หนังสือรักเล่มเดิม(ฉบับปรับปรุง)

หนังสือรักเล่มเดิม(ฉบับปรับปรุง)

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-09-09
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
35Bab
1.0KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เพราะเรื่องราวในครั้งนั้น เขาไม่ชัดเจน ทำให้เธอ ต้องเสียใจ เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง เขาตั้งใจว่า จะไม่ปล่อยเธอไป แต่ว่า เขาไม่รู้เลย ช่วงเวลาที่เขาหายไป เธอกลายเป็นแม่ไปแล้ว แม่ที่น่ารักแสนดี ที่มีลูกสาว และคนข้างๆ ยืนเคียงข้างไม่ห่าง หนังสือรักเล่มเดิม ที่จะปรับปรุงใหม่ จะช้าเกินไปไหม สำหรับคำว่าเรา สองคน

Lihat lebih banyak

Bab 1

1.บทนำ

Ich stieg aus meinem Auto und ging langsam in Richtung des Anwesens. Meine Hände zitterten, und mein Körper war schweißnass.

Ich konnte immer noch nicht glauben, dass es vorbei war. Dass ich endlich von ihm geschieden war. Der Beweis dafür war gerade in meiner Handtasche. Ich war hier, um ihm die endgültigen Papiere zu bringen und Noah abzuholen.

Ich betrat das Haus und folgte den gedämpften Stimmen, blieb jedoch stehen, als ich mich der Küche näherte.

Jetzt konnte ich sie klar hören, und was ich hörte, versetzte mir einen eisigen Schock.

„Ich verstehe immer noch nicht, warum du nicht mit mir und Mama leben kannst?“, fragte Noah seinen Vater.

Meine zitternden Hände fuhren zu meiner Brust. Mein Herz brach bei der Traurigkeit in seiner Stimme. Ich hätte alles für ihn getan, aber diese Scheidung war unvermeidlich.

Unsere Ehe war ein Fehler. Alles an uns war ein Fehler. Es hatte nur eine Weile gedauert, bis ich die Wahrheit sah.

„Du weißt, warum, Noah, deine Mutter und ich sind nicht mehr zusammen“, antwortete er leise.

Es war wirklich komisch. Während unserer ganzen Ehe hatte er nie einmal sanft mit mir gesprochen. Es war immer kalt. Immer flach und ohne Emotionen.

„Aber warum?“

„So etwas passiert einfach“, murmelte er.

Ich konnte mir sein Gesicht vorstellen, wie er die Stirn runzelte. Er versuchte, Noah zu erklären, dass er keine weiteren Fragen stellte. Aber Noah war mein Sohn. Neugier und Hinterfragen lagen in seinem Blut.

„Liebst du sie nicht?“

Ich blieb fast atemlos bei dieser einfachen, herzlichen Frage. Ich machte einen Schritt zurück und lehnte mich gegen die Wand. Mein Herz raste, während ich gespannt auf seine Antwort wartete.

Ich wusste, was seine Antwort sein würde. Ich hatte es immer gewusst. Jeder, mit Ausnahme von Noah, wusste wahrscheinlich die verdammte Antwort.

Die Wahrheit war, er liebte mich nicht. Hatte mich nie geliebt und würde mich nie lieben. Das war so klar wie der Tag. Aber trotzdem wollte ich seine Antwort hören. Würde er unserem Sohn die Wahrheit sagen oder ihn anlügen?

Er räusperte sich, offensichtlich zögernd. „Noah...“

„Papa, liebst du Mama oder nicht?“, fragte Noah wieder, seine Stimme entschlossen.

Ich hörte ein resigniertes Seufzen. „Ich liebe sie, weil sie mir dich geschenkt hat“, sagte er schließlich.

Es war eine Beschwichtigung, keine Antwort.

Ich schloss die Augen gegen den Schmerz, der mich überkam. Nach all dieser Zeit. Es tat immer noch weh. Ein kleiner Teil von mir hatte gehofft, dass seine Antwort anders wäre.

Er hatte mir nie diese drei Worte gesagt. Weder als wir heirateten, noch als ich Noah zur Welt brachte, noch in den Jahren danach oder als wir miteinander schliefen.

