ทะลุมิติมาเป็นเกออัปลักษณ์

คอนโดวิน"วินเจ๊เคยบอกไปแล้วไงว่าอย่าดื่มเหล้าอีก แกไม่ฟังเจ๊เลย"เจ๊ศรีสงสารน้องชายจับใจ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้วินผู้เป็นน้องชายเสียแฟนหนุ่มอย่างพี่จินด้วยอุบัติเหตุ แต่ก่อนหน้านั้นทั้งคู่ทะเลาะกันรุนแรงและได้เลิกรากัน แต่เป็นพี่จินที่เป็นฝ่ายขอเลิก เพราะวินผู้เป็นน้องชายไม่ยอมตามง้ออยู่ตลอดเพราะในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นคนทั้งคู่ยังไม่ได้เคลียร์ใจกันเรื่องที่เกิดขึ้นมันเลยยังไม่กระจ่าง พี่จินก็มาเสียไปก่อนและวินน้องชายก็ทำใจไม่ได้ แม้จะผ่านมาเป็นปีแล้ว"หึ ลืมง่ายคงลืมไปนานแล้ว"เป็นวินเองที่ไม่คิดจะลืม เพราะจากกันอย่างติดค้างมีหลายอย่างที่อยากพูด อยากอธิบาย แต่ตอนนี้มันไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้วคนที่อยากให้อยู่เขาไม่อยู่แล้ว"พัก ๆ ก่อนเจ๊จะเครซี่ พรุ่งนี้ต้องตื่นไปสอบแต่เช้าจะมามัวแต่นั่งดื่มเหล้าอยู่ได้หนังสือหนังหาไปหาอ่านได้แล้ว"เจ๊ศรีต้องคอยมาหาและอยู่เป็นเพื่อนวินอยู่ตลอดหลังจากที่พี่จินแฟนหนุ่มของจินจากไป เพราะกลัวน้องชายจะเรียนไม่จบ เพราะวินอยู่ปีสี่แล้วเอกภาษาจีน และมาเกิดเรื่องสะเทือนใจแบบนี้คนเป็นพี่ก็กลัวน้องจะคิดมากและทำอะไรที่มันโง่ ๆ ขึ้นมา"วินรู้แล้วเจ๊กลับไปพักเถอะเดี๋ยวพี

อู๋ฉานอิ่งที่คิดว่าจะมาด่าทออู๋ซั่วหยางที่ไม่นำเสื้อผ้าของนางไปซัก แต่กลายเป็นนางเองที่โดนอู๋ซั่วหยางย้อนศรแทน ทำให้นางต้องเดินเข้าบ้านด้วยอารมณ์โมโหที่ทำอะไรคนอัปลักษณ์อย่างอู๋ซั่วหยางไม่ได้"ฉานเอ๋อร์ทำไมถึงทำหน้าเช่นนั้นล่ะลูกแม่ ใครทำอะไรให้ไม่พอใจหรือเปล่า"เหว่ยฟางที่เห็นใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์ของบุตรสาวคนเล็กก็ทำเอานางนั้นไม่สบายใจไปด้วย"ท่านแม่ ท่านต้องจัดการให้ข้าเจ้าเกออัปลักษณ์นั่นไม่ยอมนำเสื้อผ้าของข้าไปซักด้วย แถมยังบอกอีกให้ข้ามาฟ้องท่านแม่ได้เลยเจ้าค่ะเขาไม่กลัว""เจ้าเด็กคนนี้นับวันยิ่งแข็งข้อขึ้นทุกวัน ตั้งแต่วันนั้นที่มันหายจากพิษไข้ก็ปีกกล้าขาแข็งใส่คนที่บ้าน""จริงเจ้าค่ะท่านแม่"เพราะหากเป็นเมื่อก่อนอู๋ซั่วหยางคงจะไม่กล้าที่จะมีปากเสียงกับนาง แต่ไม่ใช่กับตอนนี้ที่กล้าจะเถียงขึ้นมาอู๋ซั่วหยางที่ตากผ้าเสร็จเขานั้นรับรู้ได้ทันทีว่าหากกลับเข้าบ้านแล้วจะเจอกับอะไร ใครจะเข้าไปให้โง่กันไปหาท่านป้าเย่จวนดีกว่ากันเยอะบ้านท่านป้าเย่จวนอู๋ซั่วหยางมาถึงที่บ้านของท่านป้าเย่จวนเห็นท่านป้ากำลังนั่งกำผักและจะนำไปขายในหมู่บ้านนี่แหละไม่ได้ไปขายที่ไหนไกล พอได้ค่ากับข้าวประทังชีวิตท

