อย่าเสียงดัง

"รู้ว่าหวง ก็ยังดื้อ ดื้อฉิบหาย " "แสบขอโทษ " "ไปไกลๆ ไป ไม่อยากเห็นหน้า" "เฮีย "

น้องสาวของฉันเป็นออทิสติก หมอเรียกอาการนี้ว่า “ภาวะที่สมองได้รับข้อมูลจากประสาทสัมผัสมากเกินไปอย่างรุนแรง” กฎนั้นง่ายมาก ห้ามมีเสียงดังกะทันหัน ห้ามอย่างเด็ดขาด ดังนั้นทั้งชีวิตของฉันจึงถูกตั้งค่าให้เงียบสนิท ฉันไม่เคยใส่รองเท้าส้นสูง ไม่เคยขึ้นเสียง แม้แต่หัวเราะก็ยังไม่ได้รับอนุญาต ทั้งหมดก็เพื่อไม่ให้เธอเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ พ่อของฉัน วิคเตอร์ ดอนแห่งตระกูลคาสเตลลาโน่ มักจะจับไหล่ฉันไว้ ใบหน้าของเขาฉาบไว้ด้วยคำขอโทษ “เซร่า ลูกเป็นเด็กดีของพ่อ การปกป้องน้องสาวของลูกคือหน้าที่ของพวกเรา ลูกแข็งแรงและสุขภาพดี ลูกเสียสละให้น้องสักหน่อยได้ใช่ไหม” วันนั้น ฉันอยู่บนระเบียงชั้นสอง และเผลอปัดกระถางกุหลาบขาวล้มลงโดยไม่ตั้งใจ เสียงกระถางแตกทำให้น้องสาวของฉันที่กำลังอาบแดดอยู่ในสวนด้านล่างเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่พ่อจ้องฉันราวกับฉันคือศัตรู เขาตวาดลั่น “แกอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้หรือไง อยากทำให้น้องเป็นบ้าใช่ไหม” น้องสาวของฉันถอยหลังด้วยความหวาดกลัวจนชนเข้ากับโต๊ะกระจก แล้วกรีดร้องเสียงแหลมบาดหู พ่อพุ่งผ่านฉันไป ร่างของเขาแทบกลายเป็นเงาพร่าเลือนจากความโกรธและตื่นตระหนก เขาชนฉันบนบันได ขณะที่ฉันกำลังวิ่งลงไปช่วย ฉันเสียหลัก หน้าอกกระแทกเข้ากับมุมแหลมของเสาราวบันไดเหล็กดัดอย่างจัง ความเจ็บปวดระเบิดขึ้นในอก ฉันอ้าปากจะกรีดร้อง แต่กลับมีเพียงความเงียบที่หลุดออกมา ครอบครัวของฉันกรูกันเข้าไปล้อมน้องสาวที่กำลังกรีดร้อง ไม่มีใครแม้แต่จะเหลือบมองฉัน ปอดของฉันเต็มไปด้วยเลือด ฉันกำลังจมอยู่บนพื้น พวกเขาทุกคนคิดว่าน้องสาวของฉัน คนที่เป็นออทิสติก ต้องการการปลอบโยนจากครอบครัว พวกเขาคิดว่าฉันแค่หกล้ม คิดว่าฉันรอได้ แต่พวกเขาคิดผิด

ห้ามรักผม ผมเตือนด้วยความหวังดี ผมเกลียดน้ำตาและความอ่อนแอของผู้หญิง จำไว้ว่าเรากำลังเล่นกันตามกติกา เมื่อคุณเอาเงินของผมไปและไม่มีปัญญาหามาใช้คืน คุณจึงมีสองทางเลือก ก็คือติดคุกหรือชดใช้ทางอื่นให้ผมจนคุ้ม ซึ่งคุณก็เลือกทางของคุณแล้ว...ผมไม่เคยบังคับ ----------------------------- "รู้นะว่ายังไม่หลับ คุณกำลังคิดอะไร?" "ฉันคิดว่าเมื่อไรคุณจะเปลี่ยนใจปล่อยฉันไป" "บอกเหตุผลดีๆ มาสักข้อสิ เผื่อผมจะรับฟัง แต่ถ้าคุณอยากจะไปจากผมเพื่อหาผัวใหม่ ผมจะจับคุณล่ามโซ่แล้วขังไว้ในห้องนี้"

