หัวแก้วหัวแหวน หมาย ถึง

"คนหนึ่งยอมเป็นตาเพื่อมองทางให้อีกคน... แต่อีกคนยอมเป็นใจที่ยอมหยุดเต้นเพื่อให้อีกคนได้ไปต่อ" เรื่องราวความรักและความผูกพันอันลึกซึ้งของพี่น้องฝาแฝด 'แก้วตา' และ 'ดวงใจ' ที่ชีวิตต้องพลิกผันเมื่อเผชิญกับจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นปมความลับของครอบครัว โรคร้ายที่เข้ามาพรากความฝัน หรือทางเลือกของความรักที่ดันสวนทางกัน​นิยายเรื่องนี้จะนำคุณไปสัมผัสกับความหมายของคำว่า "เสียสละ" ที่ไม่ใช่แค่เพื่อคนรัก แต่เพื่อ "อีกครึ่งหนึ่งของชีวิต" ที่คลอดตามกันมา ดราม่าจะค่อยๆ ไต่ระดับความเข้มข้น ชวนให้คนอ่านลุ้นและเอาใจช่วยในทุกๆ การตัดสินใจของทั้งคู่ ว่าความรักของพี่น้องคู่นี้จะสามารถเอาชนะโชคชะตาอันแสนโหดร้าย และจับมือกันไปจนถึงบทสรุปสุดท้ายได้หรือไม่... เตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้ให้ดี เพราะเรื่องนี้จะทำให้คุณอบอุ่นหัวใจจนน้ำตาไหลแน่นอน!

“ถ้าท่านแม่ จะฆ่าเขา ขอให้ฆ่าลูกด้วย”แก้วกัลยากอดร่างชายหนุ่มไว้แน่น “ถ้าเขาเป็นอะไรไป ลูกพร้อมตาย”น้ำเสียงเด็ดเดี่ยว แววตากล้าแข็ง “ท่านแม่อยากให้ลูกตายใช่ไหม”ทุกคนต่างหันหลังกลับ “พาเจ้าหนุ่มไปกักขังไว้”หญิงสาวพยายามวิ่งตามหา “ถ้าเจ้าไม่อยากให้มันตาย จงอย่าตามไป”น้ำเสียงเกรี้ยวกราด “จับนางไว้”หญิงสาวพยายามต่อสู้แต่แรงอันน้อยนิดหรือจะสู้พวกมันได้ “วายุ นายอยู่ ที่ไหน”หญิงสาวเฝ้าตามหา ที่นี้มันเป็นที่ไหน “ทำไหม ฉันรู้สึกปวดหัวใจอย่างนี้” ภาพที่วนเข้ามาในหัวเป็นภาพหญิงสาวแสนสวยแต่งกายสีสันสดใสนั่งคุยกับพญาครุฑหนุ่มเนื้อตัวแดง ความรักต่างเผ่าพันธุ์ “อย่าให้ ท่านพ่อ ข้าเห็นท่าน”พญาครุฑวายุภัทรหัวเราะเบาๆ “ไม่ต้องกลัว ข้า ไม่ให้ใครเห็นอยู่แล้ว”ความรักทำให้สองหนุ่มสองแม้ต่างเผ่าพันธุ์ มีความสัมพันธ์สวาทที่แนบแน่น นานวันเข้า “เจ้าพร้อม จะไปกับข้าไหม”ทั้งสองคนหาทางหลบหนีจากถ้ำเมืองบาดาล ทั้งสองคนต้องการหนีไปให้ไกลสุดฟ้าเพื่อไปใช้ชีวิตร่วมกัน มาติดตามความรักของวายุภัทรและแก้วกัลยา พร้อมทั้งความรักของชบาแก้ว กับวายุ จะจบลงอย่างไร ในรักข้ามภพ

