มาร์ติน

เสียงหัวเราะที่ดังกึกก้องจากตัวละครหนึ่งตัวแปลงร่างไปมาเป็นอีกตัวคือตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดของความทรงจำเกี่ยวกับ 'Martin' ในความคิดของผม ฉากที่มาร์ตินแสดงหลายบทในฉากเดียว — เช่นเล่นเป็นตัวเขาเองแล้วก็เปลี่ยนเป็น 'Sheneneh' หรือ 'Jerome' ระหว่างบทสนทนา — มันทำให้ผมหยุดหายใจทั้งจากการฮาและความทึ่ง

ฉากหนึ่งที่เด่นชัดคือตอนที่เขาแปลงตัวเป็น 'Sheneneh' แล้วเดินเข้ามาในผับด้วยท่าทางโอเวอร์สุดๆ ทรงผมและเสียงที่แตกต่างกัน ทำให้ความขัดแย้งระหว่างตัวละครกับโลกจริงในเรื่องกลายเป็นซีนคอมิดี้ที่ทรงพลัง การเปลี่ยนแปลงสั้นๆ แต่ต่อเนื่องของจังหวะการพูด การเคลื่อนไหว และใบหน้าเป็นสิ่งที่ฝังอยู่ในความทรงจำผม นี่ยังรวมถึงการใช้มุมกล้องที่จับมุมมองใกล้ ทำให้เรารู้สึกเหมือนเป็นคนในฉากนั้นด้วย เสียงหัวเราะของผู้ชมในสตูดิโอก็บิวท์ความตื่นเต้นให้ฉากพวกนี้ยิ่งขึ้นไปอีก — ฉากแบบนี้แสดงให้เห็นว่ามาร์ตินมีทักษะในการเล่นบทหลายอารมณ์ได้อย่างแม่นยำ และมันยังคงเป็นสิ่งที่ผมเอ่ยถึงเวลาเล่าให้เพื่อนฟังจนถึงทุกวันนี้

การตามผลงานของมาร์คจิรันธนินทำให้รู้สึกเหมือนได้ติดตามเพื่อนร่วมทางคนหนึ่งมากกว่าศิลปินไกลๆ

ในมุมมองของคนอ่านที่ชอบลงลึกฉันมักเริ่มจากเว็บไซต์ทางการของผู้สร้าง เพราะที่นั่นมักมีข่าวประกาศงานใหม่ ลิงก์สั่งซื้อแบบเป็นทางการ และลิสต์กิจกรรมล่วงหน้า ทำให้รู้ว่าผลงานชิ้นไหนเป็นผลงานหลักหรือแค่การร่วมงานสั้นๆ นอกจากนี้จดหมายข่าว (newsletter) ที่สมัครไว้จะส่งข้อมูลพิเศษเช่น เบื้องหลังการเขียน หรือลิงก์อ่านบทนำฟรี ซึ่งช่วยให้ประเมินความน่าสนใจก่อนไปสอยเล่มจริง

ช่องสื่อสังคมที่มาร์คใช้เป็นช่องทางแจ้งข่าวสำคัญอีกอย่างหนึ่ง ความเห็นส่วนตัวคือการตามเพจหรือช่องที่มีเครื่องหมายยืนยัน (official) ช่วยลดความสับสนจากแฟนเพจปลอม และอย่าลืมกดแจ้งเตือนเมื่อมีการไลฟ์หรือปล่อยตอนพิเศษ ทั้งยังสามารถเข้าไปร่วมกิจกรรมคอมเมนต์หรือ Q&A เพื่อสัมผัสสไตล์การตอบและมุมมองของผู้สร้างได้โดยตรง

