หนังสือรักเล่มเดิม(ฉบับปรับปรุง)

หนังสือรักเล่มเดิม(ฉบับปรับปรุง)

last updateHuling Na-update : 2025-09-09
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
35Mga Kabanata
700views
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

เพราะเรื่องราวในครั้งนั้น เขาไม่ชัดเจน ทำให้เธอ ต้องเสียใจ เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง เขาตั้งใจว่า จะไม่ปล่อยเธอไป แต่ว่า เขาไม่รู้เลย ช่วงเวลาที่เขาหายไป เธอกลายเป็นแม่ไปแล้ว แม่ที่น่ารักแสนดี ที่มีลูกสาว และคนข้างๆ ยืนเคียงข้างไม่ห่าง หนังสือรักเล่มเดิม ที่จะปรับปรุงใหม่ จะช้าเกินไปไหม สำหรับคำว่าเรา สองคน

view more

Kabanata 1

1.บทนำ

Ellie's POV

“Did you hear the Alpha only married that rogue girl for her child? Because the child of a fated mate is supposed to be the strongest?”

"Or why would he marry her, a spineless low-born... What's her name, Ellie? ”

"It doesn't matter." The Alpha, my fated mate, Nolan, spoke too, "We're about to divorce."

"Right. She's useless." People surrounded him, his friends, his subordinates, laughed, like hearing a joke.

Hearing their words, the pregnancy test slipped from my hand to the floor.

I was about tell him that I was finally pregnant. After three long years.

A new life born of matebond. Of us.

I thought this would make Nolan happy; he always wanted an heir.

But when I eagerly rushed here from home, to his usual lounge, I found Nolan with a group of people laughing at me. They were calling me that rogue girl, a low-born, saying I was desperate and clinging to him.

And a woman cuddled up next to him.

His ex-girlfriend.

Felicity.

Through the lounge’s glass, Nolan sat in a private booth, his dark hair perfectly styled, the sharp line of his jaw catching the golden bar light. His suit clung to his broad frame, tailored to his strength, every inch of him composed and unreadable.

One hand rested on the velvet seat behind him, the other around a glass he hadn’t sipped. He looked like a man carved from ice and control, distant, beautiful, and entirely out of my reach—like always.

Felicity's curvy body leaned into his, her breasts nearly spilling out of her red dress as her long, golden hair fell like silk over her shoulder. She laughed, tilting her head back as she traced a finger along his sleeve. He didn’t flinch away. Didn’t correct her. Just sat there, letting it happen, his eyes fixed somewhere beyond her shoulder.

My jaw tightened. Felicity had left the pack years ago when Nolan and I had wed… She was who this party was for?

This is an extravagant Lounge, one I rarely dared go to. Only today, I didn't care all the whispers from polished, powerful people who never quite hid the way they looked down on me.

I opened the door and peeked in, hesitating around the crowd of bodies on how or… if I should approach. Next to me, a few pack members watched with interest, laughing loudly, too loudly, like they wanted to be overheard. “Felicity and Nolan, back together again. Honestly, they look perfect.”

"Felicity is so much better than that rogue girl, she’s the daughter of a Beta, after all."

"Ellie begged Nolan to marry her. How pathetic. She won’t mind if Nolan strays. She should be grateful he even touched her.”

Their laughter was cruel, biting, and not a single person in that room bothered to lower their voice. He didn't stop them.

My breath caught in my throat, and I gripped the edge of the doorframe to steady myself. I waited for Nolan to deny it. To say something.

But all he did was offer a hollow shrug.

“I simply found her forgettable,” he said, tone as indifferent as his expression. “There was no spark worth nurturing.”

The world tilted.

They saw me, eventually. Some glanced my way and looked away again, covering their mouths, amused. Others didn’t bother hiding their smirks. But Nolan’s eyes found mine last. And when they did, there was no flicker of regret. No apology. Just that same blank indifference.

"Go away," Someone yelled at me, as if trying to chase away a homeless. Someone drunk, threw a drink at me, laughing. "Go pick up trash! Isn’t that what you rogues do?"

Hope shattered like fragile glass. I turned and fled. I wasn’t even sure where I was running, but my feet carried me in a clumsy mess.

Someone called after me. A Beta, I think. "It's dangerous outside..."

