พ่ายธาวิน

Ember Inn Hotel 00:20 เมญ่ามาถึงช้ากว่าที่นัดหมายเพียงเล็กน้อย ลงจากแท็กซี่ที่เรียกมาก็ยืนมองภายนอกของโรงแรม ไม่ใหญ่มากแต่ก็หรูระดับหนึ่ง คนเมายืนตัวโยกราวกับพื้นที่ตรงนี้มีแผ่นดินไหว ก่อนจะสูดหายใจ ตั้งสติเดินผ่านเคาน์เตอร์ที่ไม่มีคนอยู่เลยสักคน ลิฟต์ของโรงแรมขึ้นมาถึงชั้นที่ 5 คนตัวบางเดินออกจากลิฟต์ พลางมองป้ายบอกหมายเลขห้อง แล้วยกมือถือขึ้นดูเลขห้องที่วิว เด็กรับงานเซ็กส่งมาให้ “ห้องห้าศูนย์เก้า” น้ำเสียงที่เปล่งเปลี่ยนไปจากปกติ เมญ่าเมาหนักเพราะดื่มหลายแก้ว แต่ยังประคองตัวเองเดินมาถึงห้องที่นัดหมาย เพราะสติสัมปชัญญะเริ่มลดลงทำดวงตาพร่าเบลอหนัก รวมทั้งหมายเลขห้องที่ดันแตกเพียงเสี้ยวเดียว เปลี่ยนจาก 508 ดูคล้าย 509 ในทันที เมญ่า ! เธอกำลังเคาะห้องผิด... เสียงดัง ก๊อกๆ เพียงไม่กี่ครั้ง คนด้านในก็เปิดประตูให้ เท้าขาวสวมส้นสูง ก้าวเข้าห้องก็ล้มเพราะสะดุดกับพื้นต่างระดับ ทว่ามีชายร่างหนารับเอาไว้ได้ทัน ไม่อย่างนั้น จมูกที่ทำด้วยกระดูกหลังหูคงโดนกระแทกแน่ๆ ภายในห้องเปิดเพียงไฟสลัว คนที่เมาอยู่แล้วยิ่งพร่ามัวทางสายตามากไปใหญ่ แต่รับกลิ่นหอมจากกายหนาได้ดี ชายคนนี้เพิ่งอาบน้ำเสร็จ

วันต่อมา แดดในช่วงสายค่อนข้างแรง เมญ่าอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็หยิบแว่นตากันแดดและกระเป๋าสะพายแบรนด์หรู ลงลิฟต์ของคอนโดชั้นที่ 7 เดินท่ามกลางอุณหภูมิที่อบอ้าวมาด้านหน้าเพื่อจะข้ามถนนไปยังธนาคารสีเขียวที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม ร่างขาวสวมกางเกงเข้ารูปสีดำ เสื้อแขนยาวที่ปกปิดผิวเนียนขาว ไม่ให้กระทบแดดโดยตรง รองเท้าแตะราคาหลักพัน ยืนกอดอกรอสัญญาณไฟจราจรเป็นสีแดง ภาพตรงหน้าคือรถที่เคลื่อนตัวสวนกันไปมา เพราะตรงนี้คือย่านใจกลางเมือง เรื่องจราจรติดชะงักช่วงเช้า เที่ยงวันและเวลาเลิกงานกลายเป็นภาพที่เคยชินของดวงตาสีอ่อนเสียแล้ว ใบหน้าไร้การแต่งแต้มเครื่องสำอางเชิดขึ้น มองสัญญาณไฟ กระทั่งเห็นว่ามันเป็นสีแดง พลันนั้นก็รีบเดินไปยังฝั่งตรงข้ามทันที เมญ่าไม่ได้เดินเข้าไปในภายในธนาคาร เธอเลือกไปยังตู้ฝากเงินอัตโนมัติที่มีชายวัยกลางคนกำลังต่อคิวรอใช้บริการเป็นลำดับ 2 ก่อนจะถอดแว่นตากันแดดที่สวมมา เพราะตัวเองอยู่ในที่ร่ม สักพักก็ถึงคิวของตัวเอง เธอขยับกายไปชิดตู้ฝาก หยิบเงินหนึ่งหมื่นออกจากกระเป๋า ยังไม่ทันจะหย่อนลง ภาพคืนอันร้อนฉ่าก็ผุดขึ้นมาในสมอง เสียงครางและจังหวะของร่างกายดังหยาบโลนก่อกวนจนต้องส่ายหน

ครืด... นั่งเหม่อได้สักพักพลันสะดุ้งจนตัวลอย เมญ่าตกใจเพราะการสั่นของมือถือ แต่ดีใจเมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าดังขึ้นมา ทว่ามองหน้าจอ พลันปรากฏเป็นมุตา แม่ของเธอ ไม่ใช่จุ๊บแจง เพื่อนที่ฝากฝังให้ช่วยหางาน เรียวปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย เมญ่ากำลังนึกว่าแม่คงมีธุระต้องใช้เงินอีกแล้ว ก่อนจะรับสายและปรับอารมณ์จากเศร้าๆ เหงาๆ ให้ฟังเป็นปกติ “ค่ะแม่ เงินที่โอนให้ไม่พอใช้เหรอ” เมญ่าถามทันที เพราะส่วนมากคนปลายสายโทรมาก็มักมีเรื่องเงินมาเกี่ยวข้อง กระนั้นก็เข้าใจดีว่าแม่ต้องดูแลน้องสาวอีก 2 คน อีกทั้งภาระหนี้สินอีกจำนวนหนึ่งยังเหลืออยู่ “คิดว่าแม่โทรมาขอเงินอีกแล้วเหรอ” “อ้าว ก็นึกว่า...” ได้ยินที่แม่ถาม ก็หน้าเสียในทันที เธอปิดปากเงียบไม่พูดต่อ ทุกครั้งที่โทรมาแม่ก็ขอเงินจริงๆ “ทำไมเอาแต่นึกว่าแม่จะขอเงิน” “แม่มีหน้าที่ดูแลน้อง ไม่ได้ทำงานจะเอาที่ไหนใช้จ่ายล่ะ ถ้าไม่เอาจากญ่า” นั่นมันก็ถูก แต่เหมือนว่าเธอลืมนึกถึงอะไรบ่างอย่าง มากกว่าเรื่องนี้ “แม่ไม่ได้ยินเสียงญ่าหลายวัน คิดถึงเลยโทรมาหา” “...” คล้ายกับโดนก้อนหินกระแทกเข้ากลางอก ช่วงนี้เธอไม่ได้โทรหาแม่กับน้องเลย จะคุยกันแค่ผ่านแอปพ

