เขียนหนังสือ

เคยสงสัยเหมือนกันว่าคำว่า 'writing' อ่านยังไงในไทย ถ้าพูดถึงการเขียนทั่วไป คนมักออกเสียงว่า 'ไรท์ติ้ง' แบบฝรั่ง แต่ถ้าในวงการนักแปลหรือนักเขียน มักจะใช้คำว่า 'การเขียน' ตรงตัวเลย

ความสนุกอยู่ที่บางครั้งเราเห็นคนใช้คำทับศัพท์นี้ในบริบทที่ต่างกัน เช่น 'writing style' ก็อาจเรียกว่า 'สไตล์การเขียน' หรือ 'ลายมือเขียน' แถมเวลาคุยเรื่องงานเขียนใน 'Harry Potter' อาจพูดว่า 'ไลท์โนเวล' ซึ่งก็คือการเขียนนิยายนั่นแหละ

คำว่า 'writing' ในภาษาอังกฤษอ่านว่า 'ไร-ติง' ส่วนความหมายหลักแปลว่า 'การเขียน' หรือ 'งานเขียน' แต่ลึกๆ แล้วมันมีความหมายที่กว้างกว่าที่คิดนะ

เวลาพูดถึง 'writing' ฉันมักนึกถึงกระบวนการสร้างสรรค์มากกว่าแค่การจับปากกาเขียนหนังสือ มันคือการถ่ายทอดความคิดผ่านตัวอักษร ไม่ว่าจะเป็นนิยายอย่าง 'Harry Potter' ที่ทำให้เราหลงรักโลกเวทมนตร์ หรือบทกวีที่สะกิดความรู้สึกบางอย่างในใจ ฉันชอบวิธีที่ 'writing' สามารถเชื่อมโยงคนจากต่างยุคต่างสมัยได้ เหมือนเวลาอ่านจดหมายโบราณแล้วรู้สึกว่าผู้เขียนจากร้อยปีก่อนกำลังสื่อสารกับเราอยู่

ในวงการแฟนๆ อย่างเรา 'writing' ยังหมายถึงการสร้างเนื้อหาแฟนฟิกชัน (fan fiction) หรือการรีวิวผลงานโปรดด้วย ถ้าไม่มี 'writing' คงไม่มีชุมชนแฟนคลับที่คอยแบ่งปันความหลงใหลอย่างทุกวันนี้ มันเป็นเครื่องมือที่ทรงพลังในการเล่าเรื่องราวและเก็บรักษาความทรงจำ

รู้สึกว่าคำว่า 'writing' ในภาษาไทยน่าสนใจมาก เพราะมันมีหลายมิติ ขึ้นอยู่กับบริบทที่ใช้

เวลาอยู่ในวงการหนังสือหรือนักเขียน เรามักจะได้ยินคำว่า 'การเขียน' ซึ่งเน้นกระบวนการสร้างงานวรรณกรรม เช่น 'การเขียนนิยายต้องใช้จินตนาการสูง' แต่ในแวดวงธุรกิจ อาจเรียกว่า 'การเขียนรายงาน' หรือ 'เขียนเอกสาร' ที่ดูเป็นทางการกว่า

สำหรับฉันแล้ว คำนี้ให้ความรู้สึกสร้างสรรค์ทุกครั้งที่ได้ยิน เหมือนกำลังพูดถึงการถ่ายทอดความคิดลงบนกระดาษ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องแต่ง

การเริ่มเขียนหนังสืออาจดูเหมือนยอดเขาสูงที่ปีนไม่ถึง แต่จริงๆ แล้วมันเริ่มจากก้าวเล็กๆ ที่ใครก็ทำได้

ลองจดบันทึกความคิดหรือเรื่องราวที่วนเวียนอยู่ในหัวทุกวันก่อน ไม่ต้องกังวลเรื่องภาษาหรือโครงสร้าง แค่ทำให้มันออกมาจากใจจริงๆ อย่างใน 'The Hobbit' ที่เริ่มจากจินตนาการธรรมดๆ ของ Tolkien ระหว่างตรวจข้อสอบนักเรียน สิ่งสำคัญคือต้องเขียนให้เป็นนิสัย ตั้งเป้าเล็กๆ เช่นวันละหนึ่งย่อหน้า แล้วค่อยๆ ขยับขยาย

เมื่อมีเนื้อหาพอควรก็ถึงเวลาจัดระบบความคิด ผมชอบวิธีทำแผนที่เรื่อง (Story Map) ที่ช่วยเห็นภาพรวมก่อนลงรายละเอียด บางคนอาจเริ่มจากร่างตัวละครหลักให้มีมิติเหมือนใน 'Harry Potter' ที่ตัวเอกแต่ละคนมีพื้นหลังและบุคลิกเฉพาะ หรือจะลองเขียนฉากสำคัญก่อนแล้วค่อยโยงเรื่องราวก็ได้เช่นกัน จำไว้ว่าไม่มีสูตรสำเร็จ ทุกวิธีเป็นเพียงเครื่องมือให้เลือกใช้ตามสไตล์ตัวเอง

