ทะลุมิติมาเป็นเกออัปลักษณ์

ทะลุมิติมาเป็นเกออัปลักษณ์

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-07-27
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
41Bab
282Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เพราะจากกันอย่างค้างคา…เอ่ยคำล่ำลายังไม่มีโอกาส แต่โชคชะตาเล่นตลกดึงดูดให้กลับมาเจอกันอีกครั้งในสถานะใหม่ และชีวิตใหม่ที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

Lihat lebih banyak

Bab 1

ทำความเข้าใจก่อนอ่านนิยาย

—Se supone que hoy te ibas a casar con Vanessa, ¿no? ¿No te da miedo que se enoje si no vas?

—Todo el mundo sabe que ella no puede vivir sin él. Aunque sepa que no fuiste por estar con Nati, no se va a atrever a reclamarte.

—Exacto. Vanessa no es tan importante como Nati; Alexis la ha cuidado desde que eran niños...

Ellos hablaban de Natalia Cisneros, ella era como una hermana para Alexis.

Vanessa León estaba parada frente a la puerta del salón privado y sintió que se le helaba la sangre. Ese era el tipo al que había amado por años; alguien que no valía la pena. Apretó los puños con tanta fuerza que le crujieron los huesos, pero el dolor no se comparaba ni un poco con el vacío que sentía.

Tomó aire profundamente y abrió la puerta.

¡Pum!

El alboroto del salón se detuvo y el lugar quedó en silencio.

—Vanessa... —exclamaron varios, sorprendidos.

La mujer que apareció en la entrada era de piel clara, atractiva y de piernas largas. El vestido rosa resaltaba su cintura y llevaba el cabello recogido con un estilo sencillo que la hacía lucir encantadora. Sin embargo, en ese momento su mirada tenía un objetivo claro. Recorrió a Alexis y a Natalia con la mirada y soltó una carcajada sarcástica.

—¿Así que esta es la razón por la que no pudiste ir al registro civil?

Él pareció sentirse culpable y se acercó.

—Podemos ir a hacer oficial nuestro matrimonio en cualquier momento. Nati acaba de llegar del extranjero y, como su hermano, lo mínimo que podía hacer era organizarle una bienvenida.

—Solo hay un aniversario de novios al año —respondió ella con una sonrisa burlona—, ¿en serio no te importa? ¿No sabes que si no lo hacemos hoy, tendremos que esperar hasta el próximo año?

Lo habían planeado juntos: querían que la fecha de su aniversario se convirtiera en la de su boda. Pero era obvio que él no tenía intenciones de oficializar su matrimonio con ella. A la que quería era a Natalia, su amiga de toda la infancia.

Tal vez al notar lo extraño, Alexis intentó tomarla del brazo.

—No empieces con lo mismo. Regresando a casa te explico todo.

Vanessa se soltó de un movimiento brusco. En ese momento, Natalia intervino.

—Perdón, fue mi culpa. No sabía que hoy tenían lo del registro —dijo bajando la cabeza, con un tono tan apenado que parecía que ella era la víctima.

Como siempre le había tenido resentimiento, no le respondió. Natalia levantó la mirada con los ojos llorosos, viéndose muy frágil.

—Por favor, perdóname. En serio les deseo lo mejor a ti y a mi hermano.

—¿Lo mejor? —Vanessa soltó un resoplido de fastidio—. ¿Podrías dejar de actuar? Si en serio nos desearas algo bueno, ni siquiera hubieras vuelto.

La expresión de Alexis se endureció.

—No seas tan grosera.

—¿Qué? ¿Te molestó que hablara de tu “cariñito”? —preguntó ella, mirándolo como si fuera un extraño.

Él ya lucía bastante molesto y le reclamó en voz baja:

—¡Ten cuidado y no digas estupideces!

Vanessa notó lo mucho que protegía a su supuesta hermanita. Si tanto quería defenderla, ella le daría el gusto.

—Si ya lo hicieron, ¿por qué les da miedo que la gente hable?

A Natalia se le pusieron los ojos rojos y mostró una cara de decepción.

—Mi hermano y yo no tenemos nada de lo que te imaginas. ¿Podrías dejar de malinterpretarme como siempre? Si hubiera sabido que mi regreso iba a causar que pelearan, mejor no hubiera regresado.

