การเดินเรื่องไม่ได้มุ่งหวังจะให้เฉลยทุกอย่างในทันที แต่ชอบปล่อยให้ผู้อ่านเติมช่องว่างเอง ซึ่งฉันชอบเพราะมันทำให้การอ่านเป็นกระบวนการร่วมกัน ระหว่างบทจะมีบทสนทนาที่ดูเหมือนไม่สำคัญ—แต่จริง ๆ แล้วทำหน้าที่เป็นกระจกสะท้อนความผิดพลาดและการปลงของตัวละคร หลายฉากนึกถึงโทนการเล่าเรื่องแบบ 'The Remains of the Day' ที่เน้นความเงียบและน้ำหนักของคำพูดน้อย ๆ แต่มากด้วยความหมาย