แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า

“กบฏ!? ท่านบอกว่าตระกูลเฉินของข้าก่อกบฏอย่างนั้นหรือ!?” เฉินอวี้หลาน หรือ เฉินฮองเฮาร้องถามเสียงสูงต่อหน้าฮ่องเต้จื่อซวน ผู้เป็นพระสวามีที่กำลังยืนกดสายตามองนางอยู่ตรงหน้า

ในขณะที่เฉินอวี้หลานประคองกอดร่างไร้วิญญาณของบิดา เฉินสงหยวน แม่ทัพใหญ่เฉินแห่งแคว้นต้าถังที่สละร่างกายเป็นโล่กำบัง ปกป้องนางจากห่าธนูที่ยิงเข้าใส่พวกนาง ข้าง ๆ นางนั้น ยังมีร่างของหวังจาวจวิน มารดาของนางที่แผ่นหลังเต็มไปด้วยลูกธนูไม่ต่างไปจากแผ่นหลังของบิดา

ฉากหลังของเฉินอวี้หลานคือจวนเจิ้นกั๋วกงแห่งตระกูลเฉินที่กำลังจัดงานแต่งงานให้กับเฉินอี้เฟย พี่ชายใหญ่สายตรงของนาง กับคู่หมั้นหมายอย่างเซี่ยหว่านอิ่ง บุตรสาวคนโตของราชครูเซี่ย

งานเลี้ยงมงคลที่ประดับตกแต่งด้วยผ้าแดงและโคมไฟสีแดงสดที่เคยห้อยระย้าประดับประดาไปทั่วทางเดิน บัดนี้ ทั่วทั้งจวนกลับถูกปักประดับไปด้วยห่าธนูจากเหล่าองครักษ์เสื้อแพรของฮ่องเต้จื่อซวน…

ฮ่องเต้จื่อซวน… หลงจื่อซวน อดีตองค์ชายรองที่ไม่เคยอยู่ในสายพระเนตรของฮ่องเต้เทียนฉี่ แต่เพราะนาง! บุตรสาวสายตรงเพียงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่เฉิน!

บุตรสาวคนดีที่มาคุกเข่าขอร้องบิดา เพื่อให้ยินยอมยกความดีความชอบทางการทหารในการติดต่อและยึดครองแคว้นต้าหมิงอย่างลับ ๆ มาให้เขา ทำให้เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นไท่จื่อ! กลายเป็นฮ่องเต้จื่อซวนอย่างทุกวันนี้!

แต่พอมาวันนี้... วันที่เขาได้ครอบครองบัลลังก์มังกรทองสมใจ แต่งตั้งนางเป็นฮองเฮาคู่แผ่นดินแล้ว หลังจากนั้นอีกเจ็ดวัน ซึ่งเป็นวันวิวาห์มงคลของพี่ชายที่ทุกคนในตระกูลต่างมาร่วมแสดงความยินดี

เขากลับสั่งกององครักษ์เสื้อแพรมาล้อมจวนเจิ้นกั๋วกง แล้วระดมยิงห่าธนูเข้าใส่ด้วยข้อหากบฏ! ฆ่าล้างบางทุกคนในตระกูลของนางจนหมดสิ้น!

ทุกคนที่มาร่วมงานล้วนแต่แต่งกายด้วยชุดผ้าไหมสวยงามหรูหรา มิใช่เสื้อเกราะชั้นดีอย่างในสนามรบ ห่าธนูเหล่านี้จึงได้ปลิดชีวิตพวกเขาไปได้อย่างง่ายดาย ไม่เว้นแม้แต่บิดาผู้ยิ่งใหญ่ของนาง แม่ทัพใหญ่เฉินแห่งแคว้นต้าถัง!