Er hielt sich während unserer ganzen Ehe zurück. Ich gab ihm alles, aber er gab mir nichts zurück außer Schmerz und Herzschmerz.

Wir waren verheiratet, aber anstatt von zwei, waren wir zu dritt in unserer Ehe. Er, ich und die Liebe seines Lebens. Die Frau, die er neun lange Jahre nicht loslassen konnte.

Tränen füllten meine Augen, aber ich rieb sie schnell weg. Ich war es leid zu weinen. Es war genug, einem Mann hinterherzulaufen, der mich nicht wollte.

„Hat dir schon mal jemand gesagt, dass es unhöflich ist, Gespräche von anderen zu belauschen?“

Seine tiefe Stimme durchbrach den stillen Raum. Sie unterbrach meine Gedanken. Ich richtete meine Schultern auf und betrat die Küche.

Da stand er, am Küchentresen. Mein jetzt Ex-Mann, Rowan Woods.

Seine spöttischen grauen Augen fixierten mich.

Meine Augen wanderten zu meinem Sohn. Mein Stolz und meine Freude. Das einzige Gute in meinem Leben. Sein gutes Aussehen hatte er definitiv von seinem Vater. Er hatte mein braunes Haar und seine durchdringenden grauen Augen.

„Hallo“, sagte ich und schenkte ihnen ein kleines Lächeln.

„Hallo, Mama“, Noah legte sein halbgegessenes Sandwich weg, sprang vom Tresen und stürmte auf mich zu. Er umarmte mich an der Taille. „Ich habe dich vermisst.“

„Ich hab dich auch vermisst, mein Schatz“, sagte ich und küsste ihm die Stirn, bevor er sich von mir löste und zurück zu seinem Essen ging.

Ich stand da und fühlte mich unwohl. Das war früher mein Zuhause, aber jetzt fühlte ich mich fremd darin. Als würde ich nicht dazugehören.

Dabei war ich in Wahrheit nie wirklich dazugehörig.

Ob absichtlich oder unabsichtlich, er hatte dieses Haus mit IHR im Hinterkopf gebaut. Das war IHR Traumhaus, alles bis hin zur Farbwahl.

Das hätte das erste Anzeichen dafür sein sollen, dass er sie nicht loslassen wollte. Dass er meine Liebe zu ihm nicht erwidern würde.

„Was machst du hier?“, fragte er genervt und schaute auf seine Uhr. „Du hast versprochen, meine Zeit mit Noah nicht zu stören.“

„Ich weiß... Ich habe heute das Scheidungsurteil bekommen und dachte, ich könnte dir eine Kopie bringen, während ich Noah abhole.“

Sein Gesicht wurde eisern, und seine Lippen bildeten eine dünne Linie. Jedes Mal, wenn er mich so ansah, brach ein Stück von mir. Ich hatte ihn geliebt, so lange ich mich erinnern konnte, aber das bedeutete ihm keinen Deut.

Immer wieder hatte er mein Herz gebrochen und meine Seele zerschlagen. Ich hatte weiter geliebt. Festgehalten. Gedacht, dass sich etwas ändern würde, aber es tat es nie.

Als wir heirateten, dachte ich, dass ich endlich Liebe bekommen würde. Die Liebe, nach der ich mich seit meiner Kindheit gesehnt hatte. Ich lag falsch. Die Ehe verwandelte sich in einen Albtraum. Ich kämpfte ständig mit dem Gespenst seiner Vergangenheit. Dem Gespenst eines Mädchens, mit dem ich mich niemals messen konnte, egal wie sehr ich es versuchte.

Ich rieb meine Brust. Versuchte, den Schmerz zu lindern, der sich dort festgesetzt hatte.

Es half nichts. Es tat immer noch verdammt weh, obwohl wir schon monatelang getrennt waren.

„Noah, könntest du bitte in dein Zimmer gehen? Deine Mutter und ich müssen etwas besprechen“, sagte Rowan durch zusammengebissene Zähne, das Wort „Mutter“ kam ihm mit Abscheu über die Lippen.

Er sah uns einen Moment lang an, bevor er nickte.

„Kein Streiten“, befahl er, bevor er den Raum verließ.