“Let her go.”

That was Nolan’s voice.

“It’s time she sees her place.”

I hadn’t even realized it had started raining until my consciousness snapped back into place. My head throbbed from crying, my vision was a blur, and I had no idea where I was—

It’s not fair.

I had given everything. Bent over backwards trying to make him see me, love me. I had begged silently for scraps of affection, clinging to the hope that he would soften, that someday he would reach for me like I always reached for him, despite my place in the pack.

I burst out past the brick, my shoes spraying into a puddle.

A car honked.

Headlights flared. I turned too late.

“Bang—”

The impact slam into me, and the intense pain exploded through my body.

The light bloomed like fire, sharp and white-hot, before everything went dark as the faint howl of a wolf merged with the screech of tires.

The smell of antiseptic and linen greeted me first.

I blinked against the harsh white lights.

A hospital room, only those lights can burn your eyes that badly. My limbs felt heavy, my head thick with fog. Beeping machines echoed somewhere nearby.

“Ellie!”

A familiar voice broke through the haze. I turned my head slowly. A woman with red hair leaned over my bed, her face pale, eyes wide and red-rimmed with worry.

“Are you okay? Goddess, Ellie, you scared me. They said you just stepped onto the road without looking. What were you thinking?!”

I tried to answer, but the words tangled on my tongue. What happened... I stepped onto the road?

Why didn't I have any memory?

The door opened, and a nurse entered, followed by a man in a healer’s uniform. The healer murmured something to the nurse, then turned to me.

“How are you feeling?”

I stared at him blankly.

"Ok," The Healer clearly didn't care my answer, he took out a pen, "your name is Ellie Ashwood, right?"

I didn't give any answers. The healer furrowed his brow and brought a tablet forward, flipping through some notes. “We contacted your mate. Alpha Nolan. He mindlinked you earlier, but…”

I blinked again, slowly.

My mate...

What is mate?

Do I have memory loss or...?

Healer said, “Alpha Nolan said he thought you were just making up the accident for attention, causing trouble. Anyways, I’ll inform him you’re awake.”

A sharp silence cut through the room, then an indifferent voice was nearly in my ears, in my head.

“Ellie. Seriously?” A familiar man's voice spoke in my thoughts. “...You just had to go and make a fuss out of nothing?”

Third-person's POV

Nolan was furious.

He got a call from Healer, saying Ellie had a car accident.

He thought this was another excuse she made.

She caused all sorts of trouble these years. Throwing her tantrums, making a scene, all these drama—just to get his attention. He's had enough.

A car accident now, huh?

She’s been gone for only half an hour! What are the odds?

"I’m not doing your childish game." His voice low, "How many times are you going to use excuses to get my attention? You need to stop, Ellie. I've got better things to do - "

"Umm... what?" She sounded hesitated. "What home?"

"Go home." He ordered, "And stop bothering me."

Her voice totally confused, "I DON'T KNOW WHERE IS HOME... who the hell are you?"