“ท่านลืมไปแล้วหรือว่าเพราะตระกูลเฉินของข้า! เพราะท่านพ่อของข้ายอมยกความดีความชอบในการยึดแคว้นต้าหมิงให้ท่าน ท่านจึงได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้น่ะ!” เฉินอวี้หลานกรีดร้องขึ้นมา ท่ามกลางซากศพนับร้อยชีวิตของตระกูลเฉิน

อาภรณ์หรูของนางเลอะไปด้วยคราบเลือดของบิดาที่นางประคองกอดแน่น สองแก้มอาบไปด้วยหยาดน้ำตา แม้ว่านางจะรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งกายและใจ เพราะแม้ว่าบิดามารดาจะอุทิศร่างเป็นโล่กำบังให้แล้ว หากแต่ห่าธนูนั้นก็ยังปักลงบนไหล่บางของนางสองดอก

หากแต่ด้วยเลือดแม่ทัพแห่งตระกูลเฉินยังคงผลักดันให้นางเชิดหน้าสูง แค่นเสียงถามต่อสวามีที่ยืนเด่นอยู่ตรงหน้า ซึ่งรายล้อมไปด้วยกององครักษ์เสื้อแพรนับร้อย เกิดเป็นภาพกำแพงทะมึนอยู่เบื้องหลังของเขา

“ข้ามิได้ลืม…” ฮ่องเต้จื่อซวนตอบกลับด้วยเสียงเนิบนาบอย่างไม่รู้สึกผิดชอบชั่วดี พลางแบมือไปทางด้านหลัง โม่หราน คนสนิทวางด้ามดาบคมกริบลงบนมือของเขาอย่างรู้หน้าที่

ใบหน้าคมคายที่นางเคยมองว่าหล่อเหลาละมุนดุจหยกชั้นดีกลับยกยิ้มเหี้ยมเกรียม ลากฝ่าเท้ามาที่นางอย่างช้า ๆ “ข้ารู้ดีเชียวล่ะ... ว่าข้าได้บัลลังก์นี้มาเพราะมีสุนัขรับใช้หน้าโง่อย่างพวกเจ้าน่ะสิ”

ใบหน้าของเฉินอวี้หลานพลันซีดเผือด เมื่อได้ยินคำเปรียบเปรยถึงความรักเทิดทูนของนางที่มีต่อเขาว่านางและตระกูลเป็นเพียงสุนัขรับใช้เท่านั้น!

เงาร่างของฮ่องเต้จื่อซวนพาดทับร่างของนางไว้ เงื้อดาบคมขึ้นเหนือศีรษะ “แต่ตอนนี้ พวกเจ้าหมดประโยชน์แล้วล่ะ!”

จบคำ ดาบนั้นก็ถูกฟาดฟันลงมาอย่างเต็มแรง!

เฉินอวี้หลานเม้มริมฝีปากแน่นอย่างไม่คิดที่จะปริปากกรีดร้องออกมา แม้ว่าคมดาบเฉือนจะเข้าที่หัวไหล่ลึกไปจนถึงกลางแผ่นหลัง ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสประดุจถูกไฟลามเลียแล่นเข้าสู่ขั้วหัวใจ

ร่างบางกระตุกวูบและล้มฮวบลงไปกองกับพื้นหินกลางลานที่ชุ่มด้วยเลือด ลมหายใจของนางค่อย ๆ ขาดห้วง สติเริ่มเลือนรางราวกับเปลวไฟที่จวนเจียนจะมอดดับ

“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! คงจะไม่คิดเลยสินะว่าจะมีวันนี้ เฉินอวี้หลาน!” ฮ่องเต้จื่อซวนหัวเราะในลำคออย่างสะใจ แล้วก้าวเข้าไปประชิดร่างที่กำลังหายใจรวยรินของนาง พลางเงื้อดาบขึ้นอีกครั้งหมายจะปลิดชีพนางให้สิ้นซากในดาบเดียว “ขอบใจนะ ที่ยอมเป็นแท่นหินให้ข้ากับ… อุ๊ก!!”

ฉึก!