Sobald er außer Hörweite war, schlug Rowan mit seiner Faust auf die Theke. Seine grauen Augen waren eisig, als er mich ansprach.

„Du hättest sie verdammt noch mal in mein Büro schicken können, anstatt meine Zeit mit meinem Sohn zu stören“, ließ er in einem Knurren los. Seine Hände waren zur Faust geballt, und er sah aus, als würde er gleich explodieren.

„Rowan...“, seufzte ich, unfähig, den Satz zu beenden.

„Nein. Verdammte Nein! Du hast mein Leben vor neun Jahren auf den Kopf gestellt, du hast es wieder getan, als du diese verdammte Scheidung verlangt hast. Wolltest du mir damit weh tun? Mich von meinem Sohn zu trennen, weil ich dich nicht lieben konnte? Nachricht für dich, Ava: Ich hasse dich verdammt noch mal.“

Er atmete schwer, als er fertig war. Die wütenden Worte schossen aus seinem Mund wie Kugeln, die direkt auf mich zielten. Ich spürte, wie sie mein Herz durchbohrten. Jedes Wort zerschmetterte mein bereits zerbrechliches Herz.

„Ich-ich...“

Was sollte man sagen, wenn der Mann, den man immer noch liebte, sagte, dass er einen hasste?

„Verpiss dich einfach aus meinem verdammten Haus... Ich bringe Noah nach Hause, wenn meine Zeit mit ihm vorbei ist“, schnappte er.

Ich legte das Scheidungsurteil auf die Theke. Ich wollte mich entschuldigen, als mein Handy klingelte. Ich holte es aus meiner Tasche und schaute auf die Anrufer-ID.

MUTTER.

Ich wollte es ignorieren, aber sie rief mich nie an, es sei denn, es war etwas Wichtiges.

Ich wischte über den Bildschirm und hielt das Telefon ans Ohr.

„Mutter...“, seufzte ich.

Sie ließ mir keine Chance, den Satz zu beenden.

„Komm sofort ins Krankenhaus! Dein Vater wurde erschossen!“, sagte sie fast hysterisch, bevor sie auflegte.

Mein Handy rutschte mir aus der Hand. Ich war schockiert.

„Was ist los?“, drang seine Stimme in mein Gehirn.

Mein Herz raste, ich sah nicht auf, während ich mein Handy wieder aufnahm und ihm antwortete.

