เพื่อให้มุมมองที่มีประโยชน์มากขึ้น ฉันชอบเปรียบเทียบสไตล์งาน: ผู้กำกับบางคนชอบเล่าเรื่องด้วยภาพนิ่ง ๆ และจังหวะเนิบอย่างที่เห็นในงานของ 'อภิชาติพงศ์ วีระเศรษฐกุล' (เช่น 'Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives') ขณะที่อีกกลุ่มจะเน้นการกดจังหวะเร็ว การตัดต่อฉับไว เหมือนงานที่เราพบในผลงานร่วมสมัยของผู้กำกับยุคใหม่บางคน เช่น 'นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์' ผู้มีความกล้าเล่นกับโครงเรื่องและมุมกล้อง (ตัวอย่างเช่น 'Mary Is Happy, Mary Is Happy') การสังเกตสไตล์ภาพและจังหวะบ่อยครั้งช่วยให้เดาทิศทางผู้กำกับได้แม่นขึ้น