พี่ชายเจ้าขาอย่ารังแกน้องเลย โดย มาวิญญา นางเป็นคุณหนูเพียงคนเดียวของสกุลโจวมิใช่หรือ เหตุใดจึงโดนพวกเขารุมรังแกเช่นนี้ โจวหนิงเป่ามีชีวิตสุขสบายอยู่ในจวนสกุลโจวมาตลอดด้วยเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวหลังจากมีพี่ชายติดกันมาสามคน นางได้รับการดูแลเอาใจใส่และตามใจโดยไม่คิดว่าจะมีวันหนึ่งที่ต้องโดนทิ้งขวางด้วยไม่ใช่บุตรสาวที่แท้จริง หลังจากนั้น พี่ชายที่เฝ้าคิดถึงก็โผล่หน้ามาทีละคน พวกเขาไม่พูดพล่ามแต่พากันรังแกนาง สุดท้ายแล้วชีวิตของโจวหนิงเป่าจะลงเอยอย่างไร ติดตามอ่านได้ใน พี่ชายเจ้าขาอย่ารังแกน้องเลย ----------------- พี่ชายเจ้าขาอย่ารุมข้าเลย โดย มาวิญญา หญิงสาวรุ่นใหญ่ได้มาใช้ชีวิตในร่างสาวน้อยลูกติดอนุในเรือนคหบดี โดยมีพี่ชายต่างสายเลือดสองคนซึ่งเติบโตมาด้วยกัน และบุตรสาวที่แท้จริงของเจ้าบ้านคอยกลั่นแกล้งรังแก นางจะรอดพ้นเงื้อมมือของพวกเขาหรือชายผู้เรียกว่าเป็นบิดาได้หรือไม่ แล้วชีวิตที่น่าสงสารของนางจะพบความสุขได้เช่นไร ติดตามได้ใน "พี่ชายเจ้าขาอย่ารุมข้าเลย"

ใครๆ ก็บอกว่า น้ำใส น่ะเลขาบื้อประจำออฟฟิศ โดนท่านประธานมาดนิ่งอย่าง ภาคิน ตวาดทีไรก็ตัวสั่นน้ำตาคลอ น่าสงสารจนคนทั้งบริษัทอยากจะโอ๋ แต่ความจริงคือ... น้องมันจิ้งจอกเรียกพี่ วางแผนแกล้งโง่มาตั้งแต่สมัยมหาลัย เพราะรู้ว่าคนหน้านิ่งขี้หึงแบบภาคิน แพ้ทางคนซื่อที่ไม่มีพิษมีภัย “น้ำใส! กูบอกกี่รอบแล้วว่าอย่าไปยิ้มให้ไอ้หน้าไหน!” ภาคินหึงจนหน้ามืด รังสีอำมหิตแผ่กระจายไปทั้งตึก แต่หารู้ไม่ว่ายิ่งดุแรงเท่าไหร่ น้ำใสยิ่งแอบขำกริ๊ก เพราะแผนเหยื่อล่อเสือ มันได้ผลเกินคาด ยิ่งภาคินหึงแรงเท่าไหร่ บทลงโทษบนเตียงก็ยิ่ง จัดหนัก ให้สมใจอยากน้ำใสเท่านั้น แต่ระวังไว้เถอะยัยน้อง... เสือระดับภาคินจะดูไม่ออกจริงๆ เหรอว่าเมียตัวเองแสบแค่ไหน ที่ยอมเล่นตามน้ำน่ะ ก็เพราะอยากมีข้ออ้างจับจิ้งจอกมาขย้ำให้จมเขี้ยวทุกคืนต่างหาก “มึงคิดว่าเนียนเหรอน้ำใส คืนนี้เตรียมตัวหลังเดาะได้เลย... กูจะ กระทุ้ง ให้ลืมชื่อทุกคนไปเลย”

ปากบอกว่าไม่ชอบไม่สนใจไม่ใช่สเปก แต่ก็ไม่ยอมให้หมาตัวไหนเข้าใกล้ ปากแซ่บที่หนึ่ง ไร้มารยาทที่สอง ทำดีกับคนทั้งโลกทำแย่กับเธอคนเดียว “ไหนบอกว่าไม่ชอบฉันไง” “ก็ไม่ได้ชอบ” “ไม่ได้ชอบแล้วให้สร้อยเกียร์กับฉันทำไม” เซฟ อายุ23ปี คณะวิศวกรรมเครื่องกล หล่อ เจ้าชู้ ปากแซ่บ ไร้มารยาท เรียนวิศวะเพราะการแต่งกายเท่ห์ดีหาได้สนใจการเรียนไม่ “ต้องกักขังเลยไหมถึงจะรู้ว่าคลั่งรักแค่ไหน” ข้าวเจ้า (ข้าวเน่า/ข้าวบูด/ยัยเฉิ่ม/ยัยแว่น) อายุ21ปี คณะบริหารธุรกิจ เฉิ่มแค่การแต่งกายไม่ชอบเซฟที่สุดในโลก ทุกวันพุธ ศุกร์ ต้องขึ้นไปสอนงานเซฟบนห้องส่วนตัว “นายแพ้ฉันทุกครั้งที่ฉันขึ้นขย่มหรือไม่จริง” “อยากให้เรียกพี่เซฟขาต้องทำไง” “ทำใจ” คิมฮานึล / Berlinzz