เสียงเหล็กกล้าเยียบเย็นแหวกผ่านอากาศและเนื้อหนังดังก้องในโสตประสาทที่พร่ามัวของเฉินอวี้หลาน ปลายดาบคมปลาบเล่มหนึ่งแทงทะลุหน้าอกของฮ่องเต้จื่อซวนออกมาจากทางด้านหลัง

ร่างสูงของฮ่องเต้จื่อซวนชะงักกึก ดวงตาที่เคยมั่นใจกลับเบิกโพลงด้วยความสงสัยระคนตื่นตระหนก เขาค่อย ๆ ก้มหน้าลงมองหน้าอกของตนเอง จึงได้เห็นหยดเลือดสด ๆ ไหลรินตามร่องดาบลงสู่พื้นหิน

มุมปากของเฉินอวี้หลานยกสูงอย่างสาแก่ใจ แม้ว่าตนเองจะเหลือเพียงลมหายใจรวยรินอยู่บนพื้นเย็น และจากมุมสายตาของนาง ทำให้ไม่สามารถมองเห็นวีรบุรุษ ผู้ปลิดชีพสุนัขเนรคุณผู้นั้นได้

‘ผู้ใดกัน?’

“จะ… เจ้า…” ฮ่องเต้จื่อซวนแค่นเสียงจากลำคออย่างยากลำบาก ผู้ใดกันที่กล้ามาลอบสังหารเขาในเวลานี้ แล้วบรรดาองครักษ์เสื้อแพรของเขาเล่า!?

ยังไม่ทันที่ฮ่องเต้จื่อซวนจะได้หันไปหาคำตอบ มือหนาที่กุมด้ามดาบไว้อย่างมั่นคงพลันขยับวูบ แทนที่จะดึงดาบออกเพื่อแทงซ้ำ เขากลับตัดสินใจจบชีวิตคนตรงหน้าอย่างดุดันด้วยการกระแทกฝ่ามือลงบนหัวดาบแล้วดันสุดแรง จนโคนดาบมิดเข้าไปกลางแผ่นหลังทะลุทรวงอก

เสียงกระดูกซี่โครงลั่น กร๊อบ สอดประสานกับเสียงสำลักเลือดของฮ่องเต้จื่อซวน ก่อนที่บุรุษปริศนาจะออกแรงกระชากดาบเล่มนั้นกลับคืนไป!

ส่งผลให้ร่างฮ่องเต้จื่อซวนกระตุกอย่างแรง แล้วล้มฮวบคุกเข่าลงตรงหน้าร่างของเฉินอวี้หลานและเฉินสงหยวนราวกับตั้งใจคุกเข่าขอขมา

‘เฮอะ! ไอ้คนเนรคุณ สุดท้ายเจ้าก็ต้องมาคุกเข่าต่อหน้าข้า! ต่อหน้าท่านพ่อของข้า!’ เฉินอวี้หลานยกยิ้มมุมปากดูแคลนอย่างสะใจ จนกระทั่งร่างของฮ่องเต้จื่อซวนเซล้มตึงลงไปทางด้านข้าง

ดวงตาแดงก่ำที่พร่าเลือนของนางจึงค่อย ๆ เลื่อนไปบนใบหน้าของบุรุษปริศนา ผู้ที่ล้างแค้นปลิดชีพคนทรยศให้นางในลมหายใจสุดท้ายของชีวิต

ชายอาภรณ์สะบัดพลิ้วตามแรงลมหนาว ในมือขวาถือดาบยาวที่หยดเลือดกำลังไหลรินลงสู่ปลายแหลม ใบหน้าคมเข้มนั้นเย็นชาประดุจน้ำแข็ง แต่ดวงตากลับสั่นไหวด้วยคลื่นอารมณ์บางอย่างที่ยากจะอ่านออก

‘อา… นึกว่าใคร… ที่แท้ก็คู่แข่งของไอ้สุนัขนั่นนี่เอง... ขอบใจมากนะ…’

ความคิดสุดท้ายของนางส่งเสียงดังขึ้นมา ดวงตาหงส์ก็ค่อย ๆ ปิดลงอย่างช้า ๆ ด้วยความปล่อยวาง พร้อมลมหายใจที่แผ่วบาง

‘หลง… มู่… เฉิน…’