„Vater wurde erschossen.“
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
35 Bab
1.บทนำ
เสียงพูดคุยเสียงดังลั่นไปทั่วบริเวณ เหมือนนกกระจอกแตกรัง บรรยากาศภายในโรงอาหารของโรงเรียน ตอนเช้า ตั้งแต่เจ็ดโมง ถึง เจ็ดโมงห้าสิบนาที เต็มไปด้วยความวุ่นวาย" ผิง การบ้านวิชาฝรั่งเศสเสร็จหรือยัง " คนที่ถูกเรียก กำลังถักเปียให้เพื่อนอยู่ ส่ายหน้าออกมา ด้วยความอ่อนใจ" เสร็จแล้ว แต่ไม่ให้ลอก " เจ้าของเกรดสี่ ของห้อง บอกเสียงเข้ม ใบหน้าสวยหวานดุเพื่อนด้วยสายตา" ขอร้อง ละนะ สัญญา ครั้งนี้ครั้งเดียวจริงๆ จะไม่ขอลอกการบ้านอีกแล้ว "คนที่โดนมาดามคาดโทษเอาไว้ พนมมือ หลวมๆ ยกมือไหว้เพื่อนรัก" สัญญานะ มะปราง ครั้งสุดท้าย " คนที่ถักเปียอยู่หัวเราะออกมา ขนมผิง ใจดีขนาดนี้ ครั้งนี้ ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายหรอก" หัวเราะอะไร ขนมจีน " คนที่ถักเปียเกือบจะเสร็จแล้ว ถามเพื่อนที่นั่งอยู่ แล้วส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา" ป่าว หนมเปล่าหัวเราะผิง แค่คิดถึงเรื่องตลกเอง " เจ้าตัวเฉไฉ แล้วมองเพื่อนที่กำลังย่องไปหยิบ กระเป๋าหนังสือ สีชมพูหวานของขนมผิง ที่วางอยู่" สัญญาแล้วนะมะปราง " ต้นฉบับการบ้าน กำชับอีกครั้ง" สัญญาจ้ะ ผิง ปรางสัญญาว่าจะไม่ลอกการบ้านฝรั่งเศสอีกแล้ว "ไม่ลอกฝรั่งเศสแต่ลอกวิชาอื่น เจ้าตัวคิดในใจ
Baca selengkapnya
2.เริ่มต้น
" นางสาว พริมรตา เวชนนท์ ชั้น ม6/5 ให้มาที่ห้องฝ่ายปกครองด้วยค่ะ "เสียงประกาศเรียกชื่อ ขนมผิง ในช่วงพักกลางวัน ในขณะที่นักเรียนเกือบทั้งหมด นั่งทานอาหารอยู่ที่โรงอาหาร ทำให้ คนที่ถูกเรียกชื่อ เป็นเป้าสายตา" ผิง มีอะไร " คนที่ถูกเรียกส่ายหน้า แล้วมองอาหารในจาน ที่ทานเกือบหมดแล้ว จึงยกขวดน้ำขึ้นมาดื่ม" ไปเลย เดี๋ยวเค้าเก็บให้ " มะปรางบอกกับเพื่อน แต่หนมจีนส่ายหน้า" ปราง ไปกับผิง เดี๋ยวเค้าเก็บจานเอง แล้วจะรีบตามไป " สามสาว ไม่เคยทิ้งกัน บอกออกมา" ไม่เป็นไร ผิงไปคนเดียวได้ กินขนมกันไปเถอะ "คนที่รู้นิสัยเพื่อนดี บอกออกมา เกรงใจที่เพื่อนจะต้องอดขนมตอนกลางวัน" ไม่เอา ลุกเร็ว "มะปรางลุกขึ้น แล้วจับมือเพื่อนสาวเดินออกจากโรงอาหาร ตรงไปยังอาคารเรียนหลัก ซึ่งด้านล่าง เป็นห้องฝ่ายปกครอง ติดกับ ห้องประชาสัมพันธ์ประตูกระจกสีชาทำให้มองไม่เห็นภายใน ว่ามีอะไรเกิดขึ้น กริ่งหน้าห้องที่มีเอาไว้ให้กดเรียกอาจารย์ ถูกกดทันทีประตูกระจกเปิดออกพร้อมกับที่อาจารย์หญิงวัยกลางคน โผล่หน้าออกมา" มาแล้วหรอ พริมรตา " อาจารย์แม่ เรียกชื่อด้วยน้ำเสียงดุดัน ตามสไตล์ แล้วมองเพื่อนข้างๆ ที่มาด้วยกัน" ไม่ต้องรอห