Su voz se quebró y empezó a sollozar, provocando que los demás en el salón se sintieran mal por ella y comenzaran a atacar a Vanessa.

—Te pasas. Ellos son como hermanos, ¿cómo puedes tener celos de eso?

—Es cierto. Nati se fue del país hace tres años solo porque tú no la soportabas. Se sacrificó por ustedes, ¿y vas a empezar con lo mismo otra vez?

—Ten cuidado, no sea que Alexis se harte y te mande a volar.

Vanessa observó a todos esos tipos tan indignados y se mantuvo tranquila. Antes, por su relación con Alexis, solía ser muy tolerante con sus amistades. No decía nada cuando se burlaban de ella o cuando hablaban mal a sus espaldas, pero esa vez no se iba a dejar. Su mirada se volvió afilada.

—¿O sea que una hermana que se la vive pegada a su hermano tiene la razón? ¿A todos ustedes les patearon la cabeza o les gusta ver ese tipo de relaciones prohibidas? Si quieren, yo me quito para que les den el espectáculo completo.

Todos se quedaron mudos. No esperaban que la mujer que siempre había sido sumisa frente a Alexis se volviera tan tajante. Sus palabras habían sido directas y pesadas.

—¿Por qué me insultas así? —Natalia parecía a punto de derrumbarse—. Si no te agrado está bien, pero mi hermano te quiere mucho y ha hecho tanto por ti, ¿por qué no puedes estar satisfecha?

Vanessa arrugó la frente. Quizá otros no lo sabían, pero ella conocía lo manipuladora que era esa mujer. Se conocían desde hace diez años y había sido novia de Alexis por cinco.

La primera vez, en el cumpleaños de Vanessa, Natalia llamó a Alexis para decirle que había tenido un accidente y él se fue a buscarla. La segunda vez, en San Valentín, ella llamó llorando porque supuestamente quería quitarse la vida tras una ruptura amorosa. La tercera, la cuarta vez... siempre había una excusa para que él la dejara sola, y él siempre elegía irse con Natalia.

Hace tres años, cuando ella decidió irse al extranjero, todos pensaron que Vanessa la había obligado. Sostuvo la mirada fija en Natalia, con desprecio.

—¿Una relación normal de hermanos haría que alguien cancelara algo tan importante como un registro de matrimonio? Lo que pasa es que uno es un cínico y la otra es una ofrecida. Y ahora resulta que la mala soy yo y que debo ser comprensiva, ¿por qué? ¿Solo porque no tienen vergüenza?

Natalia se puso roja de la humillación. Como no supo qué contestar, comenzó a llorar. Alexis perdió los estribos y le gritó a Vanessa con la cara encendida de furia:

—¡Ya basta! ¿No te das cuenta de lo ridícula que te ves? Es solo un papel. Si no pudimos hoy, lo hacemos el día de tu cumpleaños y ya, ¿cuál es el drama? ¿Por qué no puedes ser más madura?

—¿Madura? —Vanessa sintió una extraña calma en su interior—. Está bien. Alexis, terminamos.

Los presentes se quedaron helados. Él se quedó pasmado unos segundos antes de responder con molestia:

—¿Otra vez con lo mismo? Hace tres años saliste con lo de terminar y por eso Nati se fue, para que no nos separáramos. ¿Vas a seguir con tus juegos para intentar echarla de nuevo? ¡Qué mala persona eres! Ya acepté casarme contigo y aun así no la dejas en paz. ¿La quieres atacar hasta matarla? Si vas a seguir siendo así de maldita, ¡no me casaré contigo!

Natalia disfrutaba la protección de Alexis y, al agachar la cabeza, una chispa triunfal cruzó por sus ojos. Al escucharlo, Vanessa mostró una sonrisa brillante, con el brillo de su nuevo camino claro en su mente.

—Me parece perfecto. No nos casemos, cancelamos todo.

Dicho esto, se dio la vuelta para irse. Alexis le gritó a sus espaldas con tono de amenaza:

—Si te atreves a cruzar esa puerta sin pedirle perdón a Nati, ¡no te voy a perdonar nunca!