"......" He said, "What?!"
Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
35 Kabanata
1.บทนำ
เสียงพูดคุยเสียงดังลั่นไปทั่วบริเวณ เหมือนนกกระจอกแตกรัง บรรยากาศภายในโรงอาหารของโรงเรียน ตอนเช้า ตั้งแต่เจ็ดโมง ถึง เจ็ดโมงห้าสิบนาที เต็มไปด้วยความวุ่นวาย" ผิง การบ้านวิชาฝรั่งเศสเสร็จหรือยัง " คนที่ถูกเรียก กำลังถักเปียให้เพื่อนอยู่ ส่ายหน้าออกมา ด้วยความอ่อนใจ" เสร็จแล้ว แต่ไม่ให้ลอก " เจ้าของเกรดสี่ ของห้อง บอกเสียงเข้ม ใบหน้าสวยหวานดุเพื่อนด้วยสายตา" ขอร้อง ละนะ สัญญา ครั้งนี้ครั้งเดียวจริงๆ จะไม่ขอลอกการบ้านอีกแล้ว "คนที่โดนมาดามคาดโทษเอาไว้ พนมมือ หลวมๆ ยกมือไหว้เพื่อนรัก" สัญญานะ มะปราง ครั้งสุดท้าย " คนที่ถักเปียอยู่หัวเราะออกมา ขนมผิง ใจดีขนาดนี้ ครั้งนี้ ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายหรอก" หัวเราะอะไร ขนมจีน " คนที่ถักเปียเกือบจะเสร็จแล้ว ถามเพื่อนที่นั่งอยู่ แล้วส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา" ป่าว หนมเปล่าหัวเราะผิง แค่คิดถึงเรื่องตลกเอง " เจ้าตัวเฉไฉ แล้วมองเพื่อนที่กำลังย่องไปหยิบ กระเป๋าหนังสือ สีชมพูหวานของขนมผิง ที่วางอยู่" สัญญาแล้วนะมะปราง " ต้นฉบับการบ้าน กำชับอีกครั้ง" สัญญาจ้ะ ผิง ปรางสัญญาว่าจะไม่ลอกการบ้านฝรั่งเศสอีกแล้ว "ไม่ลอกฝรั่งเศสแต่ลอกวิชาอื่น เจ้าตัวคิดในใจ
Magbasa pa
2.เริ่มต้น
" นางสาว พริมรตา เวชนนท์ ชั้น ม6/5 ให้มาที่ห้องฝ่ายปกครองด้วยค่ะ "เสียงประกาศเรียกชื่อ ขนมผิง ในช่วงพักกลางวัน ในขณะที่นักเรียนเกือบทั้งหมด นั่งทานอาหารอยู่ที่โรงอาหาร ทำให้ คนที่ถูกเรียกชื่อ เป็นเป้าสายตา" ผิง มีอะไร " คนที่ถูกเรียกส่ายหน้า แล้วมองอาหารในจาน ที่ทานเกือบหมดแล้ว จึงยกขวดน้ำขึ้นมาดื่ม" ไปเลย เดี๋ยวเค้าเก็บให้ " มะปรางบอกกับเพื่อน แต่หนมจีนส่ายหน้า" ปราง ไปกับผิง เดี๋ยวเค้าเก็บจานเอง แล้วจะรีบตามไป " สามสาว ไม่เคยทิ้งกัน บอกออกมา" ไม่เป็นไร ผิงไปคนเดียวได้ กินขนมกันไปเถอะ "คนที่รู้นิสัยเพื่อนดี บอกออกมา เกรงใจที่เพื่อนจะต้องอดขนมตอนกลางวัน" ไม่เอา ลุกเร็ว "มะปรางลุกขึ้น แล้วจับมือเพื่อนสาวเดินออกจากโรงอาหาร ตรงไปยังอาคารเรียนหลัก ซึ่งด้านล่าง เป็นห้องฝ่ายปกครอง ติดกับ ห้องประชาสัมพันธ์ประตูกระจกสีชาทำให้มองไม่เห็นภายใน ว่ามีอะไรเกิดขึ้น กริ่งหน้าห้องที่มีเอาไว้ให้กดเรียกอาจารย์ ถูกกดทันทีประตูกระจกเปิดออกพร้อมกับที่อาจารย์หญิงวัยกลางคน โผล่หน้าออกมา" มาแล้วหรอ พริมรตา " อาจารย์แม่ เรียกชื่อด้วยน้ำเสียงดุดัน ตามสไตล์ แล้วมองเพื่อนข้างๆ ที่มาด้วยกัน" ไม่ต้องรอห