Baca selengkapnya
3.แอบปลื้ม
ชุดไทยสไบเฉียงสีชมพูหวาน ที่สวมใส่อยู่นี้ ขับผิวขาวผ่องของคนตรงหน้าอย่างงดงามที่สุด อาจารย์สาวมองลูกศิษย์แล้วยิ้มกว้างออกมา" สวยจริงปังจริงลูกศิษย์ฉัน " มือที่จับอยู่ที่แขนจับหมุนตัวไปรอบๆ แล้วมองด้วยความพอใจ" มีรองเท้าส้นสูงไหมคะ ขอยืมให้ลองหน่อย "พนักงานทางร้าน หยิบรองเท้าส้นสูง มาวางไว้ให้ แล้วคนที่ยืนอยู่ ก็มองหาที่นั่ง แล้วไปนั่งสวมรองเท้าก่อนจะลุกขึ้นยืน ด้วยความระมัดระวัง มือของอีกคน คว้าแขนเอาไว้ ให้เธอทรงตัว ก่อนจะยิ้มออกมา กับท่าทางเก้ๆกังๆ" นั่นไง ปัญหา " คนที่ไม่เคยใส่ชุดแบบนี้ ใส่รองเท้าแบบนี้ ยืนทรงตัวไม่ค่อยอยู่ ทำเอาคนในร้านอมยิ้มกันออกมา ด้วยความเอ็นดู" ขนมผิง ตอนเย็นเรียนพิเศษไหมลูก " อาจารย์ถามด้วยความเอ็นดู กับความเด๋อ" เรียนค่ะ ที่สยาม ห้าโมงครึ่งถึงสองทุ่มครึ่ง วัน จันทร์อังคารพุธค่ะ " คนที่ได้ยินพยักหน้ารับรู้" งั้นเอาแบบนี้ ตอนกลางวัน หลังทานข้าวเสร็จ มาเดินเล่นๆวันละสักครึ่งชั่วโมง ส่วนตอนเย็น ถ้าว่าง ก็เดินที่สนามหญ้าให้คุ้นชิน ได้ไหมคะ"อาจารย์วางแผนให้เสร็จสรรพ มองลูกศิษย์สาวน้อยด้วยความพอใจเสียงกริ่งพักเบรคสิบห้านาทีในช่วงบ่ายดังขึ้น สองสาววิ่งออกจ
Baca selengkapnya
4.ใจเต้นแรง
ขนมผิงมองคนที่โดดเด่นสะดุดตาตรงหน้า รุ่นพี่ที่น่าจะต้องเรียนจบมัธยมปลายไปแล้ว แต่ยืนยันจะซ้ำชั้นมอหก เพื่อเอาคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย เหมือนเพื่อนๆคนอื่น หลังจากที่ไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนมาหลายเดือน จากร่างกายบอบบางเก้งก้าง กลายมาเป็น ชายหนุ่มรูปร่างสูง ผิวขาว มีกล้ามเนื้อ ดูโตกว่าเพื่อนๆรุ่นเดียว" ผิง เค้าตามแกมาหรือเปล่า " หนมจีนถามเพื่อน ที่กำลังตกใจ กับ คนที่ยืนอยู่" บ้า คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ที่นี่ก็ดังไหมละ ใครๆก็อยากมาเรียน "สถาบันกวดวิชา มีชื่อเสียงที่จองคอร์สเรียนกันข้ามเทอมข้ามปี เป็นเรื่องปกติไปแล้ว เพราะการเรียนการสอนในห้องเรียน ไม่ได้เอื้อ ให้นักเรียน ได้รับความรู้อย่างเต็มที่ และ มากเกินพอ สำหรับ การสอบเข้ามหาวิทยาลัย" อะแฮ่ม ได้เวลาเรียนแล้วจ้ะสาวๆ ถ้ามัวแต่มองกันไปกันมา คาดว่าจะโดนเช็คขาดนะจ้ะ "มะปรางทำเสียงดุ ยิ้มกว้าง แล้วเดินผ่านหน้าเข้าไปในห้องคนที่ยืนมองอยู่ไม่ห่างแอบอมยิ้ม ขนมผิงอ่านง่ายมาก ชัดเจนตรงไปตรงมา และถ้าเค้าคิดไม่ผิด ขนมผิงคนนี้ ก็อาจจะมีใจ ไม่มากก็น้อยตำราเรียนเล่มใหม่ที่ได้รับมาอยู่ในมือ ห้องเรียนคลาสใหญ่ เกือบ100คน ทำให้มีคนนั่งกันเต็มแล้ว เก้าอ
Baca selengkapnya
5.รุ่นน้อง