Todos imaginaron que ella se doblegaría y pediría disculpas, pues sabían cuánto lo amaba. Pero se equivocaron. Se detuvo, giró la cabeza para mirarlos a todos y levantó la mirada como si fuera a prestar un juramento.

—Ya que están todos de testigos, escuchen bien: yo, Vanessa León, juro aquí mismo que termino con Alexis y que nunca nos casaremos. Si llego a romper este juramento, ¡que él se quede solo, que no tenga hijos y que tenga un final miserable!

Tras decir eso, ignoró a los presentes que se habían quedado con la boca abierta y salió del salón con paso firme. Una vez en el taxi que pidió por la aplicación, empezó a bloquear a Alexis de todos lados. Estaba sumida en sus pensamientos cuando el sonido de una llamada la trajo de vuelta a la realidad.

Miró el número, que le resultaba extrañamente conocido, y sintió que el corazón se le detenía por un instante. Al contestar, una voz de hombre, elegante, se escuchó del otro lado.

—Si quieres casarte, ¿por qué no me consideras a mí?

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
41 Bab
ทำความเข้าใจก่อนอ่านนิยาย
ทำความเข้าใจก่อนอ่านนิยายเรื่องนี้ เป็นอีกนามปากกาของไรท์ค่ะ ชื่อว่า เจ๊หงส์ขายเต้าเจี้ยวค่ะ จะเขียนพวกวายจีนค่ะ อีกนามปากกาจะชื่อ Cherry Brown จะเขียนจีนโบราณ ชญ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ สามารถอ่านผลงานอีก 2 เรื่องของไรท์ได้นะคะ เรื่อง เกิดใหม่เป็นภรรยานายพราน กับ ซุนจือหลินข้าจะเป็นคนขายผักที่สวยที่สุดในหมู่บ้าน 1.เป็นแนวท้องได้ ชาย&ชาย เป็นวายจีนทะลุมิติเกิดใหม่ ทำนา ทำไร่ ขายของ สร้างอาชีพ มีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นและสร้างครอบครัว2.เป็นนิยายที่อ่านได้เรื่อย ๆ เพราะไรท์เองก็ไปเรื่อย ๆ เช่นกัน3.ภาษามีทั้งโบราณและปัจจุบันในบางคำ4.เนื้อหาในนิยายเกิดจากจินตนาการของไรท์ อาจจะมีฉาก คำพูด การกระทำที่ไม่เหมาะสม แต่โดยรวมจบด้วยดีค่ะ5.หากอ่านแล้วไม่ใช่แนวของตัวเอง ไรท์ขอให้หยุดค่ะ แล้วเราจากกันด้วยดีค่ะ แบบน่ารัก6.พวกค่าเงิน ราคาข้าวของเครื่องใช้ต่าง ๆ ในนิยายเกิดจากความพึงพอใจของไรท์ที่จะให้เป็นตามราคานั่น ๆ บางอย่างอาจจะแพงไปหรือถูกเกินไป ประมาณนี้ค่ะแนะนำเพราะจากกันอย่างค้างคา…เอ่ยคำล่ำลายังไม่มีโอกาส แต่โชคชะตาเล่นตลกดึงดูดให้กลับมาเจอกันอีกครั้งในสถานะใหม่ และชีวิตใหม่ที่ไม่เหม