ห้องสัมภาษณ์งานมีคนนั่งรอหลายคน เป็นผู้สมัครที่ถูกเรียกตัวมาเช่นกัน เมญ่าและเต้นั่งรอบนเก้าอี้ด้านหน้า มองดูเพื่อนผู้ร่วมสัมภาษณ์เดินเข้าไปในด้านใน บางคนใช้เวลา 20 นาที บางคนใช้เวลามากกว่านั้น ทว่าพอเดินออกมาก็หน้าหงอยคอตก “ผ่านไหมครับ” เต้เอ่ยถามเพราะอยากรู้ “ไม่ผ่าน” The Grand Orchid Hotel จะแจ้งผลหลังจากสัมภาษณ์ทันที นั้นหมายความว่าเพื่อนๆ ที่เข้าไปก่อนยังไม่มีใครผ่านสักคน กระทั่งถึงคิวของเต้ ถูกผู้จัดการของโรงแรมเรียกตัวเข้าไปด้านใน ชายหนุ่มลุกขึ้น กระตุกชุดสุภาพให้เข้าที่ สูดหายใจสร้างความมั่นใจแล้วเดินเข้าไปนานเกือบ 30 นาที ขณะที่เมญ่านั่งกุมมือตัวเองแน่น ตื่นเต้นจนต้องระบายลมทางปาก มือชื้นเหงื่อทั้งที่มีอากาศเย็นจากแอร์ เต้เปิดประตูออกมาพร้อมรอยยิ้ม เมญ่ายังไม่ทันได้ถามก็ถูกเรียกเข้าไปก่อน หญิงสาวลุกขึ้น ลูบเส้นผมที่มัดรวบไว้อย่างเรียบร้อย สูดหายใจรวบรวมสมาธิ จากนั้นผลักประตูเข้าไปด้วยท่าทางแสนมั่นอกมั่นใจ ภายในห้องเย็นฉ่ำ เมญ่ากระชับเสื้อสูทบนกายราวต้องการไออุ่น แล้วเดินต่อด้วยท่าทางทะมัดทะแมง เธอยืนด้านหน้าโต๊ะทำงานขนาดใหญ่และหรูหรา มองชายหนุ่มร่างสูงปละหันหลังคุยโทรศัพท

21:30บรรยากาศใหม่ทำเมญ่าไม่คุ้นชิน พลิกตัวหลายตลบก็ยังไม่มีท่าทีข่มตาลง สถานที่นอนแปลกไปจากเดิม ทำให้เกิดอาการนอนไม่หลับ คนตัวเล็กลุกขึ้นจากเตียง หยิบผ้าคลุมไหล่คลุมชุดนอนอันวาบหวิวออกมาสูดอากาศด้านนอก ค่ำคืนนี้ประดับด้วยพระจันทร์สวยดวงใหญ่ ลมเย็นโกรกเสียจนผมยาวสลวยปลิวไสวไปตามลม เมญ่ากระชับผ้าคลุมห่อตัวแน่น ชุดนอนผ้าบางๆ ก็ปลิวแนบเนื้อไปตามสรีระเว้าโค้ง“อากาศดี แต่คิดถึงกรุงเทพชะมัด”ไม่เพียงแต่คิดถึงเมืองหลวงที่อยู่มานาน ยังแอบคิดถึงคนที่เขามีเจ้าอย่างเฮียเมฆอีกแล้ว ผ่านมาหลายเดือนความเสียใจจากการผิดหวังนั้นเริ่มจางหาย แต่ความรู้สึกดีๆ ที่มีให้เมฆามันยังคงอยู่ ทั้งที่ควรลืมไปเสียด้วยซ้ำ ก็อย่างว่าเฮียเมฆคือรักแรกของเธอผู้หญิงลืมยากงั้นหรือ...ยากแค่ไหนต้องลืมให้ได้...ใบหน้าสวยเชิดแหงนมองพระจันทร์ลดลงมา ดวงตาหวานพลันเห็นแสงไฟเป็นวงๆ ด้านหน้าหาด“มีควงไฟด้วยเหรอ”เมญ่าตื่นเต้น ครั้งล่าสุดได้ดูคือตอนเป็นเด็ก นั่งเรือประมงตกหมึกกับลุงและจอดหน้าหาดแห่งหนึ่ง เลยได้ดูการควงไฟอันตื่นตาตื่นใจ แต่เมื่อต้องย้ายไปกรุงเทพ ด้วยหน้าที่ของการเรียนและพ่วงไปถึงการงานก็ไม่มีโอกาสได้ดูอีกเลย เมญ่าเ