เพลิงรักพ่อเลี้ยงทมิฬ

เธอไม่ทันได้เห็นหรือได้ยินเสียงเขาเข้ามาเลย จนกระทั่งถูกแขนใหญ่ ๆ กอดรัดเอาไว้แน่น แขนของเธอถูกกดทับไว้ข้างลำตัวอย่างไม่มีทางขยับ ปืนในมือถูกกระชากออกไปอย่างง่ายดาย เธอแทบไม่ได้ยินเสียงกระสุนที่ถูกปลดออกและหล่นลงบนฝ่ามือของเขาเลย และก่อนที่เธอจะรู้ตัว เขาก็เก็บปืนเข้าโฮลสเตอร์เรียบร้อยแล้ว ด้วยท่าทางคล่องแคล่วเท้าที่สวมรองเท้าบูทถูกยกไปวางบนเก้าอี้ แล้วดึงคนตัวเล็กลงนอนคว่ำบนบนตักอย่างรวดเร็วไม่ทันแม้กระทั่งจะได้ตั้วตัว“ว้าย!”ชิดชนกร้องเสียงหลง รู้สึกอับอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี เมื่อท้องของเธอไปกระแทกกับต้นขาแข็ง ๆ แต่ในตอนนั้น เธอยังไม่รู้เลยว่าโชคชะตาที่น่าอับอายกว่านี้กำลังรอเธออยู่กระโปรงของเธอถูกดันขึ้นสูงจนเห็นชายผ้าที่เริ่มขาดรุ่ยของชุดที่เธอชอบที่สุด เธอคิดว่าเขาคงหยุดแค่นี้ นี่มันก็แย่พอแล้วและไม่เหมาะสมอย่างยิ่งที่เขาจะเห็นเธอในชุดชั้นใน แต่เขาคงไม่ทำอะไรมากไปกว่านี้หรอกมั้ง…เขาเป็นสุภาพบุรุษไม่ใช่หรือ อย่างน้อยเขาก็ทำตัวเป็นแบบนั้น...หญิงสาวพยายามจะดิ้นรนต่อสู้อย่างเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้ใครได้ยินเสียงและเข้ามาพบพวกเขาในสภาพที่ไม่เหมาะสม ไม่ว่าจะเป็นคนใช้หรือสมาชิกในครอบค

หัวใจของเขาแทบจะหยุดเต้นในขณะที่เดินข้ามห้องไปหาเธอ แต่เขารู้ว่าเธอไม่ได้ยินเสียงเขา ซึ่งเป็นผลจากการที่เขาเคยเป็นนักล่าและผู้วางกับดักที่เก่งมาตั้งแต่เด็ก ในใจได้แต่ภวนาว่าเขาจะไปถึงตัวเธอได้ก่อนที่เธอจะทำอะไรโง่ ๆ โดยไม่ได้ตั้งใจ และอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้ ไม่ว่าจะกับตัวเธอเอง กับเขา หรือกับคนที่อาจโดนกระสุนพลาดภาดายอมรับว่าเขาไม่ควรตีเธอ แต่เขายอมแพ้ต่อสัญชาตญาณดิบ ๆ ที่ต้องการให้เธอตระหนักถึงความร้ายแรงของสิ่งที่เธอกำลังทำภีรพลน้องชายของเขาอาจจะเพียงแค่ตะโกนด่า แต่ภีรพลเป็นสุภาพบุรุษมากกว่าเขาเสมอ ภีรพลเกิดมาในช่วงที่ครอบครัวเริ่มมีเงินทอง และในฐานะลูกคนเล็ก เขาได้รับการอบรมและเลี้ยงดูอย่างประคบประหงมมากกว่าภาดาที่เป็นลูกคนโตคิ้วดกดำสองข้างขมวดเข้าหากัน ขณะที่เขากำลังลงมือตีเธอ เขาไม่ได้สังเกตสภาพเสื้อผ้าของเธอมากนัก แต่เมื่อนึกย้อนกลับไป เขาก็ตระหนักได้ว่าเสื้อผ้าทุกชิ้นที่เธอสวมใส่อยู่ไม่เพียงแต่ล้าสมัย แต่ยังเก่าจนแทบไม่เหมาะสมที่จะสวมใส่ โดยเฉพาะกางเกงชั้นในของเธอทว่าทันใดนั้น เขาก็ตกใจเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าผู้หญิงตัวเล็กแบบเธอเป็นสิ่งที่ดึงดูดเขาอย่างมาก แต่ความจริงนี้