Baca selengkapnya
ตอนที่ 1 บทนำ
คอนโดวิน"วินเจ๊เคยบอกไปแล้วไงว่าอย่าดื่มเหล้าอีก แกไม่ฟังเจ๊เลย"เจ๊ศรีสงสารน้องชายจับใจ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้วินผู้เป็นน้องชายเสียแฟนหนุ่มอย่างพี่จินด้วยอุบัติเหตุ แต่ก่อนหน้านั้นทั้งคู่ทะเลาะกันรุนแรงและได้เลิกรากัน แต่เป็นพี่จินที่เป็นฝ่ายขอเลิก เพราะวินผู้เป็นน้องชายไม่ยอมตามง้ออยู่ตลอดเพราะในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นคนทั้งคู่ยังไม่ได้เคลียร์ใจกันเรื่องที่เกิดขึ้นมันเลยยังไม่กระจ่าง พี่จินก็มาเสียไปก่อนและวินน้องชายก็ทำใจไม่ได้ แม้จะผ่านมาเป็นปีแล้ว"หึ ลืมง่ายคงลืมไปนานแล้ว"เป็นวินเองที่ไม่คิดจะลืม เพราะจากกันอย่างติดค้างมีหลายอย่างที่อยากพูด อยากอธิบาย แต่ตอนนี้มันไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้วคนที่อยากให้อยู่เขาไม่อยู่แล้ว"พัก ๆ ก่อนเจ๊จะเครซี่ พรุ่งนี้ต้องตื่นไปสอบแต่เช้าจะมามัวแต่นั่งดื่มเหล้าอยู่ได้หนังสือหนังหาไปหาอ่านได้แล้ว"เจ๊ศรีต้องคอยมาหาและอยู่เป็นเพื่อนวินอยู่ตลอดหลังจากที่พี่จินแฟนหนุ่มของจินจากไป เพราะกลัวน้องชายจะเรียนไม่จบ เพราะวินอยู่ปีสี่แล้วเอกภาษาจีน และมาเกิดเรื่องสะเทือนใจแบบนี้คนเป็นพี่ก็กลัวน้องจะคิดมากและทำอะไรที่มันโง่ ๆ ขึ้นมา"วินรู้แล้วเจ๊กลับไปพักเถอะเดี๋ยวพี
Baca selengkapnya
ตอนที่ 2 อู๋ซั่วหยางคนใหม่
บ้านอู๋"นี่ ผ้าน่ะเอาไปซักหรือยังข้ายังไม่เห็นเจ้าออกไปข้างนอกเลย""ท่านแม่ข้ากำลังจะไปซักขอรับ""เจ้าใช้คำว่ากำลังหรือซั่วหยาง เวลาตั้งมากเจ้าใช้ทำอะไรหมด ห๊ะ!""…"อู๋ซั่วหยางไม่กล้าเอ่ยอันใด เพราะรู้ว่าหากแก้ตัวจะต้องเจอกับอะไรท่านแม่เหว่ยฟางมักจะมีอารมณ์ที่ร้อนและรุนแรงในทุกวัน นี่คือส่วนหนึ่งในทุกวันที่เกอไร้ค่าอย่างเขานั้นจะต้องเจอ"ยืนบื้ออยู่ทำไมไม่เอาผ้าไปซักล่ะ"เหว่ยฟางไม่ชอบอู๋ซั่วหยางเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เพราะอู๋ซั่วหยางเป็นเกอที่มีรูปร่างดี ต่างจากลูกของนางอู๋ซินถงเองก็เป็นเกอ แต่ความสวยสง่าไม่เท่าอู๋ซั่วหยาง"อย่าลืมทาถ่านไปด้วยล่ะ คลุมผ้าไปด้วย"เหว่ยฟางมักจะกำชับอู๋ซั่วหยางให้ใช้ถ่านทาใบหน้าและลำตัวให้ตัวสกปรกยามออกไปข้างนอกใช้ผ้าปกปิดใบหน้าทุกคนที่ได้เจออู๋ซั่วหยางจึงเข้าใจว่าอู๋ซั่วหยางนั้นหน้าตาอัปลักษณ์และสกปรก เด็ก ๆ ในหมู่บ้านยามที่ได้เจออู๋ซั่วหยางมักจะร้องและวิ่งหนีกัน"ขอรับท่านแม่"อู๋ซั่วหยางเบื่อการออกนอกบ้านที่สุดทุกคนด้านนอกมองเขาว่าเป็นเกออัปลักษณ์และสกปรก ดูไร้ค่าเด็กน้อยในหมู่บ้านเจอเขาต่างก็พากันวิ่งหนี เพราะกลัวใบหน้าที่ดูดำและสกปรก แต่ใครอยากจะมีใบหน้
Baca selengkapnya
ตอนที่ 3 ปะทะอารมณ์กันครั้งแรก
อู๋ฉานอิ่งที่คิดว่าจะมาด่าทออู๋ซั่วหยางที่ไม่นำเสื้อผ้าของนางไปซัก แต่กลายเป็นนางเองที่โดนอู๋ซั่วหยางย้อนศรแทน ทำให้นางต้องเดินเข้าบ้านด้วยอารมณ์โมโหที่ทำอะไรคนอัปลักษณ์อย่างอู๋ซั่วหยางไม่ได้"ฉานเอ๋อร์ทำไมถึงทำหน้าเช่นนั้นล่ะลูกแม่ ใครทำอะไรให้ไม่พอใจหรือเปล่า"เหว่ยฟางที่เห็นใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์ของบุตรสาวคนเล็กก็ทำเอานางนั้นไม่สบายใจไปด้วย"ท่านแม่ ท่านต้องจัดการให้ข้าเจ้าเกออัปลักษณ์นั่นไม่ยอมนำเสื้อผ้าของข้าไปซักด้วย แถมยังบอกอีกให้ข้ามาฟ้องท่านแม่ได้เลยเจ้าค่ะเขาไม่กลัว""เจ้าเด็กคนนี้นับวันยิ่งแข็งข้อขึ้นทุกวัน ตั้งแต่วันนั้นที่มันหายจากพิษไข้ก็ปีกกล้าขาแข็งใส่คนที่บ้าน""จริงเจ้าค่ะท่านแม่"เพราะหากเป็นเมื่อก่อนอู๋ซั่วหยางคงจะไม่กล้าที่จะมีปากเสียงกับนาง แต่ไม่ใช่กับตอนนี้ที่กล้าจะเถียงขึ้นมาอู๋ซั่วหยางที่ตากผ้าเสร็จเขานั้นรับรู้ได้ทันทีว่าหากกลับเข้าบ้านแล้วจะเจอกับอะไร ใครจะเข้าไปให้โง่กันไปหาท่านป้าเย่จวนดีกว่ากันเยอะบ้านท่านป้าเย่จวนอู๋ซั่วหยางมาถึงที่บ้านของท่านป้าเย่จวนเห็นท่านป้ากำลังนั่งกำผักและจะนำไปขายในหมู่บ้านนี่แหละไม่ได้ไปขายที่ไหนไกล พอได้ค่ากับข้าวประทังชีวิตท
Baca selengkapnya
ตอนที่ 4 ร้ายลึก
ห้องครัวอู๋ซั่วหยางที่ทำกับข้าวอยู่ในครัวคนเดียว เพราะคงจะไม่มีใครเข้ามาช่วยอยู่แล้วก็รู้ ๆ กันอยู่ว่าคนบ้านนี้นิสัยเป็นยังไงกัน"ปากเก่งใจกล้าขึ้นนิถึงได้ขอท่านพ่อไปแบบนี้""…""นี่ ข้าพูดกับเจ้าอยู่นะอย่ามาเมินข้าแบบนี้นะเจ้าอัปลักษณ์""ข้าทำกับข้าวอยู่แหกตาของเจ้าดูด้วย หากไม่ได้เข้ามาช่วยก็เชิญเจ้าออกไป เพราะเกะกะลูกตาข้า""ข้าจะฟ้องพี่ซินถงเจ้าจะโดนไม่ใช่น้อยเจ้าอัปลักษณ์""เด็กไม่รู้จักโต"อู๋ฉานอิ่งออกไปในครัวก็น่าอยู่ขึ้นเยอะ นางยังเด็กเกินไปและถูกเลี้ยงดูมาแบบตามใจ จนเอาแต่ใจ แต่นางก็ไม่ได้มีพิษมีภัยถึงจะร้ายแต่ก็ร้ายไม่สุด ต้องพึ่งพาคนอื่นอยู่ดีเช่นพี่ชายของนางอู๋ซินถงผู้นั้นตั้งหากที่น่ากลัว เพราะว่าอู๋ซินถงนั้นร้ายลึกคาดเดายากและแสดงเก่งเป็นที่สุด..."