ฉันมักใช้หลักสามัญสำนึกเป็นเข็มทิศเมื่อแก้บทที่อาจกลายเป็นเวอร์เกินไป เทคนิคแรกคือการตัดสิ่งที่ไม่จำเป็นออก เช่นบทพูดที่อธิบายอารมณ์มากเกินไปหรือเครื่องหมายอารมณ์ที่ชัดเจนเกินไป ฉากที่ดีมักจะให้ผู้ชมตีความเองได้ ดังตัวอย่างจาก 'Manchester by the Sea' ที่ความเงียบและจังหวะหายใจของตัวละครบอกอะไรได้มากกว่าบทพูดเยิ่นเย้อ
ตัวอย่างที่มักนึกถึงคือตอนที่ตัวเอกใน 'The Lord of the Rings' เดินทางไปโดยไม่รู้สึกเหมือนฮีโร่ตลอดเวลา แต่ยังต้องคิดถึงความเรียบง่าย—ความคิดเล็กๆ เหล่านั้นทำให้ฮีโร่ไม่กลายเป็นสัญลักษณ์เชิงเดียว เทคนิคการใช้ภาษาพูดในความคิด (colloquial inner voice) การใส่รายละเอียดประสาทสัมผัสที่ไม่ต้องยิ่งใหญ่ และการยอมให้ตัวละครมีความผิดพลาดทางศีลธรรมเล็กๆ น้อยๆ ล้วนช่วยถ่ายทอดสามัญสำนึกได้อย่างทรงพลัง งานเขียนที่ทำได้ดีก็มักจะทำให้ผู้อ่านยิ้มกับความเป็นมนุษย์ของตัวละคร แทนที่จะยกย่องหรือประดิษฐ์ความรู้สึกขึ้นมาเอง