ละครเพลิงบุญ

คิณ อัคนี สุริยวานิชกุล ทายาทคนโตของสุริยวานิชกุลกรุ๊ป อายุ 26 ปี นักธุรกิจหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตร เย็นชากับผู้หญิงทั้งโลกยกเว้นเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น เอย อรนลิน "เมื่อเขาดึงเธอเข้ามาในวังวนของไฟรักที่แผดเผาหัวใจดวงน้อยๆของเธอให้ไหม้ไปทั้งดวง" "เธอแน่ใจนะว่าจะให้ฉันช่วยค่าตอบแทนมันสูงเธอจ่ายไหวเหรอ?" เอย อรนลิน พิศาลวรางกูล ดาวเด่นของวงการบันเทิงที่ผันตัวไปรับบทนางร้าย เธอสวย เซ็กซี่ ขี้ยั่วกับเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น "เขาคือดวงไฟที่จุดประกายขึ้นในหัวใจดวงน้อยๆของเธอให้หลงเริงร่าอยู่ในวังวนแห่งไฟรัก" "อะ อึก จะ เจ็บ เอยเจ็บค่ะคุณคิณ"

วันนั้น พ่อแม่และพี่สาว ทั้งหมดทำงานอยู่ต่างประเทศ บอกกับฉันกะทันหันว่า ฉันเป็นลูกของมหาเศรษฐีที่มีทรัพย์สินเป็นล้าน ล้านดอลลาร์!เจอรัลด์ ครอว์ฟอร์ด: ฉันเป็นคนรวยรุ่นที่สองงั้นหรือ?

“เจ้าสัวขอให้เฮียปราบหนูจี แต่เฮียไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ เพราะเฮียจะขยี้หนูให้จมเตียงแทน”

หลิวเยี่ยนฟางรถคว่ำตายแล้วมาเกิดใหม่ในร่างของเสิ่นเยี่ยนฟาง เด็กสาวที่ตายเพราะพิษไข้ นางถูกสั่งให้แต่งงานกับบัณฑิตป่วยออดแอดคนนึง ด้วยสินสอดข้าวสาลีหนึ่งถุงกับเงินหนึ่งตำลึง "เอ้อ  ได้เกิดใหม่ทั้งทีก็โคตรจน  ฉันควรดีใจไหมวะคือนี่บ้านเหรอเนี่ย  แล้วยังมีญาติผัวประสาทเห็นแก่ตัวชอบเอาเปรียบ  อีกเวรของกรรมจริงๆ" หลิวเยี่ยนฟางที่ตอนนี้อยู่ในร่างของเสิ่นเยี่ยนฟางสาวน้อยวัยสิบเจ็ดกำลังด่าทอชะตาชีวิตที่ได้เกิดใหม่ ก่อนจะเข้าไปดูสามีหมาดๆที่เพิ่งจะแต่งงานกันเมื่อวาน  อืมหล่อมาก  เสียดายขี้โรคไปหน่อย  ก่อนจะเรียกคนที่หลับอยู่ "นี่เมิ่งหย่งชวน  มาคุยกันหน่อยข้ามีเรื่องต้องคุยกับท่าน" เมิ่งหย่งชวนตื่นนานแล้วตั้งแต่เห็นนางยืนเท้าเอวเป่าปอยผมตนเองทำท่าเหมือนลูกแมวน้อยขู่ฟ่อๆ  ชี้ท้องฟ้าด่าสายลมอยู่หน้าบ้านก็อมยิ้ม  ก่อนจะปรับสีหน้าจริงจัง "อืมภรรยาเจ้ามีเรื่องอันใดหรือ" "น้องสาวเจ้าอยากเก็บไว้ไหม  ปิ่นปักผมนั่นของมารดาข้า  นางหน้าด้านยื้อแย่งเจ้าตอบมาคำเดียวยังต้องการนางไหม" เมิ่งหย่งชวนไม่เข้าใจที่นางพูดจึงส่ายหน้า  แต่คนตัวเล็กเข้าใจผิดว่าเขาบอกว่าไม่ต้องการจึงพยักหน้าให้เขา  "อืมดีมาก  เมิ่งลู่เจินเจ้ามาดูพี่ชายเจ้าหน่อยเข้าจะไปทวงของๆข้าคืน"