คนที่ยืนตรงหน้ายิ้มแวบเดียว แค่เพียงไม่กี่วินาที แต่คนที่ได้เห็น กลับใจสั่นขึ้นมาแบบที่ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเสียงประกาศบอกสถานีที่รถกำลังจะจอดดังขึ้นมาก่อนที่จะพูดคุยอะไร คนข้างๆลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจะลงชายหนุ่มนั่งลงข้างๆ แล้วดึงกระเป๋าของตัวเองกลับคืนมา" บ้านอยู่แถวไหน " เค้าถามออกมา เสียงเบา เพื่อไม่ให้รบกวนคนอื่น" ลงสถานีเดียวกัน " เค้าตอบกลับมาเสียงเบาเช่นกัน" กลับดึกทุกวันเลยเหรอ "" ก็เรียนพิเศษจันทร์ อังคาร พุธ " ขนมผิงตอบแล้วมองด้านนอกที่มืดมิด มีแสงไฟตามคอนโด และอาคารสูง เปิดอยู่" เลือกคณะอะไร " คนโตกว่า ถามชวนคุย" เดี๋ยวขอทาย " เค้าทำท่าคิด แล้วยิ้มออกมา" อักษร ไหม "" ก็เรียนศิลป์ภาษา ก็ต้องอักษร ไหมละ "เสียงประกาศดังขึ้นอีกรอบ ขนมผิงลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจะลง มือบางจับเสาสแตนเลสเอาไว้ เพื่อเป็นหลักยึดทรงตัว แล้วก็มีอีกมือจับซ้อนอยู่ข้างบนแววตาที่มองมา สื่อความหมายได้อย่างดี รถไฟฟ้าจอดสนิทแล้ว ประตูเปิดออก คนข้างในทยอยลงกันอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางความมืดมิด บรรยากาศยามค่ำคืน" ลงบันไดทางไหน " คนที่เดินมาด้วยกันถามขึ้นมา" ทางนี้ " ขนมผิงชี้ไปที่ทางไปบ้านของตัวเอง แล้ว
Baca selengkapnya
6.คิดไปเองข้างเดียว
เสียงที่บอกออกไปยังดังก้องอยู่ในหู คนที่คิดเอาเองว่า การกระทำเมื่อคืนและเมื่อเช้า เป็นความพิเศษ อดน้อยใจไม่ได้ เพราะคำพูดที่เค้าบอกออกมา มันชัดเจนมากกว่าโทรศัพท์สีใสติดสติ้กเกอร์น่ารัก ถูกหยิบขึ้นมาดูเพื่อไม่อยากให้คิดอะไรเรื่อยเปื่อย แล้วอีกอย่างก็คือ ไม่อยากหันกลับไปมอง ทางที่เดินผ่านมา" ผิง รอด้วย " เสียงเรียกจากทางด้านหลัง ทำให้ต้องเงยหน้าจากโทรศัพท์แล้วมองคนที่เดินตามมา" ไม่รอพี่เลย พี่ยังรอผิงเมื่อเช้า " เค้าบอกยิ้มๆ ตัดพ้อนิดๆ จนคนได้ยิน รู้สึกว่า อะไรยังไง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เพราะกลัวจะหน้าแตกอีกครั้ง" วันนี้ตอนเย็น กลับด้วยกันนะ พี่ก็มีเรียนเหมือนผิง "คนที่เรียนพิเศษที่เดียวกัน บอกเสียงเรียบ คนฟังอยากจะส่ายหน้าปฏิเสธ แต่ก็ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงอะไร ได้แต่นิ่งเงียบรถไฟฟ้ากำลังจะจอดให้ผู้โดยสารได้ลงและขึ้น คนข้างในเดินออกมาก่อนที่คนข้างนอกจะดันกันเข้าไป ร่างสูงใหญ่ที่อยู่ด้านหลังกันไม่ให้คนอื่นมาแนบชิด แล้วพาตัวเองให้เข้าไปใกล้กับเธอ ก่อนจะเดินไปหาที่นั่งข้างใน ที่ตอนนี้ ถูกจับจองเต็มไปหมดแล้ว" มาตรงนี้ " เค้าเดินแนบชิดกับเธอ แล้วพามายืนตรงใกล้กับประตูทางออก แล้วขยับตัวให
