พระพุทธเจ้า5พระองค์

เราเคยสงสัยว่าทำไมภาพของพระพุทธเจ้าห้าองค์ถึงโผล่ในศิลปะและพิธีกรรมของบางสำนัก เพราะมันไม่ใช่เพียงแค่รายชื่อบุคคลแต่เป็นชุดสัญลักษณ์เชิงจิตวิญญาณที่ลึกซึ้ง

ในมุมมองของพุทธศาสนาฝ่ายมหายาน ภาพของพระพุทธเจ้าห้าองค์ที่เรียกว่า 'ดาไยาณะพุทธ' หรือที่บางครั้งเรียกว่า 'พระพุทธเจ้าห้า' (Five Dhyani Buddhas) แทนความหมายเชิงสัญลักษณ์ของปัญญาและการเปลี่ยนแปลงของอกุศลธรรมไปสู่คุณธรรม เช่น 'ไวกโรชนะ' (ศูนย์) หมายถึงสภาวะความจริงแท้และความว่างเปล่า ส่วน 'อักโศภยะ' ทางทิศตะวันออกเกี่ยวกับปัญญาแบบกระจกเงา ที่ทำให้จิตสะท้อนเหตุการณ์โดยไม่ยึดติด

สี ทิศ และประเภทของปัญญาที่แต่ละพระพุทธเจ้าแทนต่างกันไป ทำให้ภาพรวมกลายเป็นแผนผังภายในจิตใจที่ชี้ช่องการฝึก เช่น การเปลี่ยนความโกรธเป็นปัญญากระจก การเปลี่ยนความตะกละหรือโลภะเป็นความเอื้อเฟื้อ นี่จึงไม่ใช่การบอกว่าเคยมีบุคคลจริงห้าคน แต่เป็นเครื่องมือสอนที่ช่วยให้ผู้ปฏิบัติเห็นเป้าหมายเชิงจิตวิญญาณและแนวทางการฝึกภายในตัวเอง

เราเคยสนใจเรื่องราวของพระพุทธเจ้าห้าพระองค์จนอยากจะเรียบเรียงให้ชัดเจนว่าพวกท่านต่างกันอย่างไรในเชิงพุทธประวัติ สำหรับมุมมองแรกนี้ขอเล่าเป็นภาพรวมที่จับต้องได้: พระพุทธเจ้าทุกองค์แม้จะมีแก่นธรรมเดียวกัน แต่เกิดในยุค สภาพสังคม และฐานะชีวิตที่ต่างกัน ดังนั้นเส้นทางออกจากคฤหาสน์ รูปแบบการบวช และบริบททางสังคมก่อนและหลังตรัสรู้จึงไม่เหมือนกัน

ยกตัวอย่างง่าย ๆ บางองค์เริ่มจากการเป็นเจ้าชายหรือคนในราชสกุล ขณะที่บางองค์อาจเริ่มจากชีวิตกุลบุตรหรือชาวบ้าน ทำให้จังหวะการละทิ้งโลกและอุปนิสัยก่อนบวชต่างกันไป อีกประเด็นคือระยะเวลาที่ทรงแสดงธรรมและจำนวนสาวก—บางพระองค์มีชุมชนศาสนกิจขนาดใหญ่ บางพระองค์ทรงแสดงธรรมช่วงสั้น ๆ แต่มีผลกระทบลึกซึ้ง นอกจากนี้ยังมีความแตกต่างเรื่องเครื่องหมายพิเศษ เช่น การตรัสรู้ใต้ต้นไม้ชนิดต่าง ๆ หรือการแสดงปาฏิหาริย์ในเหตุการณ์สำคัญ สุดท้าย พระองค์หนึ่งเป็นพระพุทธเจ้าที่ผ่านมาแล้ว พระองค์หนึ่งคือพระศรีอริยเมตไตรย์ที่ยังจะมาในอนาคต ซึ่งตำแหน่งเวลา (อดีต/ปัจจุบัน/อนาคต) นี่เองที่เป็นข้อแตกต่างพื้นฐานที่สุดสำหรับพุทธประวัติแต่ละองค์

ลองจินตนาการถึงภาพแมนดาลาหรือภาพจิตรกรรมที่มีพระพุทธรูปห้าพระองค์เรียงกันเป็นวงกลม — นั่นคือวิธีที่ผมชอบนึกถึงสัญลักษณ์ของพระพุทธเจ้าห้าองค์แบบมหายาน (Five Dhyani Buddhas) ที่คุ้นตากันในงานศิลป์ตะวันออก การจำแนกที่ชัดเจนที่สุดจะเป็นการดูสี ทิศ ท่ามือ (mudra) และอักขระ/สิ่งประจำองค์