Magbasa pa
3.แอบปลื้ม
ชุดไทยสไบเฉียงสีชมพูหวาน ที่สวมใส่อยู่นี้ ขับผิวขาวผ่องของคนตรงหน้าอย่างงดงามที่สุด อาจารย์สาวมองลูกศิษย์แล้วยิ้มกว้างออกมา" สวยจริงปังจริงลูกศิษย์ฉัน " มือที่จับอยู่ที่แขนจับหมุนตัวไปรอบๆ แล้วมองด้วยความพอใจ" มีรองเท้าส้นสูงไหมคะ ขอยืมให้ลองหน่อย "พนักงานทางร้าน หยิบรองเท้าส้นสูง มาวางไว้ให้ แล้วคนที่ยืนอยู่ ก็มองหาที่นั่ง แล้วไปนั่งสวมรองเท้าก่อนจะลุกขึ้นยืน ด้วยความระมัดระวัง มือของอีกคน คว้าแขนเอาไว้ ให้เธอทรงตัว ก่อนจะยิ้มออกมา กับท่าทางเก้ๆกังๆ" นั่นไง ปัญหา " คนที่ไม่เคยใส่ชุดแบบนี้ ใส่รองเท้าแบบนี้ ยืนทรงตัวไม่ค่อยอยู่ ทำเอาคนในร้านอมยิ้มกันออกมา ด้วยความเอ็นดู" ขนมผิง ตอนเย็นเรียนพิเศษไหมลูก " อาจารย์ถามด้วยความเอ็นดู กับความเด๋อ" เรียนค่ะ ที่สยาม ห้าโมงครึ่งถึงสองทุ่มครึ่ง วัน จันทร์อังคารพุธค่ะ " คนที่ได้ยินพยักหน้ารับรู้" งั้นเอาแบบนี้ ตอนกลางวัน หลังทานข้าวเสร็จ มาเดินเล่นๆวันละสักครึ่งชั่วโมง ส่วนตอนเย็น ถ้าว่าง ก็เดินที่สนามหญ้าให้คุ้นชิน ได้ไหมคะ"อาจารย์วางแผนให้เสร็จสรรพ มองลูกศิษย์สาวน้อยด้วยความพอใจเสียงกริ่งพักเบรคสิบห้านาทีในช่วงบ่ายดังขึ้น สองสาววิ่งออกจ
Magbasa pa
4.ใจเต้นแรง
ขนมผิงมองคนที่โดดเด่นสะดุดตาตรงหน้า รุ่นพี่ที่น่าจะต้องเรียนจบมัธยมปลายไปแล้ว แต่ยืนยันจะซ้ำชั้นมอหก เพื่อเอาคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย เหมือนเพื่อนๆคนอื่น หลังจากที่ไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนมาหลายเดือน จากร่างกายบอบบางเก้งก้าง กลายมาเป็น ชายหนุ่มรูปร่างสูง ผิวขาว มีกล้ามเนื้อ ดูโตกว่าเพื่อนๆรุ่นเดียว" ผิง เค้าตามแกมาหรือเปล่า " หนมจีนถามเพื่อน ที่กำลังตกใจ กับ คนที่ยืนอยู่" บ้า คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ที่นี่ก็ดังไหมละ ใครๆก็อยากมาเรียน "สถาบันกวดวิชา มีชื่อเสียงที่จองคอร์สเรียนกันข้ามเทอมข้ามปี เป็นเรื่องปกติไปแล้ว เพราะการเรียนการสอนในห้องเรียน ไม่ได้เอื้อ ให้นักเรียน ได้รับความรู้อย่างเต็มที่ และ มากเกินพอ สำหรับ การสอบเข้ามหาวิทยาลัย" อะแฮ่ม ได้เวลาเรียนแล้วจ้ะสาวๆ ถ้ามัวแต่มองกันไปกันมา คาดว่าจะโดนเช็คขาดนะจ้ะ "มะปรางทำเสียงดุ ยิ้มกว้าง แล้วเดินผ่านหน้าเข้าไปในห้องคนที่ยืนมองอยู่ไม่ห่างแอบอมยิ้ม ขนมผิงอ่านง่ายมาก ชัดเจนตรงไปตรงมา และถ้าเค้าคิดไม่ผิด ขนมผิงคนนี้ ก็อาจจะมีใจ ไม่มากก็น้อยตำราเรียนเล่มใหม่ที่ได้รับมาอยู่ในมือ ห้องเรียนคลาสใหญ่ เกือบ100คน ทำให้มีคนนั่งกันเต็มแล้ว เก้าอ
Magbasa pa
5.รุ่นน้อง