พรุ่งนี้เจ้าไปนากับพ่อซั่วหยาง""ขอรับท่านพ่อ"ระหว่างที่นั่งกินข้าวกันอู๋ซั่วหยางก็ได้รับสายตาจงเกลียดจงชังจากอู๋ฉานอิ่ง คงจะเรื่องซักผ้า น่าขันยิ่งนักโตจนป่านนี้แล้วยังไม่มีความคิดที่จะซักผ้าเอง เขาล่ะเชื่อคนยุคนี้เลยจริง ๆ ภายนอกดูดีภายในหนอนขึ้น"มีเรื่องหนึ่งที่พ่อจะต้องพูดบอกทุกคนให้เข้าใจและรับรู้ ตอนนี้สถานะทางบ้านเ
Baca selengkapnya
ตอนที่ 5 มีที่ดินอย่าง งง?
ยามเฉิน (07.00-08.59 น.)อู๋ซั่วหยางไปที่ไร่กับท่านพ่ออู๋เพียงสองคน เพราะเหว่ยฟางนางยังเคืองเรื่องเมื่อวานอยู่บวกกับอู๋ฉานอิ่งที่ล้มป่วยที่แปลว่าแสดง คือป่วยการเมืองเสียมากกว่า"ที่ดินของที่บ้านติดจำนองจริงหรือท่านพ่อ""ใช่ คิดว่าพ่อโกหกหรือ""เปล่าหรอกขอรับ แต่ข้าแค่ไม่คิดว่าสถานการณ์เรื่องเงินในบ้านจะเป็นเช่นนี้ขอรับ ท่านพ่อทำไมถึงเอ่ยให้ฉานอิ่งกับซินถงออกมาช่วยกันทำงานหรือขอหรือขอรับ ทั้งที่พวกเขาไม่เคย""แล้วเห็นผลลัพธ์แล้วหรือยังว่าเป็นเช่นไร พ่อถึงไม่ได้บีบบังคับให้ทั้งสองคนมาช่วยกันทำงาน เพราะว่ามันเปล่าประโยชน์ พวกเขาไม่มีทางที่จะมาทำงานตากแดดเช่นเจ้าอย่างแน่นอน""แล้วท่านพ่อคิดว่าข้าอยากมาทำงานตากแดดเช่นนี้หรือ""เจ้าเป็นพี่คนโตถึงจะคนละแม่ แต่เจ้าก็ได้ขึ้นชื่อว่าพี่ใหญ่หากเจ้าไม่ทำพ่อก็ทำได้คนเดียวเหนื่อยหน่อยก็ไม่เห็นจะเป็นไร""จบที่ข้าเบาที่สุดสินะ""ผลประโยชน์มันหมุนอยู่รอบตัวเจ้า หากเจ้าไม่ทำมันก็เสียเปล่า ซั่วหยางที่ผ่านมาเจ้าเจออะไรมาไม่ใช่พ่อไม่รู้ ไม่ได้ขอให้เจ้าลืม แต่พ่อจะชดใช้ให้เจ้าในชาตินี้เอง""…"จริงด้วยอู๋ซั่วหยางมั่นใจในทันทีว่าท่านพ่ออู๋กับอู๋ซินถงมีนิสัยเป
Baca selengkapnya
ตอนที่ 6 บ้านลุงใหญ่
โจวอี้หานทำงานมาหลายเดือนเงินที่หามาได้ก็นำมาซ่อมแซมบ้านที่เก่าผุพังให้ดีกว่าเมื่อก่อน อย่างน้อยก็ประหยัดกว่าการสร้างใหม่ เพราะหลังจากที่เสียท่านพ่อท่านแม่ไปที่บ้านก็เปลี่ยนแปลงไปหลายอย่าง ถึงจะมีครอบครัวท่านลุงใหญ่อยู่เป็นญาติผู้ใหญ่ แต่ก็ไม่ได้อยู่บ้านหลังเดียวกันท่านพ่อท่านแม่นั้นแยกออกมาจากบ้านใหญ่ ตอนที่ออกมาก็ได้เงินมานิดหน่อย