ไวโรชนะ (Vairochana) อยู่ตรงกลาง มักถูกแทนด้วยสีขาว แสดงถึงปัญญาแห่งความว่างและความเป็นหนึ่ง ท่ามือที่พบบ่อยคือท่าหมุนล้อธรรม (บางภาพใช้ท่านั่งสมาธิ) สัญลักษณ์ประจำองค์มักเป็นล้อธรรมหรือดอกบัวสีขาว ทำให้รู้สึกถึงแก่นธรรมที่เป็นศูนย์กลางของจักรวาล

อักโษภยะ (Akshobhya) ทางทิศตะวันออก สีฟ้าเป็นลักษณะเด่น ท่ามือมักเป็นท่าชำระดิน (แตะพื้น) ซึ่งสื่อถึงความไม่หวั่นไหว สัญลักษณ์ที่มักเห็นคือวชิระ/ดอกบัวหรืออาวุธที่ให้ความหมายของความอดทน

รัตนะสมภะวะ (Ratnasambhava) ทางทิศใต้ สีทองหรือเหลือง เป็นตัวแทนของความเสมอภาค ท่ามือมักเป็นท่าประทาน (ให้) และสัญลักษณ์คืออัญมณีหรือมณีเพชร สื่อถึงความมั่งคั่งเชิงธรรมะ

อมิตาภะ (Amitabha) ทางทิศตะวันตก สีแดง เชื่อมกับความเมตตา ท่านั่งสมาธิเป็นภาพที่คุ้นตา เครื่องหมายมักเป็นบัวหรือแสงรัตนกีบดอกไม้

อมอโฆสิทธิ (Amoghasiddhi) ทางทิศเหนือ สีเขียว ท่าแสดงความไม่หวั่นไหวหรือท่าให้พรเพื่อขจัดความกลัว (abhaya) สัญลักษณ์มักเป็นดอกไม้หรืออักขระแห่งชัยชนะ งานศิลป์ที่ผมชอบคือแมนดาลาที่เอาสีและสัญลักษณ์พวกนี้มาจัดเป็นวง ทำให้เห็นความหมายเชิงปฏิบัติ — ไม่ใช่แค่รูปลักษณ์ แต่เป็นแผนผังของปัญญาและคุณธรรมที่ต่างกันไป

ทุกครั้งที่เดินดูภาพเขียนเก่าในวัดเอกในญี่ปุ่น ผมมักจะสะดุดกับรูปแบบที่รวมพระพุทธรูปหลายองค์ไว้เป็นกรอบเดียวกันแล้วคิดถึงองค์พระทั้งห้าในความหมายเชิงสัญลักษณ์

เสียงเล็ก ๆ ในหัวผมบอกว่าต้องเล่าตรงนี้ว่าในศาสนาพุทธนิกายมหายานและเอสโอตริก จะมีการจัดกลุ่มพระพุทธเจ้าห้าองค์ซึ่งมักเรียกกันว่า Five Dhyani Buddhas ได้แก่ 'ไวโรจนะ' (Vairocana), 'อักโษภยะ' (Akshobhya), 'รัตนสมภพ' (Ratnasambhava), 'อมิตาภะ' (Amitabha) และ 'อมโฆสิทธิ' (Amoghasiddhi) การปรากฏตัวของพวกท่านนั้นชัดเจนในศิลปะและคัมภีร์ของนิกายสำนักคณะเอสโอตริก เช่น ในคัมภีร์ 'Mahavairocana Tantra' ที่กรอบความคิดเรื่องจักรวาลพุทธศักราชและการจัดวางพระองค์กลางกับพระองค์ประจำทิศ

เมื่อมองที่งานภาพสถิตของชาวชินกอน จะเห็น 'แผนผังตะไจโคะ' กับ 'คงโคไค' หรือที่เรียกกันว่า 'Taizokai' และ 'Kongokai' เป็นตัวอย่างโดดเด่น แผนผังเหล่านี้จัดวางพระพุทธเจ้ากลางและองค์ผู้แทนของปัญญาต่าง ๆ รอบ ๆ กัน ซึ่งการจัดวางนี้กลายเป็นต้นแบบให้ภาพจิตรกรรมฝาผนัง รูปสลัก และภาพทังกะต่อมา ผมเองยืนดูแผนผังพวกนี้แล้วรู้สึกว่าทุกองค์ไม่ได้เป็นแค่รูปเคารพ แต่เป็นแผนที่ทางความคิดที่บอกวิธีมองโลกในเชิงสัญลักษณ์ ซึ่งทำให้ศิลปะพุทธศาสนาแบบนี้มีมิติทางความหมายมากกว่าแค่ความงามภายนอก

การพูดถึงพระพุทธเจ้า 5 พระองค์มักจะทำให้ผมนึกถึงภาพมณฑปและแมนดาลาที่เต็มไปด้วยสีสันในศิลปะพุทธศาสนานิกายมหายาน