นายหัวเขื่อนธารา ผู้อันตรายดังสายน้ำเชี่ยว เขาคือคนที่เธอไม่ควรเผลอใจ หรือแม้แต่เข้าใกล้มากที่สุด นายหัว เขื่อน ธารา จอมเถื่อน × น้องดอกแก้ว ที่แสนอ่อนโยนแต่สู้คน

หมื่นพิบูลย์ไพศาล(ขวัญ) แก้วตา(หลานสาวกำนันเดช) พ่อขวัญ หน้าที่กำจัดคนคดโกงจำต้องรักษา แต่ถ้าต้องแลกมาด้วยการเชือดเฉือนหัวใจตัวเองเล่า ขวัญจะทำเช่นไร สาบานว่าเขาไม่มีวันทรยศต่อบ้านเมือง และจะไม่มีวันทรยศต่อหัวใจ แก้วตา เมื่อความรักก่อเกิดกับ คนดี ที่ไม่คู่ควรในสายตาของคุณลุง หล่อนจะทำเช่นไรจึงจะรักษาทั้งหัวใจและความกตัญญูไว้ได้

ขุนกริชได้ฟังคำถามนั้นก็พอจะรู้ความหมายทันที พระจันทร์คงหมายถึงแม่เพ็ญสินะ ใบหน้าคมที่เคยนิ่งสนิทปรากฏรอยยิ้มบางเบา ร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปใกล้ร่างบอบบางของหญิงสาวตรงหน้าช้าๆ มือกร้านเอื้อมออกไปกุมมือของหญิงสาวเอาไว้โดยที่ไม่ละสายตาไปจากดวงตากลมโตที่มองมาแม้แต่น้อย “สำหรับข้าไม่ว่าจะพระจันทร์ดวงไหนก็ไม่สำคัญเท่าคนที่ยืนชมจันทร์ข้างกันหรอก เจ้าไม่ต้องกังวลกระไรนอกจากเจ้าข้าเองก็ไม่ต้องการใครอื่นอีก” ยาหยีฟังคำตอบนั้นอย่างเหม่อลอย หัวใจเต้นระรัวเมื่อใบหน้าของเขาโน้มเข้ามาใกล้ ขุนกริชไม่ได้บังคับดึงดันแต่เป็นเธอเองที่เลือกจะไม่หนีไปไหน ริมฝีปากที่แตะกันอย่างแผ่วเบาในคราแรกนั้นถอยออกไปเพียงเล็กน้อยก่อนจะกดย้ำลงมาอย่างเอาแต่ใจ ขุนกริชกดจูบลงไปที่ริมฝีปากบางซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาชิมความหอมหวานนั้นอย่างอ้อยอิ่งแต่หิวกระหาย มือหนาโอบรัดรอบเอวบางเอาไว้ก่อนจะดึงรั้งร่างหญิงสาวให้มาแนบชิดกับตนเองจนไม่เหลือที่ว่าง เขากดจูบลงไปที่ริมฝีปากของหญิงสาวอีกครั้งอย่างโหยหา พลางสอดลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานหอมอย่างจาบจ้วง ยาหยีเองก็ตอบรับอย่างเต็มที่

นายหัวสิงหราช จับเธอมาเพื่อแก้แค้นพ่อของเขา ที่กล้าผิด สัญญาว่า จะไม่จดทะเบียนกับใครอีกนอกจากแม่ นังเด็กนี่คงจะแสนยวนยั่ว จนพ่อของเขาตัณหากลับ อยากได้หล่อนมากถึงขนาดยอมจดทะเบียน มาลีรินทร์ตกอยู่ในมือของนายหัวเถื่อน ที่ฉุดกระชากเธอมาเขาไม่ฟังอะไรเลย และยังใจร้ายมาก... เธอตกเป็นจำเลยว่าอยากเป็นเมียพ่อของเขา ใครจะอยากมีผัวคราวปู่แบบนั้นกัน เธอถูกบังคับจากแม่เลี้ยงต่างหาก ดอกไม้ดอกน้อย ในมือเถื่อนของเขา จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ก็ คงจะแล้วแต่ใจของผู้เป็นนาย