ศิษย์สาวป่วนสำนัก

เมื่อศิษย์เอกของเซียนหญิงผู้ยิ่งใหญ่ เลือกทิ้งวิถีเซียนไปแต่งงานกับบุคคลผู้ไม่น่าไว้วางใจ เซียนหญิงจึงมิอาจนิ่งเฉย ต้องติดตามไปดูแลชีวิตของศิษย์ตัวดี แต่ดันต้องมาติดอยู่ในร่างสาวใช้ธรรมดา ๆ กลับร่างไม่ได้เสียอย่างนั้น แล้วนางจะทำอย่างไรต่อกับชีวิตกันล่ะ?!

เป็นความรักในรั้วมหาลัย นางเอกชอบพระเอก เลยยั่วพระเอก เธอก็อย่างรู้ว่าพระเอกจะขึ้นชื่อความเถื่อนสะแค่ไหนกัน

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแค่ในระยะเวลาสั้นๆที่เธอถูกมาเฟียเจ้าเล่ห์จับตัวเอาไว้ มันจะทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาลแบบนี้… “นานๆทีจะเจอผู้หญิงที่กล้าพยศใส่ฉันขนาดนี้ มันเร้าใจดีจริงๆเลย”

จูเพ่ยเพ่ย ต้องหาผู้ที่มีเหมยรัตติกาลบนหน้าผาก มาบำเพ็ญคู่เพื่อบรรลุวิชาขั้นสูงสุด และหลุดพ้นจากความตาย เมื่อรู้ว่าบุรุษผู้นั้นที่ต้องบำเพ็ญคู่ด้วย เป็นศิษย์พี่ของตนที่ออกไปฝึกวิชานอกสำนัก นางก็อับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี ที่ไปปล่อยไก่ตัวโตให้เขาเห็นก่อนหน้า ทว่า... ถ้าฝึกวิชาไม่สำเร็จนางจะต้องตาย ดังนั้นจูเพ่ยเพ่ยจึงงัดทุกแผนเข้าหาศิษย์พี่ผู้ใสซื่อ เพื่อเอาเขามาบำเพ็ญคู่ให้ได้ และแล้วนางก็ทำสำเร็จศิษย์พี่ใหญ่ของนางติดกับแล้ว เพียงแต่หญิงสาวหารู้ไม่ว่าศิษย์พี่ผู้ใสซื่อของนางได้วางหมากเล่ห์กลลวงให้นางลงไปในกับดักเขาอย่างแนบเนียน

อวี้ซินเหยียนร้ายเพราะต้องการความรักจากสามี แต่เขาไม่ได้รักนาง ทั้ง ๆ ที่มีบุตรด้วยกันแล้วหนึ่งคน นางจึงทำเรื่องโง่ ๆ จนตายจากไป มาเฟียสาวผู้มาแทนที่จึงถูกขับไล่ออกจากจวนของสามี พร้อมกับบุตรชายพิการวัย 5 ปี

มารดาผู้ล่วงลับซึ่งเป็นนางกำนัลเคยสอนข้าไว้ ว่าการใช้ชีวิตในวังหลัง สามส่วนต้องอาศัยความอดทน อีกเจ็ดส่วนต้องอาศัยการฉกฉวยโอกาส ในคืนวันสิ้นปี หนานเซียง นางกำนัลที่อยู่ห้องเดียวกันวิ่งกลับมาจากสวนอี่เหมยด้วยใบหน้าซีดเผือด "เยว่อิง ข้าก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว...ฝ่าบาททรงได้ยินข้าท่องกวี ตอนนี้กำลังส่งคนออกตามหาข้าไปทั่วทุกที่เลย แต่พระองค์ทรงเข่นฆ่าพี่น้อง ปลงพระชนม์พระบิดา อำมหิตที่สุด ข้ากลัว... อีกอย่าง ในใจข้ามีเพียงท่านอ๋องจิ้งเท่านั้น" นางน้ำตาคลอเบ้า พร่ำสอนบทกวีประโยคที่ว่า 'หากสายลมทวนรู้ความในใจ โปรดอย่าพัดทำลายดอกเหมยเลย' ให้แก่ข้า "น้องสาวคนดี เจ้าช่วยไปยอมรับแทนข้าทีเถิด วาสนาลาภยศล้นฟ้านี้ ข้ายกให้เจ้าแล้ว" ข้ามองใบหน้าที่ตื่นตระหนกของนาง พลางตอบตกลงอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ลาภลอยที่หล่นมาจากฟ้าเช่นนี้ ไม่ว่าเมื่อใดข้าก็พร้อมจะคุกเข่าอ้าแขนรับมันไว้เสมอ เพียงแต่... ในเมื่อรับมันมาแล้ว ข้าก็ไม่มีทางคืนกลับไปให้อีก