ผมมักจะอธิบายว่าหน้าที่ของพระพุทธเจ้าทั้งห้าในพิธีกรรมคือการเป็นสัญลักษณ์ของปัญญาและคุณธรรมแบบต่าง ๆ ที่ผู้ประกอบพิธีเรียกใช้อย่างตั้งใจ เช่น พระพุทธะศูนย์กลางมักแทนความรู้แจ้งสูงสุด ขณะที่องค์ทางทิศต่าง ๆ แทนโหมดของการฝึกสมาธิหรือการขจัดอุปสรรคในด้านต่าง ๆ ศิลปินและพระผู้สวดมนต์จะจัดวางภาพของพระพุทธเจ้าพวกนี้ในแมนดาลาเพื่อให้ผู้เข้าร่วมเห็นภาพรวมของจักรวาลทางจิตวิญญาณ

ในการปฏิบัติจริง ผมเคยนั่งเจริญวิปัสสนาและใช้การนึกภาพพระพุทธเจ้าทั้งห้าเป็นจุดจับจิต การทำเช่นนี้ช่วยให้โฟกัสไม่กระจัดกระจาย และเวลามีพิธีอาราธนา ผู้ประกอบพิธีก็มักจะสวดมนต์หรือทำบูชาพร้อมกำหนดทิศทาง สี และมือตามประเพณีซึ่งทำให้พิธีมีความหมายเชิงสัญลักษณ์ลึกซึ้งขึ้น นี่คือเหตุผลที่ภาพและบทสวดที่เกี่ยวกับพระพุทธเจ้าห้าองค์ยังคงมีบทบาทสำคัญในวัดและงานพิธีจนถึงทุกวันนี้

มีคัมภีร์โบราณหลายชิ้นที่พูดถึงพระพุทธเจ้าในอดีตจนชัดเจนว่ามีการยก up รายชื่อของพระพุทธเจ้าหลายพระองค์ก่อนพระโคตมะ ตัวที่เด่นสุดคือคัมภีร์ภาษาบาลีชื่อ 'Buddhavamsa' ซึ่งอยู่ในหมวด 'Khuddaka Nikaya' ของพระไตรปิฎก ส่วนใหญ่จะเล่าถึงพระพุทธเจ้าในยุคก่อน ๆ เช่น กกุสันธะ (Kakusandha), โกนาคมมะ (Konagamana), กัสสปะ (Kassapa) และสุดท้ายคือ พระโคตมะ (Gotama) ที่คนทั่วไปรู้จักกันดี

อีกคัมภีร์ที่ช่วยเติมมุมมองด้านประวัติศาสตร์คือ 'Mahavamsa' และ 'Dipavamsa' ซึ่งเป็นพงศาวดารของศาสนาพุทธในเอเชียใต้ ฉบับเหล่านี้ไม่เพียงสืบทอดรายชื่อพระพุทธเจ้าเท่านั้น แต่ยังเชื่อมโยงเหตุการณ์สำคัญทางศีลธรรมและประวัติศาสตร์ เช่น การเสด็จเยี่ยมเยือนของพระพุทธเจ้าเก่า ๆ ไปยังสถานที่ต่าง ๆ การอ่านสองงานนี้ผมชอบเพราะมันให้ทั้งรายชื่อและบริบททางสังคม—ทำให้เห็นว่าชื่อของพระพุทธเจ้า 5 พระองค์ไม่ได้เป็นแค่ตัวเลข แต่ฝังตัวอยู่ในเรื่องเล่าและประเพณีที่คนทำความเข้าใจมานาน

พูดแบบคนชอบอ่านเชิงประวัติศาสตร์ศาสนาเลยก็คือ เรื่องของ 'พระพุทธเจ้า 5 พระองค์' มักถูกตีความสองทางใหญ่ ๆ: หนึ่งคือชุดของพระพุทธเจ้าที่ปรากฏในคัมภีร์พุทธโบราณ (พระกกุสันธะ กัณฑกุมาร กถาพัสโพ เป็นต้น) และอีกแบบคือกลุ่มพระพุทธรูปด้านจิตตานุภาพที่เรียกว่า 'Five Dhyani Buddhas' ในพุทธศิลป์มหายาน/วัชรยาน ซึ่งทั้งสองแบบเกือบจะไม่ถูกนำเสนอพร้อมกันในงานภาพยนตร์เชิงเนื้อเรื่องยาวทั่วไป