เฉิงเข่อซิง เติบโตมาในครอบครัวของฝ่ายมารดา เธอถูกเลี้ยงดูโดยมารดาและท่านลุงท่านน้าทั้งหลายเป็นคนคอยเลี้ยงดูและสั่งสอน เธอเคยถามถึงพ่อผู้ให้กำเนิดของตนเองจากมารดาครั้งหนึ่ง จนสามารถล่วงรู้ว่าบิดาของตนเองคือใครและอยู่ที่ใด นางจึงตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า จะเดินทางไปพบหน้าบิดาของตนเองสักครั้ง!!!

ฉันเพิ่งจดทะเบียนสมรสกับคุณชายแห่งแวดวงเมืองหลวงเมื่อตอนเช้า พอตกบ่ายเขาก็พาฉันมาหย่า ฉันกำสมุดทะเบียนสีแดงและสีเขียวทั้งสองเล่มไว้แน่นขณะที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ ขณะที่ข้างกายมีเสียงหัวเราะเยาะเย้ยอย่างไม่เกรงใจจากพวกเพื่อนของเขา “เซี่ยชิงหาน นายถึงกับพาคุณหนูใหญ่มาจดทะเบียนแล้วก็หย่าจริง ๆ เพราะคำพูดประโยคเดียวของหลินซวงหัวเนี่ยนะ” “ฮ่า ๆ พวกนายดูสิ คุณหนูใหญ่หน้าซีดไปหมดแล้ว คงไม่ใช่ว่าจะร้องไห้หรอกนะ!” ทว่าเซี่ยชิงหานกลับโอบไหล่หลินซวงหัวผู้เป็นน้องสาวบุญธรรม พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ได้ทะเบียนมาครบทั้งสองใบแล้ว ทีนี้ยอมยิ้มให้ฉันแล้วใช่ไหม??” หลินซวงหัวหลุดหัวเราะพรืด รอยยิ้มเบ่งบานบนใบหน้าที่เคยเย็นชา ฉันอยากเข้าไปเค้นถาม แต่กลับถูกพี่ชายทั้งสามคนดึงตัวเอาไว้แน่น พี่ใหญ่ที่เป็นประธานบริษัทขมวดคิ้ว “มีแค่เซี่ยชิงหานที่ทำให้ซวงหัวหัวเราะได้ เธอสะสมบุญกุศลบ้างเถอะ” พี่รองที่เป็นราชาจอเงินผลักฉันล้มลงกับพื้น “ชาติกำเนิดของเขาน่าสงสาร ส่วนเธอมีพร้อมทุกอย่าง ผู้ชายแค่คนเดียวไม่ได้ขาดแคลนหรอกน่า” พี่ชายคนที่สามซึ่งเป็นศาสตราจารย์ด้านชีววิทยาตีหน้าขรึม “เซี่ยชิงหานน่าจะแต่งงานกับเขาตั้งนานแล้ว เธออย่าไปตามตอแยพวกเขาอีกเลย” พวกเขาจับยัดฉันเข้าไปในรถ ไม่ยอมให้ฉันเป็นตัวขัดขวางความสุขของแสงจันทร์ขาวในดวงใจของพวกเขา ในที่สุดระบบที่หายไปนานก็ออนไลน์ขึ้นมา [โฮสต์ ตรวจพบว่าภารกิจจีบเป้าหมายสำเร็จแล้ว! ต้องการกลับสู่โลกจริงเลยไหมคะ] ฉันนั่งอยู่บนเบาะหลังพลางมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความเศร้าหมอง ทว่ากลับเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา ละครฉากเศร้าที่แสดงเพื่อภารกิจนี้จบลงแล้ว ความรักความแค้นของพวกเขา นับจากนี้ฉันไม่ขอร่วมวงด้วยอีกต่อไป!