คนที่ยืนตรงหน้ายิ้มแวบเดียว แค่เพียงไม่กี่วินาที แต่คนที่ได้เห็น กลับใจสั่นขึ้นมาแบบที่ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเสียงประกาศบอกสถานีที่รถกำลังจะจอดดังขึ้นมาก่อนที่จะพูดคุยอะไร คนข้างๆลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจะลงชายหนุ่มนั่งลงข้างๆ แล้วดึงกระเป๋าของตัวเองกลับคืนมา" บ้านอยู่แถวไหน " เค้าถามออกมา เสียงเบา เพื่อไม่ให้รบกวนคนอื่น" ลงสถานีเดียวกัน " เค้าตอบกลับมาเสียงเบาเช่นกัน" กลับดึกทุกวันเลยเหรอ "" ก็เรียนพิเศษจันทร์ อังคาร พุธ " ขนมผิงตอบแล้วมองด้านนอกที่มืดมิด มีแสงไฟตามคอนโด และอาคารสูง เปิดอยู่" เลือกคณะอะไร " คนโตกว่า ถามชวนคุย" เดี๋ยวขอทาย " เค้าทำท่าคิด แล้วยิ้มออกมา" อักษร ไหม "" ก็เรียนศิลป์ภาษา ก็ต้องอักษร ไหมละ "เสียงประกาศดังขึ้นอีกรอบ ขนมผิงลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจะลง มือบางจับเสาสแตนเลสเอาไว้ เพื่อเป็นหลักยึดทรงตัว แล้วก็มีอีกมือจับซ้อนอยู่ข้างบนแววตาที่มองมา สื่อความหมายได้อย่างดี รถไฟฟ้าจอดสนิทแล้ว ประตูเปิดออก คนข้างในทยอยลงกันอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางความมืดมิด บรรยากาศยามค่ำคืน" ลงบันไดทางไหน " คนที่เดินมาด้วยกันถามขึ้นมา" ทางนี้ " ขนมผิงชี้ไปที่ทางไปบ้านของตัวเอง แล้ว
Magbasa pa
6.คิดไปเองข้างเดียว
เสียงที่บอกออกไปยังดังก้องอยู่ในหู คนที่คิดเอาเองว่า การกระทำเมื่อคืนและเมื่อเช้า เป็นความพิเศษ อดน้อยใจไม่ได้ เพราะคำพูดที่เค้าบอกออกมา มันชัดเจนมากกว่าโทรศัพท์สีใสติดสติ้กเกอร์น่ารัก ถูกหยิบขึ้นมาดูเพื่อไม่อยากให้คิดอะไรเรื่อยเปื่อย แล้วอีกอย่างก็คือ ไม่อยากหันกลับไปมอง ทางที่เดินผ่านมา" ผิง รอด้วย " เสียงเรียกจากทางด้านหลัง ทำให้ต้องเงยหน้าจากโทรศัพท์แล้วมองคนที่เดินตามมา" ไม่รอพี่เลย พี่ยังรอผิงเมื่อเช้า " เค้าบอกยิ้มๆ ตัดพ้อนิดๆ จนคนได้ยิน รู้สึกว่า อะไรยังไง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เพราะกลัวจะหน้าแตกอีกครั้ง" วันนี้ตอนเย็น กลับด้วยกันนะ พี่ก็มีเรียนเหมือนผิง "คนที่เรียนพิเศษที่เดียวกัน บอกเสียงเรียบ คนฟังอยากจะส่ายหน้าปฏิเสธ แต่ก็ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงอะไร ได้แต่นิ่งเงียบรถไฟฟ้ากำลังจะจอดให้ผู้โดยสารได้ลงและขึ้น คนข้างในเดินออกมาก่อนที่คนข้างนอกจะดันกันเข้าไป ร่างสูงใหญ่ที่อยู่ด้านหลังกันไม่ให้คนอื่นมาแนบชิด แล้วพาตัวเองให้เข้าไปใกล้กับเธอ ก่อนจะเดินไปหาที่นั่งข้างใน ที่ตอนนี้ ถูกจับจองเต็มไปหมดแล้ว" มาตรงนี้ " เค้าเดินแนบชิดกับเธอ แล้วพามายืนตรงใกล้กับประตูทางออก แล้วขยับตัวให