Baca selengkapnya
7.ขีดเส้นใต้สองเส้น
" โน่นๆดู แฟนพี่พีช เดินไปหากันแล้ว "คนที่กำลังเตรียมตัวจะกลับบ้าน ลงมานั่งจับกลุ่มกันที่ใต้อาคารเรียน เพื่อนัดแนะกันกลับบ้าน หรือ ไปเรียนพิเศษด้วยกัน กับกลุ่มเพื่อน เพื่อนรุ่นเดียวกัน เดินตรงไปหารุ่นพี่ ที่ยืนคุยกันอยู่" พี่พีช วันนี้เปิ้ลไปหานะ " แอปเปิ้ลเดินไปพูดกลางวงนักกีฬาบาสของโรงเรียนที่จับกลุ่มคุยกับรุ่นพี่อยู่" โห มั่นใจมากเนอะ " คนที่ไม่ค่อยชอบกันบอกออกมา แล้วมองคนข้างๆ ที่ยืนอยู่ รุ่นพี่ส่ายหน้าออกมา" อะไร ยังไงครับเปิ้ล พี่พีชเค้าเรียนพิเศษ ไม่ว่างมาเที่ยวเล่นหรอก "" ยุ่งอะไรด้วย " คนที่โดนขัดขวาง ค้อนใส่ด้วยความไม่พอใจ แล้วมองรุ่นพี่ที่ตัวเองกำลังตามจีบอยู่" พี่เลิกสองทุ่มครึ่ง แล้วต้องรีบกลับ มีนัดแล้ว " เค้าบอกแล้วมองกลุ่มสามสาว ที่เดินออกจากโรงเรียนไปแล้วจึงรีบคว้ากระเป๋าที่วางอยู่ วิ่งตามออกไป" ผิง ขนมผิง " คนที่วิ่งตามมาเร่งฝีเท้าแล้วหยุดเมื่อเห็นว่า คนที่ตัวเองเรียกหยุดเดินแล้ว หันกลับมา" รอด้วยครับ " เค้าบอกออกมา แล้วเดินไปหาสามสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล" มีอะไรคะ " ขนมผิงย้อนถามแล้วมองหน้าเค้าตรงๆ" ก็เรียนที่เดียวกัน พี่ไปด้วย " เค้าบอกยิ้มๆแล้วมองสองสาวที่ยืน
Baca selengkapnya
8.รอยยิ้ม
" ขนมผิง ขนมผิง "เสียงเรียกชื่อใครบางคนที่ทางลงสถานีรถไฟฟ้า ในตอนเช้า ทำให้คนที่ได้ยินชื่อเรียกต้องหันไปมอง ใบหน้าขาวใส ในชุดนักเรียนมอปลาย เดินถือกระเป๋านักเรียนสีดำกับถุงใส่ของสีชมพู เดินผ่านหน้าเค้าไป" มาแล้ว หนม เรียกเบาๆ อายเค้า " คนที่ดุเพื่อนแต่ยิ้มกว้าง เดินมาคู่กัน ชุดนักเรียนแบบนี้ใส่กันเยอะ แต่ทางเดินไปทางนี้ มีแค่โรงเรียนเดียวรุ่นพี่ที่ตกชั้นอย่างเค้า เพิ่งกลับมาเรียนเป็นวันแรกปีที่แล้ว ได้ย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศ1ปี ทำให้เพื่อนเข้ามหาวิทยาลัยกันหมด แต่ตัวเอง ต้องกลับมาเรียนที่เดิมอีกครั้ง เพื่อเตรียมสอบอะไรอีกหลายอย่าง ก่อนจะกลับไปอีกครั้ง ในปีหน้า" ตกลงแอดมิชชั่น ผิงเลือกแล้วใช่ไหม ว่าจะเข้าอักษร " คนที่เรียนสายศิลป์ภาษา ก็จะเลือกคณะนี้" อือ เลือกอักษร แต่ผิงเลือกญี่ปุ่นนะ เป็นวิชารอง "" โอ้ย ปวดหัว เรียนฝรั่งเศสแล้ว จะเลือกญี่ปุ่นอีกทำไม " เพื่อนที่คิดว่าจะต่อวิชาภาษาไทย บ่นออกมา" ก็ชอบ " ง่ายมากชัดเจนและถามต่อไปอีกไม่ได้ แค่ชอบ จะมีเหตุผลอะไรให้มากกว่านี้" หนม ไม่รู้จะเข้ามหาวิทยาลัยที่เดียวกับผิงได้ไหม แต่จะพยายามเรียนที่เดียวกันให้ได้ แล้วหนมอาจจะเบนสาย ไปเรี
Baca selengkapnya