ชิดชนกไม่รู้ตัวว่าหิวจนกระทั่งได้กลิ่นอาหารที่ถูกนำมาเสิร์ฟ สเต็กจากไร่ที่ย่างได้ที่พอดี ปรุงด้วยกระเทียมและเครื่องเทศ ขนมปังร้อน ๆ ที่เพิ่งทำสด ๆ เมื่อเช้านี้ หอมใหญ่ทอด มันฝรั่งบด รวมทั้งชาเย็นและกาแฟเธอไม่คิดว่าเธอจะเคยชินกับปริมาณอาหารที่ครอบครัวนี้บริโภคในหนึ่งมื้อ และเกือบสองในสามของอาหารนั้นถูกบริโภคโดยเจ้าบ้านแต่แล้วเธอก็คิดว่าเขาต้องใช้พลังงานทั้งหมดนั้นไปกับการทำงานในไร่ แน่นอนว่าเพราะดูเหมือนจะไม่มีไขมันส่วนเกินบนตัวเขาเลย มีแต่มัดกล้ามแข็ง ๆ ไปทุกสัดส่วนก่อนที่เธอจะเอื้อมไปหยิบจานสเต็กที่อยู่ตรงหน้า ชายหนุ่มก็คว้าจานของเธอไปและจัดอาหารให้ โดยเลือกเนื้อชิ้นเล็กกับเครื่องเคียงอื่น ๆ ในปริมาณที่เหมาะสม แล้วส่งจานกลับมาให้เธอ“ฉันอยากให้เธอกินให้หมด เธอกับน้องสาวกินเหมือนนก มาอยู่กลางไร่กลางป่าแบบนี้ ต้องสะสมพลังงานสำรองไว้บ้างเผื่อเหตุการณ์ไม่คาดคิด”แม้ว่าเธอจะรู้ว่าเขาลดปริมาณอาหารลงจากที่เขาจะกินเอง แต่ก็ยังเป็นปริมาณที่มากเกินไป“ฉันกินทั้งหมดนี้ไม่ไหวแน่ มันจะทำให้ฉันป่วย และนั่นก็จะทำให้จุดประสงค์คุณเสียไป”ภาดาหัวเราะกับคำพูดของหญิงสาว เสียงหัวเราะทุ้มลึกที่ทำให้ชิด

เหมือนอย่างที่ภีรพลบอกไว้จริง ๆ ภาดาอดทนและใจดีกว่าที่เธอจะให้เครดิตเขาได้ ทั้งกับเธอและม้า บางครั้งระหว่างบทเรียน เธอต้องสงสัยว่าเขากำลังพูดกับใครกันแน่ เธอหรือม้าม้าที่เขาเลือกให้เป็นม้าวัยกลางคน สุภาพและได้รับการดูแลเป็นอย่างดี เช่นเดียวกับคอกม้าที่สะอาดสะอ้าน ชิดชนกขยับถอยหลังเล็กน้อยเพราะไม่อยากเข้าไปขวางทางเขาในขณะที่เขากำลังผูกอานให้ม้า พอเสร็จแล้วก็นำม้ามาหาเธอ มือเล็กยื่นออกไปโดยไม่รู้ตัว รู้สึกตื่นเต้นกับแม่ม้าตัวโตตรงหน้า ทำให้ไม่ไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกมองด้วยสายตาพอใจอยู่“แก้วครับ นี่คือชบา มันเกิดที่นี่ และเคยเป็นม้าของนายภีมตอนที่เขายังเป็นเด็ก ที่เพิ่งฝึกขี่ม้า ชบามันเชื่องและวิ่งช้า เหมาะกับคนเริ่มฝึกเหมือนเธอ” เสียงทุ้มห้าวเอ่ยช้า ๆ อย่างนุ่มนวลภาดาปล่อยให้ชิดชนกทำความรู้จักกับม้า โดยคอยสังเกตเธออย่างใกล้ชิด ส่วนใหญ่เพื่อดูว่าเธอมีปฏิกิริยาอย่างไรกับสัตว์ตัวใหญ่ แต่ก็เพราะเขาก็แทบจะละสายตาจากเธอไม่ได้ ในกางเกงยีนที่เธอสวมใส่ ซึ่งคับแน่นรอบเอวที่เล็กกระจิริดของเธอ ไม่ต้องพูดถึงก้นสวย ๆ ที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีเขารู้ว่าจะต้องใช้สมาธิทั้งหมดเพื่อให้จิตใจจดจ่ออยู่กับบทเร

ชิดชนกทำหน้าบึ้งและถอนหายใจ แล้วจึงเดินเข้าไปในห้องเพียงไม่กี่ก้าวเพื่อปิดประตูด้านหลังเธอ“ฉันขอโทษที่รบกวนคุณ...”“ดื่มไหม?”เขาขัดจังหวะ ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานและยื่นขวดให้เธอ“ไม่ค่ะ ขอบคุณ”เขาส่งเสียงฮึดฮัด และเธอต้องกลั้นเสียงหัวเราะ เขาเปิดลิ้นชักบนโต๊ะและหยิบแก้วอีกใบที่ดูใหญ่เกินไปสำหรับเธอ“เธอจะไม่ให้ฉันดื่มคนเดียวใช่ไหม แก้ว” เขาถาม และไม่สนใจคำตอบของเธอ เทเหล้าให้ถึงครึ่งแก้ว แล้วเติมแก้วของตัวเองเกือบเต็มทำไมเสียงเรียกชื่อของเธอที่หลุดจากปากเขาถึงทำให้ร่างกายรู้สึกแปลก ๆภาดาเก็บขวดกลับไป แล้วมองหญิงสาว มองแก้วที่เขาตั้งใจให้เธอ จากนั้นก็หยิบขวดอีกใบจากลิ้นชัก ซึ่งเธอคิดว่าน่าจะเป็นน้ำ เทลงไปในแก้วของเธอ จนเกือบจะเต็มเหมือนแก้วของเขา จากนั้นเขาก็ยื่นแก้วให้เธอ ยักคิ้วขึ้น ราวกับถามว่าเธอยังยืนอยู่ที่ประตูทำไม และท้าทายให้เธอมาเอาไปชิดชนกถอนหายใจ และทำในสิ่งที่เธอรู้ว่าไม่ควรทำ โดยการรับคำท้าของเขา เดินเข้าไปในถ้ำสิงโตและรับเครื่องดื่มที่เขายื่นให้อย่างง่ายดายเธอกำลังจะยกแก้วขึ้นดื่ม แต่ชายหนุ่มลุกขึ้นและยื่นแก้วมาตรงหน้าพร้อมกับกล่าวคำอวยพร“แด่คุณครูคนส