Magbasa pa
7.ขีดเส้นใต้สองเส้น
" โน่นๆดู แฟนพี่พีช เดินไปหากันแล้ว "คนที่กำลังเตรียมตัวจะกลับบ้าน ลงมานั่งจับกลุ่มกันที่ใต้อาคารเรียน เพื่อนัดแนะกันกลับบ้าน หรือ ไปเรียนพิเศษด้วยกัน กับกลุ่มเพื่อน เพื่อนรุ่นเดียวกัน เดินตรงไปหารุ่นพี่ ที่ยืนคุยกันอยู่" พี่พีช วันนี้เปิ้ลไปหานะ " แอปเปิ้ลเดินไปพูดกลางวงนักกีฬาบาสของโรงเรียนที่จับกลุ่มคุยกับรุ่นพี่อยู่" โห มั่นใจมากเนอะ " คนที่ไม่ค่อยชอบกันบอกออกมา แล้วมองคนข้างๆ ที่ยืนอยู่ รุ่นพี่ส่ายหน้าออกมา" อะไร ยังไงครับเปิ้ล พี่พีชเค้าเรียนพิเศษ ไม่ว่างมาเที่ยวเล่นหรอก "" ยุ่งอะไรด้วย " คนที่โดนขัดขวาง ค้อนใส่ด้วยความไม่พอใจ แล้วมองรุ่นพี่ที่ตัวเองกำลังตามจีบอยู่" พี่เลิกสองทุ่มครึ่ง แล้วต้องรีบกลับ มีนัดแล้ว " เค้าบอกแล้วมองกลุ่มสามสาว ที่เดินออกจากโรงเรียนไปแล้วจึงรีบคว้ากระเป๋าที่วางอยู่ วิ่งตามออกไป" ผิง ขนมผิง " คนที่วิ่งตามมาเร่งฝีเท้าแล้วหยุดเมื่อเห็นว่า คนที่ตัวเองเรียกหยุดเดินแล้ว หันกลับมา" รอด้วยครับ " เค้าบอกออกมา แล้วเดินไปหาสามสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล" มีอะไรคะ " ขนมผิงย้อนถามแล้วมองหน้าเค้าตรงๆ" ก็เรียนที่เดียวกัน พี่ไปด้วย " เค้าบอกยิ้มๆแล้วมองสองสาวที่ยืน
Magbasa pa
8.รอยยิ้ม
" ขนมผิง ขนมผิง "เสียงเรียกชื่อใครบางคนที่ทางลงสถานีรถไฟฟ้า ในตอนเช้า ทำให้คนที่ได้ยินชื่อเรียกต้องหันไปมอง ใบหน้าขาวใส ในชุดนักเรียนมอปลาย เดินถือกระเป๋านักเรียนสีดำกับถุงใส่ของสีชมพู เดินผ่านหน้าเค้าไป" มาแล้ว หนม เรียกเบาๆ อายเค้า " คนที่ดุเพื่อนแต่ยิ้มกว้าง เดินมาคู่กัน ชุดนักเรียนแบบนี้ใส่กันเยอะ แต่ทางเดินไปทางนี้ มีแค่โรงเรียนเดียวรุ่นพี่ที่ตกชั้นอย่างเค้า เพิ่งกลับมาเรียนเป็นวันแรกปีที่แล้ว ได้ย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศ1ปี ทำให้เพื่อนเข้ามหาวิทยาลัยกันหมด แต่ตัวเอง ต้องกลับมาเรียนที่เดิมอีกครั้ง เพื่อเตรียมสอบอะไรอีกหลายอย่าง ก่อนจะกลับไปอีกครั้ง ในปีหน้า" ตกลงแอดมิชชั่น ผิงเลือกแล้วใช่ไหม ว่าจะเข้าอักษร " คนที่เรียนสายศิลป์ภาษา ก็จะเลือกคณะนี้" อือ เลือกอักษร แต่ผิงเลือกญี่ปุ่นนะ เป็นวิชารอง "" โอ้ย ปวดหัว เรียนฝรั่งเศสแล้ว จะเลือกญี่ปุ่นอีกทำไม " เพื่อนที่คิดว่าจะต่อวิชาภาษาไทย บ่นออกมา" ก็ชอบ " ง่ายมากชัดเจนและถามต่อไปอีกไม่ได้ แค่ชอบ จะมีเหตุผลอะไรให้มากกว่านี้" หนม ไม่รู้จะเข้ามหาวิทยาลัยที่เดียวกับผิงได้ไหม แต่จะพยายามเรียนที่เดียวกันให้ได้ แล้วหนมอาจจะเบนสาย ไปเรี
Magbasa pa
9.รูปคู่