ผมสังเกตได้ว่าภาพยนตร์ที่เกี่ยวกับวัชรยานหรือลัทธิทิเบตมักมีภาพพุทธศิลป์ห้าพระพุทธเจ้าเป็นฉากประกอบ ตัวอย่างที่ชัดคือ 'Kundun' ที่แสดงพิธีกรรมและงานศิลป์ทิเบตอย่างชัดเจน ทำให้ผู้ชมเห็นรูปเคารพบูชาหลายแบบตามตำรา อีกเรื่องอย่าง 'Little Buddha' ก็ใส่สัญลักษณ์และรูปเคารพที่สะท้อนพุทธศิลป์หลากหลายสำนัก ส่วนหนังที่จับชีวิตพระพุทธเจ้าโดยตรงหรือละครโทรทัศน์พุทธประวัติมักเล่าเรื่องพระสิทธัตถะเป็นหลัก มักไม่ยกห้าพระองค์มาเป็นตัวละครแยกตั้งแต่ต้นจนจบ

สรุปแล้ว คนดูที่คาดหวังจะเห็นห้าพระพุทธเจ้าในรูปแบบตัวละครพร้อมบทสนทนา อาจจะหายาก แต่ถ้าหวังเห็นงานศิลป์หรือสัญลักษณ์ของห้าพระพุทธเจ้าก็มีให้เห็นในหนังที่เน้นศาสนาและพิธีกรรมของสายมหายาน/วัชรยาน อย่างที่ผมเล่าไว้ข้างต้น — นี่เป็นมุมที่ผมรู้สึกว่าน่าสนใจเพราะมันชวนให้มองศิลปะทางศาสนาเป็นตัวบอกเรื่องราวมากกว่าจะเป็นตัวละครเดียว

ผลงานภาพยนตร์ที่เน้นภาพวัฒนธรรมทิเบตและพิธีกรรมทางพุทธศาสนามักเป็นแหล่งที่เราเห็นสัญลักษณ์ของพระพุทธเจ้า 5 พระองค์บ่อย ๆ

ผมมักนึกถึงหนังที่ใช้ฉากวัดและแท่นบูชาจริงจัง เช่น 'Kundun' ของมาร์ติน สกอร์เซซี ที่ฉากในวัดจะอัดแน่นไปด้วยรูปปั้นและแท่นบูชาหลายแบบ ซึ่งสะท้อนถึงคติและภาพพุทธศิลป์ในแบบทิเบต ทำให้ผู้ชมได้เห็นองค์ประกอบที่มักเชื่อมโยงกับพระพุทธเจ้าห้าองค์ตามความเชื่อของพุทธศาสนามหายาน รวมทั้งพิธีกรรมที่ชวนให้คิดตาม

อีกเรื่องที่ผมชอบกลับไปดูบ่อยก็คือ 'Little Buddha' ของแบร์นาร์โด แบร์โตลุชชี ซึ่งผสมภาพเหตุการณ์สมัยใหม่กับการนำเสนอสัญลักษณ์ทางศาสนาไว้ชัดเจน ฉากรูปเคารพและภาพจิตรกรรมในเรื่องชวนให้คาดเดาว่าศิลปะเหล่านั้นอ้างอิงถึงความเชื่อเรื่องพระพุทธเจ้าหลายพระองค์อย่างไร เป็นงานภาพที่ทำให้ผมอยากศึกษาไอคอนกราฟีของศาสนาพุทธมากขึ้น

เริ่มด้วยแหล่งต้นฉบับจะทำให้ภาพรวมของ 'พระพุทธเจ้า 5 พระองค์' ชัดขึ้นก่อน อ่านจากพระคัมภีร์เป็นจุดตั้งต้นที่ดีที่สุด

ฉันมักจะแนะนำให้เริ่มจาก 'พระไตรปิฎก' เพื่อเข้าใจคำสอน ใจความ และบริบทที่เป็นรากฐานของพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะส่วนที่กล่าวถึงพระพุทธเจ้าในอดีตและอนาคต จะช่วยให้เห็นความต่อเนื่องของแนวคิด เช่นการกล่าวถึงชีวิตและหน้าที่ของพระพุทธเจ้าแต่ละพระองค์ในระดับบรรยาย

ต่อจากนั้นควรอ่าน 'พระพุทธวัมสา' ซึ่งเป็นเรื่องราวสรุปเกี่ยวกับพระพุทธเจ้าต่าง ๆ ในคัมภีร์ จะได้ข้อมูลเชิงประวัติและลำดับพระพุทธเจ้าทั้งห้าอย่างเป็นระบบ ถ้าอ่านต้นฉบับแล้วรู้สึกหนัก ให้หาการแปลภาษาไทยหรือบทนำจากพระอาจารย์ที่มีความชัดเจนในการอธิบายหลักธรรมและการวางเวลา นี่เป็นวิธีที่ทำให้เข้าใจภาพใหญ่ก่อนค่อยลงรายละเอียดของแต่ละพระองค์