แต่ดีที่ได้ที่ดินมาด้วยไม่งั้นที่บ้านคงจะต้องแย่กว่านี้"ฟู่หรงพี่นำมาผ้าห่มมาให้ เจ้ายังหนาวอยู่หรือไม่""พี่ใหญ่ข้ารู้สึกดีขึ้นมากแล้วขอรับ""อี้หาน! อยู่หรือไม่ อี้หาน""ท่านป้าใหญ่มีอันใดกับข้าหรือขอรับ""เห็นสายแล้วเจ้ายังไปออกไปนาเสียที ท่านลุงใหญ่ของเจ้าทำอยู่คนเดียว เจ้าก็ไร้ความรับผิดชอบเสียจริงอี้หาน""น้องข้าป่วยขอรับวันนี้บ่าย ๆ ข้าจะไปขอรับ""ว้าย! ป่วยหรือเป็นอันใดมากหรือไม่ เด็กแฝดก็แบบนี้แหละเจ็บป่วยนิด ๆ หน่อย ๆ ก็เจ็บป่วยพร้อมกัน คงจะเป็นภาระเจ้ามากสินะ พ่อแม่ก็จากไปหลายปีทิ้งเด็กขี้โรคไว้ให้เป็นภาระอีก แต่ไม่เป็นไรป้าเข้าใจจะไปบอกท่านลุงใหญ่ของเจ้าให้ เขาคงจะเข้าใจไม่คิดว่าเจ้าจะเอาเปรียบหรอกนะอี้หาน""ขอบคุณท่านป้าใหญ่ที่เมตตาข้านะขอรั
Baca selengkapnya
ตอนที่ 7 หนูนาย่าง
โจวอี้หานรับรู้ถึงสายตาของโจวจี้ไหลกับโจวจี้ฉุนที่มองมายังเขา คงจะกำลังนินทาเขาอยู่ แต่สองคนนี้ไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรออกจะตลกเสียด้วยซ้ำ โชคดีที่คนทั้งสองมีภรรยาดีที่พอจะควบคุมสามีให้อยู่ในขอบเขตได้แต่มีคนหนึ่งที่เขานั้นรู้สึกกลัวเป็นที่สุด คือ โจวลู่อี(เป็นเกอ) เป็นลูกคนเล็กของท่านลุงโจวและก็เป็นเกออีกด้วย นิสัยของโจวลู่อีต่างจากพี่ชายทั้งสองคนมาก เพราะเป็นลูกคนเล็กเลยถูกตามใจจนเสียนิสัย และคำว่าเสียนิสัยสำหรับโจวลู่อีคือจะไม่สนผิดถูกอะไรทั้งนั้น…ตรงนี้แหละที่น่ากลัว เป็นคนที่มีพิษมีภัยที่สุดควรอยู่ห่าง ๆ อย่าเข้าไปใกล้เด็ดขาด"ท่านลุงใหญ่ข้าทำส่วนของข้าเสร็จแล้วเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน ต้องไปที่นาอีกขอรับ""…"โจวเฉิงเคอเพียงพยักหน้าตอบเท่านั้น เพราะไม่มีข้ออ้างจะไปแย้งโจวอี้หาน เพราะแบ่งงานกันคนละครึ่งแล้ว จะเอาเปรียบเหมือนแต่ก่อนก็ทำไม่ได้แล้วที่นาโจวอี้หานโจวอี้หานรู้สึกโชคดีที่วันนี้ไม่เจอโจวลู่อีผู้นั้น ถึงรูปร่างจะสวยเหมือนสตรีจริง แต่จิตใจของเขานั้นสวนทางกัน รูปร่างที่ดูดีไม่ได้แปลว่าจะต้องเป็นคนดีสตรียังมีหลายอุปนิสัย บุรุษและเกอก็เช่นกันต่างก็มีอุปนิสัยที่หลากหลายมองคนต้องมองน
Baca selengkapnya
ตอนที่ 8 เพราะเหตุใด
