เจ แอนที

หลังสงครามครั้งใหญ่ระหว่างมนุษย์ แวมไพร์ มนุษย์หมาป่า และเอลฟ์ ได้มีการตกลงกันว่าทายาทลูกผสมจะเป็นผู้ปกครองโลก ทุกๆ ศตวรรษ พันธมิตรเผ่าพันธุ์ผ่านการแต่งงานระหว่างมนุษย์กับสามเผ่าพันธุ์นั้นจะตัดสินผู้ปกครองคนต่อไป ผู้ใดให้กำเนิดทายาทลูกผสมคนแรก ผู้นั้นจะได้อ้างสิทธิ์ในอำนาจเพื่อวงศ์ตระกูลของตน ในชาติที่แล้ว ฉันเลือกที่จะแต่งงานกับแจ็กซ์ ลูกชายคนโตของเผ่ามนุษย์หมาป่า ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความภักดีอย่างที่สุด ฉันให้กำเนิดลูกชายลูกผสมของเรา ลูกหมาป่าขนขาวที่เราตั้งชื่อว่าซีล ลูกของเรากลายเป็นผู้ปกครองโลกคนต่อไป และแจ็กซ์ก็ได้รับพลังมหาศาล คลาร่าพี่สาวของฉันหลงใหลในความงามของเอลฟ์และแต่งงานเข้าเผ่าเอลฟ์ แต่เจ้าชายเอลฟ์กลับหลับนอนกับผู้หญิงทุกคนในป่า สุดท้ายคลาร่าพี่สาวของฉันก็ติดโรคจนเป็นหมัน ด้วยความอิจฉาริษยาและขมขื่น เธอจุดไฟเผาฉันกับลูกหมาป่าตัวน้อยทั้งเป็น เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันกลับมาอยู่ในวันที่มีพันธมิตรเผ่าพันธุ์ คลาร่าพี่สาวของฉันหลับนอนกับแจ็กซ์ไปแล้ว ฉันรู้ว่าเธอก็ไปเกิดใหม่เช่นกัน แต่เธอไม่รู้ว่าแจ็กซ์โหดร้ายกับคู่ครองของเขาแค่ไหน เขากระชากร่างหมาป่าเพศเมียมากมายจนแหลกคามือบนเตียงในช่วงติดสัดของเขา

“คุณเอเวอลิน คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมคะว่าพร้อมจะยุติชีวิตสมรสตลอด 20 ปี และสละสิทธิ์การเลี้ยงดูลูก ๆ” “ค่ะ ยื่นเรื่องได้เลย ฉันพอแล้ว” ฉันตอบอย่างใจเย็นผ่านโทรศัพท์ ขณะออกแรงขัดคราบไขมันฝังแน่นบนเคาน์เตอร์หินแกรนิต ตลอด 20 ปีที่ผ่านมา ฉันทุ่มเททั้งชีวิตให้กับครอบครัวนี้ ฉันจัดการทุกอย่างในบ้าน ดูแลเรื่องการศึกษาของลูก ๆ และยืนอยู่เคียงข้างสามี คอยสนับสนุนให้เขาก้าวขึ้นสู่ความสำเร็จในแวดวงธุรกิจโดยไม่เคยปริปากบ่น แต่แล้วอเล็กซานเดอร์ สามีของฉัน กลับพาโคลอี้ น้องสาวบุญธรรมวัยสาวของเขาไปให้สัมภาษณ์ด้วย พร้อมพูดว่า “ความสำเร็จของผมในวันนี้ ล้วนต้องขอบคุณน้องสาวบุญธรรมของผม” แม้แต่ลูก ๆ ของฉันเองก็ยังดูถูกฉัน เรียกฉันว่าเป็นแค่แม่บ้านธรรมดา ๆ หยาบกระด้างคนหนึ่ง พวกเขาจับมือเป็นพวกเดียวกับ “คุณอา” ที่มักจะวนเวียนอยู่ไม่ห่าง คุณอาที่ดูราวกับคิดว่าตัวเองต่างหากคือนายหญิงตัวจริงของบ้านหลังนี้ ฉันจึงเซ็นเอกสารหย่าแล้วเดินจากมา ปล่อยให้พวกเขาได้เป็น “ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ” อย่างที่พวกเขาต้องการนักหนา แต่ตอนนั้นเองที่ทั้งครอบครัวเริ่มตื่นตระหนก…

ลู่ซิงหว่านที่ทำให้ทุกคนในโลกแห่งการบําเพ็ญเพียรต่างก็ต้องปวดหัวไปตาม ๆ กันนั้น ในขณะที่กำลังข้ามผ่านทัณฑ์สายฟ้าฟาดนั้น กลับถูกอาจารย์ตัวเองถีบลงมายังโลกมนุษย์ กลายเป็นเจ้าหญิงน้อยในท้องแม่ที่ถูกคนกดไว้ไม่ให้คลอดออกมา [ท่านแม่ ท่านแม่ แม่นมทําคลอดคนนี้เป็นคนเลว... ] [เสด็จพ่อ น้องชายของพระองค์ไม่ใช่คนดี เขาสมคบคิดกับสายลับของศัตรู คิดจะก่อกบฏและแย่งชิงบัลลังก์! ] [นี่ก็คือพี่องค์รัชทายาทผู้แสนดีเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อยเหรอ? ชาตินี้เปลี่ยนมาให้หวานหว่านปกป้องท่านแทนนะ! ] [อาจารย์ล่ะก็! ศิษย์ประสบความสําเร็จแล้วนะเจ้าคะ ในโลกแห่งการบําเพ็ญเพียรทุกคนต่างก็ปวดหัวกับศิษย์ แต่ในโลกมนุษย์นี้มีแต่คนรักคนเอ็นดูศิษย์กันทั้งนั้น] ทุกคน: เจ้าแน่ใจเหรอ?

