอที่เคยถูกทุกคนดูถูกในอดีต กลับสามารถหาเงินได้กว่าหลายแสนล้านอย่างง่ายดาย ทว่าเธอรอแล้วรอเล่า ใบหย่าไม่เพียงแต่ไม่ได้เซ็นสักที แต่ผู้ชายที่ไม่ยอมกลับบ้านในอดีต กลับกลับบ้านบ่อยขึ้นเรื่อยๆ แถมยังติดเธอมากขึ้นทุกวันอีกต่างหาก เมื่อรู้ว่าเธอต้องการหย่า ชายผู้สูงศักดิ์และเย็นชามาโดยตลอดก็ผลักเธอไปที่มุมกำแพง “หย่าเหรอ? ไม่มีทาง”