อักขระพิเศษ มีอะไรบ้าง

"ห้าสิบปีแห่งความสงบสุขลวงตา... บัดนี้ พันธสัญญาดิจิทัลกำลังถูกทำลาย" ณ มหานครที่ไม่มีวันหลับใหลอย่างนีโอ-กรุงเทพฯ ตำนานเก่าแก่เรื่องยักษ์ปักหลั่นได้กลายเป็นเพียงนิทานที่ถูกลบเลือนไปจากฐานข้อมูล แต่เมื่อไวรัสประหลาดเริ่มกัดกินจิตสำนึกของผู้คนผ่านโครงข่ายประสาทเทียม มีเพียงเด็กหนุ่มจากย่านคลองเตยคนเดียวเท่านั้นที่ถือ 'กุญแจ' สำคัญไว้ในมือ ร่วมเดินทางไปกับก้องภพและเหล่าอดีตแฮกเกอร์ในตำนาน ในภารกิจสุดอันตรายเพื่อหลอมรวมยันต์เก้าโลกาขึ้นมาใหม่ ก่อนที่เงามืดจากอดีตจะกลืนกินกรุงเทพฯ ไปตลอดกาล

พะพายมึงพูดออกมาได้ยังไงว่าไม่เหลือใคร มึงยังมีกูอยู่ตรงนี้นะ

เพราะจากกันอย่างค้างคา…เอ่ยคำล่ำลายังไม่มีโอกาส แต่โชคชะตาเล่นตลกดึงดูดให้กลับมาเจอกันอีกครั้งในสถานะใหม่ และชีวิตใหม่ที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ราชครูพยากรณ์ว่าจวนอัครเสนาบดีจะต้องมีบุตรสาวคนหนึ่งถือกำเนิดออกมา สามารถล่วงรู้อนาคตได้ ข้าปกปิดดอกบัวกลีบซ้อนที่ติดตัวมาแต่กำเนิดตรงกลางหน้าผาก แต่น้องสาวกลับวาดขนนกหงส์แดงเพลิงกลางหน้าผากทุกวัน พระราชโองการฉบับหนึ่งแต่งตั้งนางเป็นชายาองค์รัชทายาท ข้าสมดั่งปรารถนาได้อภิเษกกับอ๋องรุ่ย ห้าปีหลังจากนั้น ข้าใช้ความสามารถในการล่วงรู้อนาคตของตนเองช่วยเหลือเจียงจิ่งเหิงก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ ในคืนนั้นที่เขาขึ้นครองบัลลังก์ ข้าเช็ดแป้งผัดหน้าอันหนาเตอะออก บอกความลับกับเจียงจิ่งเหิง แต่เขากลับโกรธเกรี้ยวสุดขีด ควักเลือดเนื้อตรงกลางหน้าผากข้า ลงโทษด้วยการใช้ม้าฉีกร่างข้า "เซี่ยฉางหนิง นี่เจ้ากล้าเลียนแบบฮวาเตี้ยนตรงกลางหน้าผากเหมือนจื่ออวิ๋นหรือ?" "หากมิใช่เพราะเจ้าเลือกข้าก่อน นางจะถูกพระราชทานให้อภิเษกกับเจียงหลินยวนได้อย่างไร! นางต่างหากควรเป็นฮองเฮาที่แท้จริงของข้า!" "ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ต้องใกล้ชิดเจ้า ข้ารู้สึกขยะแขยงเจ้ายิ่งนัก เจ้าไปชดใช้ชีวิตให้นางซะ!" เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เจียงจิ่งเหิงก็บุกเข้ามาขัดคำพูดของราชครู "ฮวาเตี้ยนเพียงอันเดียว จะบอกได้อย่างไรว่าจื่ออวิ๋นคือสตรีที่สวรรค์ลิขิต?" ''ลูกยอมใช้พระราชโองการเปล่าที่เสด็จพ่อทรงประทานให้ในปีนั้น ขออภิเษกกับบุตรสาวอนุของอัครเสนาบดี เซี่ยจื่ออวิ๋นพ่ะย่ะค่ะ!"