“แหวนไปไหน” “คะ” หญิงสาวรีบหดมือหนีในทันที “พี่ถามว่าแหวนไปไหน” คริษฐ์ยังย้ำคำถามเดิมแล้วจ้องหน้าคู่หมั้นสาวแบบไม่พอใจ “คืออยู่ที่ออฟฟิศมันต้องล้างแก้วกาแฟบ่อย ๆ รุ้งก็เลยถอดเก็บเอาไว้ค่ะกลัวมันจะสึกเสียก่อน” คำตอบของหญิงสาวค่อยทำให้คริษฐ์รู้สึกผ่อนคลายลงเล็กน้อย “ถ้าถอดออกพี่จะถือว่ารุ้งขอถอนหมั้นพี่นะ” “ก็ไม่ได้ถอนสักหน่อย แค่ถอดเก็บเอาไว้เฉย ๆ” “งั้นก็ใส่เสียสิ เดี๋ยวนี้เลย” คริษฐ์ถลึงตาใส่แกมบังคับ “ใส่ก็ใส่ค่ะ” คนพูดตัดพ้อเล็กน้อย แล้วหันไปหยิบกระเป๋าด้านข้างมาเปิดเพื่อหยิบแหวนหมั้นของตนออกมาสวมใส่ จากนั้นก็หันหลังมือให้เขาดู

เขาจ้างเธอมาเป็นภรรยาในนาม แต่เมื่อความใกล้ชิดทำให้ความสัมพันธ์เกินเลย และคนรักตัวจริงของเขากลับมา เธอจึงยอมเดินจากไปพร้อมลูกในท้องที่เขาไม่รู้ . . . . รมิดา เลขาสาวสู้ชีวิต ทำงานส่งตัวเองเรียนจนได้ทำงานเป็นเลขาของ หัสวีร์ หรือ ไรอัน หนุ่มลูกครึ่งไทย-อเมริกัน ปู่ย่าของหัสวีร์ ไม่ชอบผู้หญิงต่างชาติ หัสวีร์มีผู้หญิงที่คบหากันอยู่เธอเป็นเน็ตไอดอลและเป็นนางงามเวทีชื่อ ‘คาเรน’ แต่ระยะนี้คาเรนไม่ได้อยู่เมืองไทย ปู่ของหัสวีร์ต้องการให้หลานชายแต่งงานกับผู้หญิงที่ปู่ย่าเลือก หัสวีร์ตั้งใจรอคาเรนกลับมา แต่เพราะไม่ต้องการให้ปู่ย่ามาวุ่นวายเรื่องว่าที่ภรรยาจึงตัดสินใจจ้างเลขามาเป็นเมียปลอมๆ เพื่อปู่ย่ายกเลิกการดูตัวทั้งหมด รมิดายอมรับเงื่อนไขเพราะต้องการใช้เงิน เขาทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรเพื่อเธอไม่ยอมหย่ากับเขาง่ายๆ แต่เมื่อได้ใกล้ชิดกัน ความสัมพันธ์จึงเกินเลย และเมื่อคาเรนกลับมา รมิดาจึงจากมาพร้อมลูกในท้องที่เขาไม่รู้

“ไปสงบสติอารมณ์ซะ !!” คุณป๋าพูดทิ้งท้ายก่อนที่รถยนต์ราคาแพงจะจอดสนิทตรงลานจอดรถที่มีรถจอดเรียงรายนับสิบคัน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคุณป๋ารวยขนาดไหน “ค่ะ” เวลาที่ฉันมีเรื่องกับใคร ทุกครั้งที่คุณป๋ารู้จะให้ฉันเข้าไปอยู่ในห้องสีเหลี่ยมที่ไม่มีเฟอร์นิเจอร์ใดๆ อยู่ภายในห้อง เป็นห้องที่ปิดตายไม่มีแม้กระทั่งบานหน้าต่าง และฉันต้องอยู่ข้างในนั้นเป็นเวลาสามชั่วโมง เพื่อสำนึกผิด กับความผิดที่ฉันไม่ได้เป็นคนเริ่ม มันน่าตลกสิ้นดี!! “ถ้าเข้ามหาวิทยาลัยแล้วเธอยังดื้อด้านอยู่แบบนี้ เธอคงรู้ว่าเธอจะไม่ได้เรียนต่อ” คำพูดที่ดูเหมือนเป็นแค่คำขู่ แต่ฉันรู้ดีว่าคุณป๋าพูดจริง คุณป๋าเป็นคนเด็ดขาดในคำพูดของตัวเองมาก ซึ่งฉันก็ไม่ได้โต้เถียงอะไร “มึงลงไป” คุณป๋าสั่งให้คนขับรถลงไปจากรถก่อน ทำเหมือนว่ามีธุระสำคัญอะไรจะคุยกับฉัน หลังจากที่คนขับรถลงไปแล้ว คุณป๋าก็ยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ๆ ใกล้จนรับรู้ได้ถึงไอร้อนจากลมหายใจ “เวลาอยู่กับฉัน” คุณป๋าเว้นจังหวะในการพูดก่อนจะเพ่งตามองมาที่ริมฝีปากของฉัน “เธอเลิกทำตัวเหมือนหุ่นยนต์สักที !!” “หนูลงจากรถได้หรือยังคะ ?”