ขนมปัง2สี และ เครื่องดื่ม2แก้ววางคู่บนโต๊ะไม้สีขาว คนที่คุ้นชินกับการถ่ายรูป หยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากระโปรงมือขาวบางเลื่อนขนมของตัวเองมาใกล้ตัว แล้วหาแสงและมุม ที่จะถ่ายรูป แต่คนที่นั่งอยู่ด้วย เลื่อนขนมและน้ำของตัวเองมาแนบชิด" ทำไมไม่ถ่ายด้วยละ " เจ้าของขนมอีกชุด ถามด้วยน่าตาใสซื่อ" ก็เพราะว่า ไม่อยากตอบไง ว่าอีกชุดของใคร " คนที่ไม่อยากตอบคำถามเพื่อน บอกเสียงเข้ม" ทำไม มากับพี่มันน่าอายขนาดนั้นเลย " คนที่มั่นใจในตัวเองมาโดยตลอด ขยับจานขนมออกทันที" ก็ไม่ได้อายแต่ว่า " ก็เพราะไม่อยากบอกใคร ว่ามากับเค้า ไม่อยากตอบคำถามใครๆ และอีกอย่าง ไม่อยากคิดไปไกลอีกว่าเค้ามีใจ" ไม่อายก็ถ่ายด้วยกันไปเลย " คนเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ บอกยิ้มๆ ขยับจานขนมและแก้วเครื่องดื่มวางคู่กัน แล้วพยักหน้าให้เธอ" อะ ถ่ายเลย รูปคู่ของพี่กับผิง "รูปคู่ที่ถ่ายเก็บไว้อยู่ในโทรศัพท์มือถือ ขนมผิงไม่กล้าจะอัพลงไอจีเลย เพราะรู้ดีว่า ถ้าลงเมื่อไหร่ หนมจีน กับ มะปราง ต้องถามแน่นอนครั้งแรกกับการทานขนมกับรุ่นพี่ที่เป็นผู้ชาย ทำให้คนที่ไม่เคยไม่กล้าจะพูดอะไรมาก สิ่งที่ทำอยู่นี่ เป็นการกระทำที่เพิ่งทำเป็นครั้งแรก พี่พีช
Magbasa pa
10.เพื่อนกัน
เสียงผู้อำนวยการโรงเรียนทั้งสองโรงเรียน กล่าวเปิดงานกีฬาสัมพันธ์ พร้อมกัน วงโยธาวาทิต บรรเลงเพลงเปิดงาน พิธีการเสร็จสิ้น ก่อน9โมงเช้า เพราะกิจกรรมอีกหลายอย่าง ต้องเสร็จสิ้นตามเวลาที่กำหนดเอาไว้นักเรียนของแต่ละโรงเรียนเตรียมตัวเข้าประจำที่ ทั้งกองเชียร์และนักกีฬา ที่ต้องลงแข่งขัน คนที่หมดหน้าที่แล้ว แยกย้ายกันไปเปลี่ยนชุด" พี่พีช ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ "หนุ่มฮอตประจำโรงเรียนถูกเรียกขัดจังหวะการเดินเป็นระยะ รุ่นน้องหลายคน แอบปลื้มรุ่นพี่คนนี้มาก" ได้ครับ มาถ่ายได้เลย " แม้ปากจะบอกอนุญาตแต่ใบหน้าไม่ได้ยิ้มรับอย่างที่ปากพูดเลย" หล่อจริง ฮอตจริง เกินเบอร์ " หนมจีนบ่นกับเพื่อน ที่กำลังจะเดินไปเปลี่ยนชุดที่ห้องฝ่ายปกครอง" ก็หล่อ เรียนดี นิสัยดี ก็ฮอตไหมละ " มะปรางบอกย้ำแล้วมองหน้าเพื่อน ที่เงียบไป" แต่พี่พีช เค้าอาจจะมีคนในใจแล้วก็ได้ " คำพูดของเพื่อน ทำให้คนที่สวมรองเท้าส้นสูงสะดุดกึกทันที" ทำไมหรอ แม่ผิง " มะปรางอมยิ้มย้อนถาม" ไม่ทำไมนะ ก็แค่สะดุดเอง " คนที่สะดุดใจ บอกกับเพื่อน" ปรางว่า พี่พีช ชอบผิง " หนมจีนพยักหน้า" บ้าเหรอ ไม่ชอบหรอก อย่าพูดแบบนี้ เดี๋ยวเป็นประเด็น " คนที่อยู่
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status