ยามเฉิน(07.00-08.59 น.)"ดีจริง ๆ เลยนะ เช้านี้กินน้ำต้มข้าวหรือข้าวต้มใส่น้ำกันแน่ แล้วนี่อะไรผักนี่ไปเอามาจากไหนกัน เจ้าซั่วหยาง""ลืมอะไรไปหรือว่าที่บ้านต้องประหยัด จะมากินเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว ท่านก็น่าจะรู้ดีนะ""นี่! เจ้าโง่ ข้ารู้แต่เพราะเมื่อคืนก็กินแต่น้ำข้าวต้มไปแล้วไม่ใช่หรือไง เช้านี้จะให้กินอีกหรือไง ในครัวก็ยังพอมีของทำกินอยู่""เก็บไว้ทำมื้อเย็น"เกิดเป็นอู๋ซั่วหยางช่างเหนื่อยเสียจริง แต่ก็ยังมีคนที่มีชะตากรรมที่หนักกว่านี้อีกมากมาย เกิดเป็นตัวไร้ค่าในครอบครัวเช่นนี้"แต่ข้าจะกินมื้อนี้และเดี๋ยวนี้ ทำให้ข้ากับลูกซะเจ้าอัปลักษณ์"ที่เหว่ยฟางกล้าที่จะเอ่ยเช่นนี้ได้ เพราะอู๋เจียงสงผู้เป็นสามีนั้นออกไปไร่แต่เช้าแล้ว"หึ ท่านไม่เข้าใจจริง ๆ ด้วยสินะว่าที่บ้านตอนนี้ต้องประหยัด หากท่านนำของไปทำกินก็ย่อมทำได้ แต่ของเหล่านั้นคงจะกินอยู่แค่ปากของท่านกับลูกของท่านเท่านั้น แล้วคนอื่นล่ะไม่เห็นหัวใช่ไหมล่ะ สมกับเป็นท่านดีนะ"อู๋ซั่วหยางยกถ้วยน้ำข้าวต้มเสร็จก็ออกไปข้างนอก เขาตั้งใจว่าจะไปซักผ้าถึงจะเช้าไปหน่อยก็ตาม จะเอาไปตากที่นาพอจะทำที่ตากได้อยู่ กลัวว่านำมาตากที่บ้านในช่วงอารมณ์
Baca selengkapnya
ตอนที่ 9 ใกล้กันครั้งแรก
อู๋ซินถงใช้เวลาอยู่ที่ไร่ที่นาทั้งวัน ที่นี่ก็บรรยากาศดีแถมลมพัดผ่านเย็นสบายมากอีกด้วย ท่านพ่อเองก็ดูจะชอบอยู่ที่นี่มากกว่าอยู่ที่บ้านเสียอีก"เดี๋ยวยกขึ้นหลังเกวียนจะได้เอาไว้ต้มตอนเย็น"อู๋ซั่วหยางพาอู๋ซินถงขุดหาเผือกหามันมาไว้ต้มกิน เพราะกลับไปที่บ้านคงจะไม่มีอะไรกิน ดีที่วันนี้ท่านพ่อดักปลาได้ถึงย่างกินกันและแบ่งปลาไว้ไปทำกับข้าวที่บ้าน"ท่านลุงอู๋ขอรับข้าดักหนูได้เยอะเลยแบ่งมาให้ขอรับ""…"น้ำเสียงที่อยู่ด้านหลังทำเอาอู๋ซั่วหยางนั้นนิ่งและขนลุกขึ้นมาทันที น้ำเสียงที่ต่อให้ตายแล้วเกิดใหม่ก็ไม่มีวันลืมเด็ดขาด"ขอบใจมากนะอี้หานเดี๋ยวนำมันแบ่งไปต้มกินนะ อันนี้ซั่วหยางเขาไปขุดมากับซินเอ๋อร์ ซั่วหยางนำมันมาแบ่งให้พี่เขาสิ""ขะ ขอรับ"อู๋ซั่วหยางนำมันที่ถูกแบ่งส่งให้โจวอี้หานอย่างประหม่ายิ่งยามมองใบหน้าที่คมชัดตรงหน้ายิ่งตอบย้ำเรื่องราวในอดีตที่ไม่ได้แก้ไข"ขอบใจเจ้านะซั่วหยาง""อืม"อู๋ซั่วหยางเหมือนหัวใจหยุดเต้นอีกครั้ง บุรุษตรงหน้าที่ชื่อโจวอี้หานคือ…พี่จิน "พี่ใหญ่เป็นอันใดหรือเปล่าขอรับ""เปล่าหรอกรีบกลับบ้านกันเถอะ""อี้หาน นั่งเกวียนกลับด้วยกันสิ เดี๋ยวลุงไปส่งไม่ต้องเกรงใจนะ จะได้ถ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status