ยามเฉิน (07.00-08.59 น.)อู๋ซั่วหยางไปที่ไร่กับท่านพ่ออู๋เพียงสองคน เพราะเหว่ยฟางนางยังเคืองเรื่องเมื่อวานอยู่บวกกับอู๋ฉานอิ่งที่ล้มป่วยที่แปลว่าแสดง คือป่วยการเมืองเสียมากกว่า"ที่ดินของที่บ้านติดจำนองจริงหรือท่านพ่อ""ใช่ คิดว่าพ่อโกหกหรือ""เปล่าหรอกขอรับ แต่ข้าแค่ไม่คิดว่าสถานการณ์เรื่องเงินในบ้านจะเป็นเช่นนี้ขอรับ ท่านพ่อทำไมถึงเอ่ยให้ฉานอิ่งกับซินถงออกมาช่วยกันทำงานหรือขอหรือขอรับ ทั้งที่พวกเขาไม่เคย""แล้วเห็นผลลัพธ์แล้วหรือยังว่าเป็นเช่นไร พ่อถึงไม่ได้บีบบังคับให้ทั้งสองคนมาช่วยกันทำงาน เพราะว่ามันเปล่าประโยชน์ พวกเขาไม่มีทางที่จะมาทำงานตากแดดเช่นเจ้าอย่างแน่นอน""แล้วท่านพ่อคิดว่าข้าอยากมาทำงานตากแดดเช่นนี้หรือ""เจ้าเป็นพี่คนโตถึงจะคนละแม่ แต่เจ้าก็ได้ขึ้นชื่อว่าพี่ใหญ่หากเจ้าไม่ทำพ่อก็ทำได้คนเดียวเหนื่อยหน่อยก็ไม่เห็นจะเป็นไร""จบที่ข้าเบาที่สุดสินะ""ผลประโยชน์มันหมุนอยู่รอบตัวเจ้า หากเจ้าไม่ทำมันก็เสียเปล่า ซั่วหยางที่ผ่านมาเจ้าเจออะไรมาไม่ใช่พ่อไม่รู้ ไม่ได้ขอให้เจ้าลืม แต่พ่อจะชดใช้ให้เจ้าในชาตินี้เอง""…"จริงด้วยอู๋ซั่วหยางมั่นใจในทันทีว่าท่านพ่ออู๋กับอู๋ซินถงมีนิสัยเป

