ห้วงฝัน หวน คืน นักแสดง

ซูเหราเป็นสาวสวยเซ็กซี่ที่มีชื่อเสียงในวงการ ด้วยริมฝีปากสีแดงเชิดขึ้นเล็กน้อยและดวงตาที่ชวนหลงใหล สือเยี่ยนชิงคือทายาทที่โดดเด่นที่สุดของตระกูลมหาเศรษฐี เขาเป็นเหมือนดอกไม้บนยอดเขาหิมะที่เอื้อมไม่ถึง ดูเย็นชา เคร่งขรึม และควบคุมตัวเองได้อย่างดี ไม่มีใครรู้เลยว่า คนที่ดูแตกต่างกันสุดขั้วสองคนนี้ จะพัวพันพลอดรักกันอย่างเอาเป็นเอาตายที่เบาะหลังรถไมบัคในยามดึก หรือนัวเนียกันอย่างบ้าคลั่งในห้องน้ำงานเลี้ยงการกุศล หรือแม้กระทั่งหน้ากระจกบานใหญ่ของไร่ไวน์องุ่นส่วนตัว เขาบีบเอวเธอเอาไว้แล้วกระแทกจนเธอขาอ่อนแรง หลังจากปลดปล่อยอารมณ์กันอีกครั้ง เสียงสายน้ำจากฝักบัวก็ดังแว่วมาจากในห้องน้ำ ซูเหราพิงหัวเตียและต่อสายโทรศัพท์ถึงพ่อของเธอ “หนูตกลงแต่งงานกับคุณชายตระกูลใหญ่แห่งหนานเฉิงที่กำลังจะตายเพื่อแก้เคล็ดให้เขาก็ได้ค่ะ แต่ฉันมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง...” ปลายสายตอบกลับด้วยความดีใจที่ปิดไม่มิด “ว่ามาเลย! ขอแค่ลูกยอมแต่ง เงื่อนไขอะไรพ่อก็ยอมทั้งนั้น!” “รอหนูกลับบ้านแล้วค่อยคุยรายละเอียดนะคะ” น้ำเสียงของเธอฟังดูอ่อนหวาน แต่แววตากลับเย็นชาไร้ความรู้สึก ซูเหราวางสายและกำลังจะลุกขึ้นสวมเสื้อผ้า แต่ว่าหางตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นโน้ตบุ๊กของสือเยี่ยนชิงที่วางอยู่ข้างๆ หน้าจอไลน์สว่างวาบขึ้นมา ข้อความล่าสุดมาจากหญิงสาวที่บันทึกชื่อไว้ว่า “รั่วเฉี่ยน” [พี่เยี่ยนชิงคะ ฟ้าร้องดังมากเลย ฉันกลัวจัง...] ปลายนิ้วของซูเหราสั่นขึ้นมาทันที จู่ ๆ ประตูห้องน้ำก็เปิดออก สือเยี่ยนชิงก็เดินออกมา หยดน้ำไหลผ่านไหปลาร้าลงมา เสื้อเชิ้ตของเขาถูกปลดกระดุมทิ้งไว้อย่างไม่ตั้งใจสองสามเม็ด ภายท่าทางเคร่งขรึมแต่ก็แฝงไปด้วยความเซ็กซี่ “ที่บริษัทมีเรื่องนิดหน่อย ผมขอตัวก่อน”เขาหยิบเสื้อคลุมขึ้นมา น้ำเสียงยังคงเย็นชาเหมือนเคย ซูเหรายิ้มปากแดง “ที่บริษัทมีธุระจริงๆ หรือจะรีบไปหารักแรกกันแน่คะ?”

เมื่อเธอและเขา one night stand กันโดยไม่ตั้งใจ "คุณภูมิ" "คุณจูนจะทำอะไรครับ" "จูนร้อนคะ" "เดี๋ยวผมไปเร่งแอร์ให้" "ไม่คะ จูนอยาก ช่วยจูนด้วย" "จะให้ผมช่วยยังไงครับ" "จูนต้องการคุณ "

ร้านอาหารริมน้ำที่เต็มไปด้วยบรรยากาศแสนจะโรแมนติก แต่พราวมุกกลับยืนเหม่อมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย เธอมารอเขาที่นี่มาทุกปี แต่ก็ไม่มีแม้แต่เงาของเควิน ผู้ชายที่เคยให้คำมั่นสัญญากับเธอเอาไว้ ก่อนที่เขาจะหายไปจากชีวิตของเธอ "แกเลิกมารอเขาสักทีได้ไหมพราว ป่านนี้เขาคงมีลูกมีเมียไปแล้วมั้ง แกควรจะเริ่มต้นชีวิตใหม่หาใครสักคนมาเป็นเสาหลัก ทำไมต้องเอาชีวิตไปจมปลักกับผู้ชายคนนั้น คนที่เขาไม่เคยเห็นคุณค่าของแกเลย” นั่นคือน้ำเสียงของน้ำค้าง ที่พยายามพูดเตือนสติเพื่อนรัก เมื่อพราวมุกมักจะมานั่งรอชายคนรักอยู่ตรงนี้ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีวี่แววของเควินเลย หากแต่ว่าพราวมุกยังคงมานั่งรอชายหนุ่ม ตามคำมั่นสัญญาที่ให้กันไว้เมื่อหลายปีก่อน

แต่งงานจัดพิธีมาแล้วสามปี แต่ภรรยาที่เป็นนักบินกลับยกเลิกการจดทะเบียนสมรสกับผมถึง 18 ครั้ง ครั้งแรก ลูกศิษย์หนุ่มของเธอต้องทำการฝึกบินทดสอบ ผมยืนรออยู่ที่หน้าสำนักงานเขตตลอดทั้งวัน ครั้งที่สอง ระหว่างทางเธอได้รับสายจากลูกศิษย์หนุ่มคนนั้นแล้วรีบกลับรถทันที ทิ้งผมไว้ข้างทางอย่างไม่ใยดี หลังจากนั้นเป็นต้นมา ขอเพียงแค่ผมกับเธอนัดแนะกันไปจดทะเบียน ลูกศิษย์หนุ่มของเธอก็จะมีปัญหาต่างๆ นานาเกิดขึ้นเสมอ ในที่สุด ผมจึงตัดสินใจที่จะเดินจากเธอไป แต่เมื่อผมก้าวเท้าขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่ปารีส เธอกลับตามมาถึงปารีสอย่างคลุ้มคลั่งเหมือนคนเสียสติ

"พี่เป็นคนมีความอดทนสูงก็จริง แต่อย่าให้มันหมด" สิ้นเสียงทุ้มบอก มือแกร่งก็ค่อย ๆ ผละออกจากเรียวแขนบาง แต่ก็ไม่วาย "หวังว่าเราจะไม่ทำหรือพูดอะไรแบบนั้นให้พี่ได้ยินอีกพี่มีความอดทนครับ แต่มันไม่ได้มากขนาดนั้น"

'แต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ' ‘เธอต้องรู้สึก-แบบนี้-แค่กับพี่คนเดียว’ NC 20++ | แนะนำผู้อ่านอายุ 20 ปีขึ้นไป