9.รูปคู่
ขนมปัง2สี และ เครื่องดื่ม2แก้ววางคู่บนโต๊ะไม้สีขาว คนที่คุ้นชินกับการถ่ายรูป หยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากระโปรงมือขาวบางเลื่อนขนมของตัวเองมาใกล้ตัว แล้วหาแสงและมุม ที่จะถ่ายรูป แต่คนที่นั่งอยู่ด้วย เลื่อนขนมและน้ำของตัวเองมาแนบชิด" ทำไมไม่ถ่ายด้วยละ " เจ้าของขนมอีกชุด ถามด้วยน่าตาใสซื่อ" ก็เพราะว่า ไม่อยากตอบไง ว่าอีกชุดของใคร " คนที่ไม่อยากตอบคำถามเพื่อน บอกเสียงเข้ม" ทำไม มากับพี่มันน่าอายขนาดนั้นเลย " คนที่มั่นใจในตัวเองมาโดยตลอด ขยับจานขนมออกทันที" ก็ไม่ได้อายแต่ว่า " ก็เพราะไม่อยากบอกใคร ว่ามากับเค้า ไม่อยากตอบคำถามใครๆ และอีกอย่าง ไม่อยากคิดไปไกลอีกว่าเค้ามีใจ" ไม่อายก็ถ่ายด้วยกันไปเลย " คนเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ บอกยิ้มๆ ขยับจานขนมและแก้วเครื่องดื่มวางคู่กัน แล้วพยักหน้าให้เธอ" อะ ถ่ายเลย รูปคู่ของพี่กับผิง "รูปคู่ที่ถ่ายเก็บไว้อยู่ในโทรศัพท์มือถือ ขนมผิงไม่กล้าจะอัพลงไอจีเลย เพราะรู้ดีว่า ถ้าลงเมื่อไหร่ หนมจีน กับ มะปราง ต้องถามแน่นอนครั้งแรกกับการทานขนมกับรุ่นพี่ที่เป็นผู้ชาย ทำให้คนที่ไม่เคยไม่กล้าจะพูดอะไรมาก สิ่งที่ทำอยู่นี่ เป็นการกระทำที่เพิ่งทำเป็นครั้งแรก พี่พีช
Baca selengkapnya
10.เพื่อนกัน
เสียงผู้อำนวยการโรงเรียนทั้งสองโรงเรียน กล่าวเปิดงานกีฬาสัมพันธ์ พร้อมกัน วงโยธาวาทิต บรรเลงเพลงเปิดงาน พิธีการเสร็จสิ้น ก่อน9โมงเช้า เพราะกิจกรรมอีกหลายอย่าง ต้องเสร็จสิ้นตามเวลาที่กำหนดเอาไว้นักเรียนของแต่ละโรงเรียนเตรียมตัวเข้าประจำที่ ทั้งกองเชียร์และนักกีฬา ที่ต้องลงแข่งขัน คนที่หมดหน้าที่แล้ว แยกย้ายกันไปเปลี่ยนชุด" พี่พีช ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ "หนุ่มฮอตประจำโรงเรียนถูกเรียกขัดจังหวะการเดินเป็นระยะ รุ่นน้องหลายคน แอบปลื้มรุ่นพี่คนนี้มาก" ได้ครับ มาถ่ายได้เลย " แม้ปากจะบอกอนุญาตแต่ใบหน้าไม่ได้ยิ้มรับอย่างที่ปากพูดเลย" หล่อจริง ฮอตจริง เกินเบอร์ " หนมจีนบ่นกับเพื่อน ที่กำลังจะเดินไปเปลี่ยนชุดที่ห้องฝ่ายปกครอง" ก็หล่อ เรียนดี นิสัยดี ก็ฮอตไหมละ " มะปรางบอกย้ำแล้วมองหน้าเพื่อน ที่เงียบไป" แต่พี่พีช เค้าอาจจะมีคนในใจแล้วก็ได้ " คำพูดของเพื่อน ทำให้คนที่สวมรองเท้าส้นสูงสะดุดกึกทันที" ทำไมหรอ แม่ผิง " มะปรางอมยิ้มย้อนถาม" ไม่ทำไมนะ ก็แค่สะดุดเอง " คนที่สะดุดใจ บอกกับเพื่อน" ปรางว่า พี่พีช ชอบผิง " หนมจีนพยักหน้า" บ้าเหรอ ไม่ชอบหรอก อย่าพูดแบบนี้ เดี๋ยวเป็นประเด็น " คนที่อยู่
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status