โจวอี้หานรับรู้ถึงสายตาของโจวจี้ไหลกับโจวจี้ฉุนที่มองมายังเขา คงจะกำลังนินทาเขาอยู่ แต่สองคนนี้ไม่ได้มีพิษมีภัยอะไรออกจะตลกเสียด้วยซ้ำ โชคดีที่คนทั้งสองมีภรรยาดีที่พอจะควบคุมสามีให้อยู่ในขอบเขตได้แต่มีคนหนึ่งที่เขานั้นรู้สึกกลัวเป็นที่สุด คือ โจวลู่อี(เป็นเกอ) เป็นลูกคนเล็กของท่านลุงโจวและก็เป็นเกออีกด้วย นิสัยของโจวลู่อีต่างจากพี่ชายทั้งสองคนมาก เพราะเป็นลูกคนเล็กเลยถูกตามใจจนเสียนิสัย และคำว่าเสียนิสัยสำหรับโจวลู่อีคือจะไม่สนผิดถูกอะไรทั้งนั้น…ตรงนี้แหละที่น่ากลัว เป็นคนที่มีพิษมีภัยที่สุดควรอยู่ห่าง ๆ อย่าเข้าไปใกล้เด็ดขาด"ท่านลุงใหญ่ข้าทำส่วนของข้าเสร็จแล้วเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน ต้องไปที่นาอีกขอรับ""…"โจวเฉิงเคอเพียงพยักหน้าตอบเท่านั้น เพราะไม่มีข้ออ้างจะไปแย้งโจวอี้หาน เพราะแบ่งงานกันคนละครึ่งแล้ว จะเอาเปรียบเหมือนแต่ก่อนก็ทำไม่ได้แล้วที่นาโจวอี้หานโจวอี้หานรู้สึกโชคดีที่วันนี้ไม่เจอโจวลู่อีผู้นั้น ถึงรูปร่างจะสวยเหมือนสตรีจริง แต่จิตใจของเขานั้นสวนทางกัน รูปร่างที่ดูดีไม่ได้แปลว่าจะต้องเป็นคนดีสตรียังมีหลายอุปนิสัย บุรุษและเกอก็เช่นกันต่างก็มีอุปนิสัยที่หลากหลายมองคนต้องมองน

อู๋ซินถงใช้เวลาอยู่ที่ไร่ที่นาทั้งวัน ที่นี่ก็บรรยากาศดีแถมลมพัดผ่านเย็นสบายมากอีกด้วย ท่านพ่อเองก็ดูจะชอบอยู่ที่นี่มากกว่าอยู่ที่บ้านเสียอีก"เดี๋ยวยกขึ้นหลังเกวียนจะได้เอาไว้ต้มตอนเย็น"อู๋ซั่วหยางพาอู๋ซินถงขุดหาเผือกหามันมาไว้ต้มกิน เพราะกลับไปที่บ้านคงจะไม่มีอะไรกิน ดีที่วันนี้ท่านพ่อดักปลาได้ถึงย่างกินกันและแบ่งปลาไว้ไปทำกับข้าวที่บ้าน"ท่านลุงอู๋ขอรับข้าดักหนูได้เยอะเลยแบ่งมาให้ขอรับ""…"น้ำเสียงที่อยู่ด้านหลังทำเอาอู๋ซั่วหยางนั้นนิ่งและขนลุกขึ้นมาทันที น้ำเสียงที่ต่อให้ตายแล้วเกิดใหม่ก็ไม่มีวันลืมเด็ดขาด"ขอบใจมากนะอี้หานเดี๋ยวนำมันแบ่งไปต้มกินนะ อันนี้ซั่วหยางเขาไปขุดมากับซินเอ๋อร์ ซั่วหยางนำมันมาแบ่งให้พี่เขาสิ""ขะ ขอรับ"อู๋ซั่วหยางนำมันที่ถูกแบ่งส่งให้โจวอี้หานอย่างประหม่ายิ่งยามมองใบหน้าที่คมชัดตรงหน้ายิ่งตอบย้ำเรื่องราวในอดีตที่ไม่ได้แก้ไข"ขอบใจเจ้านะซั่วหยาง""อืม"อู๋ซั่วหยางเหมือนหัวใจหยุดเต้นอีกครั้ง บุรุษตรงหน้าที่ชื่อโจวอี้หานคือ…พี่จิน "พี่ใหญ่เป็นอันใดหรือเปล่าขอรับ""เปล่าหรอกรีบกลับบ้านกันเถอะ""อี้หาน นั่งเกวียนกลับด้วยกันสิ เดี๋ยวลุงไปส่งไม่ต้องเกรงใจนะ จะได้ถ