การเขียนในเชิงวรรณกรรมคือการถ่ายทอดความคิดและอารมณ์ผ่านตัวอักษร โดยเน้นความงามทางภาษาและความลึกซึ้งของเนื้อหา ไม่ใช่แค่การเล่าเรื่องธรรมดา แต่คือการสร้างโลกที่ผู้อ่านสามารถจมปลักไปกับบรรยากาศและความรู้สึกของตัวละคร

ตัวอย่างที่ชัดเจนคือผลงานของ 'Haruki Murakami' ที่ใช้ภาษาที่เรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์และความหมายแฝง ตัวละครของเขาเดินทางผ่านโลกแห่งความฝันและความจริงที่คลุมเครือ บางครั้งเราอาจไม่เข้าใจทุกอย่างที่เกิดขึ้น แต่รู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าเนื้อเรื่องตรงหน้า นั่นคือพลังของการเขียนวรรณกรรมที่แท้จริง

การออกเสียงคำว่า 'writing' ในภาษาไทยมักจะถอดเสียงเป็น 'ไร้-ติง' หรือ 'ไร้-ทิง' ขึ้นอยู่กับสำเนียงและบริบท การพูดแบบไทยๆ มักเน้นความสะดวกในการออกเสียง จึงอาจได้ยินคนไทยพูดว่า 'เขียน' แทนเพื่อความเข้าใจง่าย

ในแวดวงแฟนคลับอนิเมะหรือเกม เรามักเจอคำนี้ตอนพูดถึงการ 'เขียนสตอรี่' หรือ 'writing plot' ของเรื่องโปรด เช่น เวลาคุยกันว่า 'plot ของ 'Attack on Titan' writing ดีมากเลย' ซึ่งคนไทยจะปรับการออกเสียงให้เป็นธรรมชาติ ข้อสังเกตคือบางครั้งเราอาจได้ยินคำทับศืมรแบบเต็มอย่าง 'ไรทิง' ในพอดแคสต์หรือคลิปรีวิวที่ต้องการความinternational

ส่วนตัวคิดว่าความสวยงามของภาษาคือความยืดหยุ่นนี้แหละ ที่เราสามารถเลือกระหว่างการถอดเสียงหรือใช้คำไทยแทนได้ตามสถานการณ์

ปีนี้มีเครื่องมือเขียนหนังสือที่ค่อนข้างน่าสนใจหลายตัว แต่ตัวที่โดดเด่นสำหรับฉันคือ 'NovelAI' เพราะมันไม่ใช่แค่ช่วยเรียงประโยค แต่ยังเข้าใจบริบทของเรื่องราวได้ลึกซึ้ง ฟีเจอร์ที่ชอบคือระบบสร้างพล็อตอัตโนมัติที่สามารถเสนอไอเดียแปลกใหม่เวลาติดขัด

สิ่งที่น่าทึ่งคือมันจำลองสไตล์การเขียนของนักเขียนคนโปรดได้ เช่น ถ้าตั้งค่าให้เลียนแบบ 'ฮารูกิ มurakami' มันจะเสนอประโยคกึ่งเซอร์เรียลที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ บางครั้งมันสร้างบทสนทนาที่น่าขบคิดออกมาโดยที่เราไม่ต้องนั่งกดดันตัวเองหลายชั่วโมง แม้จะไม่แทนที่การเขียนด้วยมนุษย์ทั้งหมด แต่ถือเป็นคู่หูที่ช่วยจุดประกาย creativitiy ได้ดี

เพื่อนนักเขียนหลายคนมักถามกันว่า 'writing' ในโลกนิยายหมายถึงอะไรกันแน่ ต่างจากงานเขียนทั่วไปตรงไหน

สำหรับฉันแล้วมันคือกระบวนการสร้างจักรวาลขึ้นมาจากตัวอักษรล้วนๆ ไม่ใช่แค่เรียบเรียงประโยคสวยๆ แต่ต้องรู้จัก 'หายใจ' ไปกับตัวละครด้วย อย่างเวลาอ่าน 'The Name of the Wind' เราแทบได้ยินเสียง Patrick Rothfuss คุ้นเคยกับ Kvothe ราวกับเพื่อนเก่า นั่นคือเสน่ห์ของการเขียนนิยายที่แท้จริง - การถ่ายทอดชีวิตทั้งชีวิตผ่านหน้ากระดาษ

บางทีการเขียนนิยายก็เหมือนเล่นแร่แปรธาตุ เปลี่ยนประสบการณ์ส่วนตัวกับจินตนาการเป็นเรื่องเล่าที่โลดแล่น จำได้ว่าตอนเขียนฉากตัวละครหลักเสียสละตัวเองครั้งแรก มือสั่นจนแทบทนไม่ไหว แต่สุดท้ายแล้วนั่นคือความหมายของ 'writing' ในบริบทนี้ การกลั่นกรองอารมณ์มนุษย์ให้เป็นเรื่องราว