ด่านชายแดนถูกตีแตก แม่ทัพน้อยตระกูลกู้ลงนามในหนังสือทัณฑ์บนทหารว่า “หากไม่ทำลายล้างโหลวหลาน จะไม่ขอหวนคืนกลับมา” เสด็จพ่อทรงพระเกษมสำราญยิ่ง ตัดสินพระทัยประทานสมรสพระราชทาน ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างรับรู้ว่ากู้อวี่หลานกับเสด็จพี่หญิงของข้ามีใจปฏิพัทธ์ตรงกัน ทว่าเขากลับเลือกข้า คืนวันวิวาห์ เขายืนอยู่หน้าเตียงด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเย็นชา “เดินทางไปชายแดนครานี้ มีโอกาสรอดเพียงหนึ่งในสิบ กระหม่อมไม่อยากให้เหยาเอ๋อร์ต้องมาเผชิญคราวเคราะห์นี้” “พระมหากรุณาธิคุณยากจะปฏิเสธ กระหม่อมจำต้องเลือกท่าน ทำให้ท่านต้องน้อยเนื้อต่ำใจแล้ว” ข้านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง อดมิได้ที่จะย้อนถามกลับไป “เช่นนั้นข้านับเป็นตัวอันใดเล่า?” เขายิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาเหินห่าง “ถือว่ากระหม่อมติดค้างท่านก็แล้วกัน” เขาผลักประตูแล้วเดินจากไป ข้าถึงได้ระบายลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก กู้อวี่หลานหารู้ไม่ว่า ตัวข้าเองก็มีบุรุษในดวงใจอยู่ตั้งนานแล้ว ถือว่าต่างฝ่ายต่างไม่ติดค้างกัน เฝ้าด่านชายแดนเจ็ดปี เผชิญความตายสิบส่วนรอดเพียงส่วนเดียว ข้าอยู่เคียงคู่ร่วมเป็นร่วมตายกับเขา ถูกลอบสังหาร ถูกซุ่มโจมตี เคยได้รับบาดเจ็บ เคยหนีตายเอาชีวิตรอด... ข้าไม่เคยตัดพ้อบ่นว่า ทว่ากลับทุ่มเทสุดจิตสุดใจช่วยเขาตรึงขวัญกำลังใจของกองทัพ และดูแลสะสางงานพลาธิการ กระทั่งยามที่กู้อวี่หลานบาดเจ็บสาหัส จำต้องใช้ดีงูที่มีพิษร้ายแรงเพื่อขับพิษ ข้ายังยอมเสี่ยงอันตรายด้วยตนเอง ไปเสาะหาดีงูมาได้จากถ้ำเบญจพิษ ในที่สุด กู้อวี่หลานก็ตีทัพโหลวหลานจนแตกพ่าย ผนวกซีอวี้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของผืนแผ่นดินมาตุภูมิ ภายหลังยกทัพกลับด้วยชัยชนะ เสด็จพ่อทรงแต่งตั้งเขาขึ้นเป็นอ๋องต่างแซ่ และทรงตรัสถามว่าเขาต้องการรางวัลพระราชทานใด “กระหม่อมกราบทูลขอลดขั้นภรรยาเอกกลายเป็นอนุ เปลี่ยนมาตบแต่งองค์หญิงอวิ๋นเหยาเป็นภรรยาเอกแทนพ่ะย่ะค่ะ” ในท้ายที่สุด เขาก็ยังคงเลือกตบแต่งเสด็จพี่หญิงอยู่ดี ทว่ายังดีที่ในที่สุดข้าเองก็สมปรารถนาตามที่หวัง สามารถจากไปเสียที

ว่าแล้วเธอจำต้องยอมสวมบทเป็นนางทาสแต่งตัวให้นายท่านอย่างเขาด้วยความจำใจ แต่เธอก็มีวิธีที่จะไม่ต้องเห็นภาพบาดตานั่น ด้วยการปิดตามันดื้อๆ นี่แหละ รับรองไม่เห็นชัวร์ (เอ่อ! แต่ไอ้การปิดตาแบบนี้ ถึงมันจะไม่เห็นแต่มันก็ยังสัมผัสได้นี่) ยังไม่ทันขาดคำ ขณะที่เธอกำลังคุกเข่าเพื่อสวมอันเดอร์แวร์ให้เขาพร้อมกับปิดตาไปด้วย และไอ้การที่เธอกำลังปิดตานี่แหละที่ทำให้เธอทำอะไรไม่ค่อยสะดวก พยายามคลำโน่นคลำนี่เงอะงะไปหมด แน่นอนว่ามันอันตรายต่อความมั่นคงแห่งราชอาณาจักรของเขาด้วยเช่นกัน และเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่จะตามมา เขาจึงพยายามเหวี่ยงตัวหลบมือเรียวของเธอ ในขณะที่เธอกลับพยายามไล่ตามจับมันอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน ให้ตายเถอะ! ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเธอกำลังคลำหาอะไร แล้วเธอมาไล่จับของเขาเพื่ออะไรเนี่ย เดี๋ยวก็เป็นเรื่องหรอก เขากับเธอยังคงเล่นไล่จับกันอย่างเสียวไส้ ด้วยการขยับเอวซ้ายขวาซ้าย เอ้าซ้ายขวาซ้าย