ส่วนจ้าวลู่ซือมีเสน่ห์ที่การเตรียมบทเป็นการสร้างนิสัยให้ตัวละครกินได้ในชีวิตจริง เธอมักบอกว่าเลือกขยายรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เช่นจังหวะการพูด ท่าทางเมื่ออาย หรือการใช้สายตา เพื่อให้ฉากตลกหรือฉากดราม่ามีสีสันมากขึ้น ในงานอย่าง 'The Romance of Tiger and Rose' กับ 'Love Between Fairy and Devil' วิธีของเธอชัดเจนว่าเน้นการทดลองกับท่าทางและน้ำเสียงจนได้จังหวะที่ทำให้คนดูหัวเราะหรืออินตามได้ทันที
พอถึง 'The Romance of Tiger and Rose' ฉันเห็นการเติบโตของฝีมือชัดเจนขึ้น—บทนำที่ต้องพลิกหลายบทบาท ทั้งความเฉลียวฉลาด การเล่นกับเมตา-นิยาย และการสร้างเคมีโรแมนติกกับนักแสดงร่วม ทำให้เธอพิสูจน์ว่าไม่ได้เก่งแค่คอมเมดี้ แต่ยังรับบทนำได้แน่นและมีมิติ นอกจากนั้นการรับบทสมทบใน 'The Long Ballad' ก็เป็นตัวอย่างดีว่าเธอเลือกงานหลากหลายแนว ทั้งแนวย้อนยุคและดราม่าที่ต้องใช้ความละเอียดอ่อนมากขึ้น ซึ่งช่วยขยายพอร์ตให้คนเห็นว่าเธอปรับตัวได้