สุดท้ายการไปงานหนังสือ งานเสวนา หรืองานออกบูทของสำนักพิมพ์มักให้โอกาสได้เจอผลงานลิมิเต็ดหรือของแถมที่หาไม่ได้ออนไลน์ ทำให้การสะสมมีรสชาติขึ้น การได้ยืนคุยสั้นๆ หรือฟังการพูดคุยบนเวทีทำให้เข้าใจเจตนารมณ์ของงานมากกว่าแค่โพสต์ข่าวบนหน้าจอ นี่แหละคือวิธีที่ฉันใช้ติดตามผลงานและรู้สึกว่าการเป็นแฟนมีพื้นที่เติบโตไปพร้อมกับผู้สร้าง

กฤษตินมีเส้นทางที่น่าติดตามตั้งแต่เป็นคนทำงานสร้างสรรค์แนวทดลองจนถึงผลงานที่เข้าถึงคนทั่วไปได้ง่ายขึ้น

ผมเห็นเขาเริ่มจากเรื่องเล็กๆ ทั้งเป็นคนเขียนบทสั้น ทำเพลงอินดี้ และทำหนังสั้นซึ่งมีเสน่ห์แบบบ้านๆ งานยุคแรกของเขามักเน้นความเปราะบางของเมืองและคนตัวเล็กๆ อย่างเรื่อง 'บทกวีกลางคืน' ที่เป็นชุดบทกวีผสมเสียงดนตรีกับภาพ หรืองานดนตรีบรรเลงอย่าง 'เสียงราตรี' ที่หลายคนฟังแล้วบอกว่าให้บรรยากาศแบบกลางดึกในกรุงเทพฯ ส่วนหนังสั้นเรื่อง 'แสงในสายฝน' ก็แสดงให้เห็นทักษะการเล่าเรื่องภาพโดยไม่ต้องพึ่งบทพูดมากนัก

พอได้ติดตามนานๆ ผมเริ่มชอบการใช้รายละเอียดเล็กๆ ในงานของเขา มันทำให้ผลงานที่ดูเรียบง่ายมีความลึกซึ้ง และแม้จะไม่ใช่คนดังระดับท็อป แต่ผลงานของกฤษตินมักถูกพูดถึงในวงคนรักงานอาร์ตเพราะความจริงใจและสัมผัสทางเสียง-ภาพที่ชัดเจน นี่คือคนสร้างสรรค์ที่ผมคิดว่าจะมีอะไรน่าสนใจออกมาอีกเรื่อยๆ

ชื่อเสียงของมาร์คจิรันธนินเตะตาในแวดวงนักอ่านสายเล่าเรื่องที่ผสมความจริงกับแฟนตาซีได้อย่างแนบเนียน

ผมมักจะเรียกงานของเขาว่าเป็น 'ความอบอุ่นที่มีหนาม' เพราะเขาไม่กลัวใช้โทนละมุนเพื่อเล่าเรื่องหนัก ๆ ทำให้เรื่องที่ดูธรรมดากลายเป็นบทสนทนากับชีวิตจริง ผลงานอย่าง 'เงาแห่งนคร' แสดงให้เห็นการสร้างโลกเมืองที่มีมิติของประชากร ขณะที่ 'ดวงดาวที่หายไป' กลับเล่นกับความทรงจำและการสูญเสีย ส่วน 'สายลมบนชั้นดาดฟ้า' นั้นละเอียดอ่อน เหมือนบทกวีที่ถูกขยายเป็นบทเล่าเรื่องยาว

สไตล์การเขียนของเขาใช้ภาษาที่เป็นกันเองแต่คั่นด้วยภาพเชิงเปรียบเปรยซึ่งทำให้ฉากธรรมดาดูมีน้ำหนักกว่าเดิม ผมชอบวิธีที่ตัวละครถูกวางให้มีข้อบกพร่องชัดเจน แต่ผู้อ่านยังยึดโยงได้เสมอ นั่นทำให้ผลงานของเขาอ่านสนุกทั้งในแง่ของความบันเทิงและการสะท้อนสังคม เมื่ออ่านจบบางครั้งรู้สึกเหมือนได้เดินออกจากห้องมืดแล้วอากาศเย็นกว่าเดิม นี่คือคุณสมบัติที่ทำให้ผมกลับไปหยิบหนังสือของเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก