หนังสือรักเล่มเดิม(ฉบับปรับปรุง)

หนังสือรักเล่มเดิม(ฉบับปรับปรุง)

last updateLast Updated : 2025-09-09
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
35Chapters
450views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เพราะเรื่องราวในครั้งนั้น เขาไม่ชัดเจน ทำให้เธอ ต้องเสียใจ เมื่อกลับมาพบกันอีกครั้ง เขาตั้งใจว่า จะไม่ปล่อยเธอไป แต่ว่า เขาไม่รู้เลย ช่วงเวลาที่เขาหายไป เธอกลายเป็นแม่ไปแล้ว แม่ที่น่ารักแสนดี ที่มีลูกสาว และคนข้างๆ ยืนเคียงข้างไม่ห่าง หนังสือรักเล่มเดิม ที่จะปรับปรุงใหม่ จะช้าเกินไปไหม สำหรับคำว่าเรา สองคน

View More

Chapter 1

1.บทนำ

Emily

"Help me!" I screamed, my voice echoing through the hallway as I tumbled down the long staircase. My body hit each step with a sickening thud, pain exploding through me until I crashed at the bottom with a sharp cry. For a moment, the world tilted and blurred into nothing but spinning lights and ringing silence.

Then I felt a stabbing, searing pain deep in my abdomen. It was as though someone had plunged a burning blade through my stomach. I clutched my stomach instinctively, my breath hitching in terror. 

“Please…” I gasped, forcing my head up only to see my mother in-law standing at the top of the stairs like she wasn't the one that just pushed me, her lips curved into a smile that made my blood run cold.

"You should be more careful, Emily," she said causally as she walked down the stairs.

I could barely breathe as I pressed my hand against the floor, trying to push myself up, but the pain in my abdomen worsened. A wet warmth began to spread beneath me. I looked down and froze.

Blood was pooling beneath me. My breath came out in short, panicked gasps. "No…"

“Get up!” Matilda yelled as she rushed towards me. "Get up this instant! Don’t you dare stain my floor with your filth! Do you think this house was built for gutter rats like you?"

Her heels clicked sharply as she descended the stairs, her eyes filled with disgust as she stared down at me writhing in pain.

“Please,” I whispered, my voice trembling. “Please, someone help me.”

She let out a humorless laugh. “Help you? Oh, Emily the only thing you’ve ever helped is yourself, leeching off my son, pretending to be a Luna when you’re nothing but a barren, good-for-nothing waste of space!”

I squeezed my eyes shut, tears burning down my cheeks. I’d heard those words so many times that they had almost lost their sting. 

For five years, this had been my life. The humiliation rituals, the curses and the abuse!

But I had endured. Because I loved Julian. Because I thought one day, somehow, he would love me back.

The sound of footsteps made my heart jolt. I turned my head weakly and saw Julian approaching.

Julian Logan, the perfect man. Head of Logan Group. The one everyone admired. 

To the world, he was everything an alpha should be. People envied me, whispered that I must have done something right in a past life to deserve him.

If only they knew the truth.

His kindness never reached home. It stopped right at our doorstep.

His gray eyes swept over me, then moved away just as quickly.

“Julian…” I croaked, reaching out a trembling hand toward him. “Please I need to get to the hospital.”

He didn’t move. Didn’t even flinch. Instead, he walked past me and went straight to the bar.

He poured himself a drink. Calmly. Smoothly. As if I didn’t exist.

My chest tightened painfully. “Julian, please, I..”

“Enough,” he said coldly, setting the glass down with a clink. “You can stop pretending and get the fuck up. I’m not in the mood for your silly dramas today.”

"You heard him,” his mother interrupted “Now get up before I drag you out myself!”

When I couldn’t, she grabbed a fistful of my blouse and yanked. Pain shot through me as she dragged me across the floor toward the door, while all Julian could do was watch.

For Five years, I have worked hard and tirelessly for the Lagon family but all I got in return was hate, humiliation and abuse.

Julian was my childhood crush and then I became his secret pen pal after he lost his father in the last war, but somehow my best friend Ava stole that identity from me. 

After her death I still went ahead to marry Julian, hoping that one day he would love me again, and finally see me for who I am. After our marriage, I made sure I secretly made Julian rise to the point of fame.

Now that he is finally stable, he looks at me like trash.

Like I was a dirt scraped off his feet, like my whole existence disgust him.

By some miracle, I managed to get myself to the pack hospital. 

"Congratulations Mrs. Emily Lagon, it's just as we suspected, you're 5 weeks pregnant. Although you almost lost the baby due to the fall, you have to be careful next time." The doctor said the moment he walked right into the hospital room.

I placed my palm on my mouth, gasping as tears settled at the base of my eyes. This had to be the best news of my life. Now Julian and his mother will have no choice but to treat me as a Logan and a Luna.

"Mrs Emily, are you alright?' Dr Anna questioned with a gentle touch snapping me out of my thoughts.

I nodded my head and collected the test results from the doctor's hand. Hopefully, this news will change everything and bring my marriage back to life. I was going to give Julian the best news and what he had always wished for.

"I am, doctor, thank you,"

I was just rushing out into the parking lot when I bumped into someone, sending a bag tumbling to the ground.

“Oh my goodness, I’m so sorry!” I bent down quickly, gathering the fallen items. “I wasn’t looking where I..”

“My dear…” a soft, trembling voice interrupted.

I froze. That voice…

I looked up, and my heart nearly stopped. Madam Langford. Ava’s grandmother.

Her pale eyes met mine with recognition, though I knew she couldn’t really see me. The old woman suffered from Alzheimer’s, and half the time, she didn’t remember anyone. But now, her gaze softened in a way that made my throat tighten.

“Ava,” she whispered, reaching for my hand. “Oh, my sweet girl… you came back to me.”

My lips parted, but no sound came out. I couldn’t bring myself to correct her. How could I? Her frail face looked so peaceful, so happy.

“Yes,” I said softly. “It’s me.”

Her hand trembled as she reached into her bag and pulled out a small, worn journal. “I’ve kept it for you,” she said, her voice barely audible. “All your letters. The ones you wrote to that poor boy.”

My heart stopped.

I took the journal in trembling hands and flipped it open. My eyes widened as I saw tmmy handwriting.

The letters I wrote to Julian before Ava stole it from me 

Tears filled my eyes as I clutched the journal to my chest. “Thank you,” I whispered. “Thank you so much.”

I rushed into the pack house, the still-warm pregnancy test report crumpled in my sweaty palm. My heart pounded, not from running but from the two bold lines that changed everything. Tonight, I would finally have news worth celebrating.

I opened the door, excitement fluttering in my chest, but then my phone buzzed.

I glanced at the screen and froze.

A breaking news alert.

ALPHA Julian FILES FOR DIVORCE FROM HIS CHEATING WIFE.

Below the headline was a picture of me  in a man’s arms, in a compromising position I had never been in.

My heart stopped. The room spun. I stumbled backward, clutching the wall for balance.

Then my eyes caught an envelope on the table.

I picked it up with trembling hands, tore it open… and when I saw the bold words staring back at me, my breath caught in my throat.

DIVORCE PETITION.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
35 Chapters
1.บทนำ
เสียงพูดคุยเสียงดังลั่นไปทั่วบริเวณ เหมือนนกกระจอกแตกรัง บรรยากาศภายในโรงอาหารของโรงเรียน ตอนเช้า ตั้งแต่เจ็ดโมง ถึง เจ็ดโมงห้าสิบนาที เต็มไปด้วยความวุ่นวาย" ผิง การบ้านวิชาฝรั่งเศสเสร็จหรือยัง " คนที่ถูกเรียก กำลังถักเปียให้เพื่อนอยู่ ส่ายหน้าออกมา ด้วยความอ่อนใจ" เสร็จแล้ว แต่ไม่ให้ลอก " เจ้าของเกรดสี่ ของห้อง บอกเสียงเข้ม ใบหน้าสวยหวานดุเพื่อนด้วยสายตา" ขอร้อง ละนะ สัญญา ครั้งนี้ครั้งเดียวจริงๆ จะไม่ขอลอกการบ้านอีกแล้ว "คนที่โดนมาดามคาดโทษเอาไว้ พนมมือ หลวมๆ ยกมือไหว้เพื่อนรัก" สัญญานะ มะปราง ครั้งสุดท้าย " คนที่ถักเปียอยู่หัวเราะออกมา ขนมผิง ใจดีขนาดนี้ ครั้งนี้ ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายหรอก" หัวเราะอะไร ขนมจีน " คนที่ถักเปียเกือบจะเสร็จแล้ว ถามเพื่อนที่นั่งอยู่ แล้วส่งเสียงหัวเราะคิกคักออกมา" ป่าว หนมเปล่าหัวเราะผิง แค่คิดถึงเรื่องตลกเอง " เจ้าตัวเฉไฉ แล้วมองเพื่อนที่กำลังย่องไปหยิบ กระเป๋าหนังสือ สีชมพูหวานของขนมผิง ที่วางอยู่" สัญญาแล้วนะมะปราง " ต้นฉบับการบ้าน กำชับอีกครั้ง" สัญญาจ้ะ ผิง ปรางสัญญาว่าจะไม่ลอกการบ้านฝรั่งเศสอีกแล้ว "ไม่ลอกฝรั่งเศสแต่ลอกวิชาอื่น เจ้าตัวคิดในใจ
last updateLast Updated : 2025-08-27
Read more
2.เริ่มต้น
" นางสาว พริมรตา เวชนนท์ ชั้น ม6/5 ให้มาที่ห้องฝ่ายปกครองด้วยค่ะ "เสียงประกาศเรียกชื่อ ขนมผิง ในช่วงพักกลางวัน ในขณะที่นักเรียนเกือบทั้งหมด นั่งทานอาหารอยู่ที่โรงอาหาร ทำให้ คนที่ถูกเรียกชื่อ เป็นเป้าสายตา" ผิง มีอะไร " คนที่ถูกเรียกส่ายหน้า แล้วมองอาหารในจาน ที่ทานเกือบหมดแล้ว จึงยกขวดน้ำขึ้นมาดื่ม" ไปเลย เดี๋ยวเค้าเก็บให้ " มะปรางบอกกับเพื่อน แต่หนมจีนส่ายหน้า" ปราง ไปกับผิง เดี๋ยวเค้าเก็บจานเอง แล้วจะรีบตามไป " สามสาว ไม่เคยทิ้งกัน บอกออกมา" ไม่เป็นไร ผิงไปคนเดียวได้ กินขนมกันไปเถอะ "คนที่รู้นิสัยเพื่อนดี บอกออกมา เกรงใจที่เพื่อนจะต้องอดขนมตอนกลางวัน" ไม่เอา ลุกเร็ว "มะปรางลุกขึ้น แล้วจับมือเพื่อนสาวเดินออกจากโรงอาหาร ตรงไปยังอาคารเรียนหลัก ซึ่งด้านล่าง เป็นห้องฝ่ายปกครอง ติดกับ ห้องประชาสัมพันธ์ประตูกระจกสีชาทำให้มองไม่เห็นภายใน ว่ามีอะไรเกิดขึ้น กริ่งหน้าห้องที่มีเอาไว้ให้กดเรียกอาจารย์ ถูกกดทันทีประตูกระจกเปิดออกพร้อมกับที่อาจารย์หญิงวัยกลางคน โผล่หน้าออกมา" มาแล้วหรอ พริมรตา " อาจารย์แม่ เรียกชื่อด้วยน้ำเสียงดุดัน ตามสไตล์ แล้วมองเพื่อนข้างๆ ที่มาด้วยกัน" ไม่ต้องรอห
last updateLast Updated : 2025-08-27
Read more
3.แอบปลื้ม
ชุดไทยสไบเฉียงสีชมพูหวาน ที่สวมใส่อยู่นี้ ขับผิวขาวผ่องของคนตรงหน้าอย่างงดงามที่สุด อาจารย์สาวมองลูกศิษย์แล้วยิ้มกว้างออกมา" สวยจริงปังจริงลูกศิษย์ฉัน " มือที่จับอยู่ที่แขนจับหมุนตัวไปรอบๆ แล้วมองด้วยความพอใจ" มีรองเท้าส้นสูงไหมคะ ขอยืมให้ลองหน่อย "พนักงานทางร้าน หยิบรองเท้าส้นสูง มาวางไว้ให้ แล้วคนที่ยืนอยู่ ก็มองหาที่นั่ง แล้วไปนั่งสวมรองเท้าก่อนจะลุกขึ้นยืน ด้วยความระมัดระวัง มือของอีกคน คว้าแขนเอาไว้ ให้เธอทรงตัว ก่อนจะยิ้มออกมา กับท่าทางเก้ๆกังๆ" นั่นไง ปัญหา " คนที่ไม่เคยใส่ชุดแบบนี้ ใส่รองเท้าแบบนี้ ยืนทรงตัวไม่ค่อยอยู่ ทำเอาคนในร้านอมยิ้มกันออกมา ด้วยความเอ็นดู" ขนมผิง ตอนเย็นเรียนพิเศษไหมลูก " อาจารย์ถามด้วยความเอ็นดู กับความเด๋อ" เรียนค่ะ ที่สยาม ห้าโมงครึ่งถึงสองทุ่มครึ่ง วัน จันทร์อังคารพุธค่ะ " คนที่ได้ยินพยักหน้ารับรู้" งั้นเอาแบบนี้ ตอนกลางวัน หลังทานข้าวเสร็จ มาเดินเล่นๆวันละสักครึ่งชั่วโมง ส่วนตอนเย็น ถ้าว่าง ก็เดินที่สนามหญ้าให้คุ้นชิน ได้ไหมคะ"อาจารย์วางแผนให้เสร็จสรรพ มองลูกศิษย์สาวน้อยด้วยความพอใจเสียงกริ่งพักเบรคสิบห้านาทีในช่วงบ่ายดังขึ้น สองสาววิ่งออกจ
last updateLast Updated : 2025-08-27
Read more
4.ใจเต้นแรง
ขนมผิงมองคนที่โดดเด่นสะดุดตาตรงหน้า รุ่นพี่ที่น่าจะต้องเรียนจบมัธยมปลายไปแล้ว แต่ยืนยันจะซ้ำชั้นมอหก เพื่อเอาคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย เหมือนเพื่อนๆคนอื่น หลังจากที่ไปเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนมาหลายเดือน จากร่างกายบอบบางเก้งก้าง กลายมาเป็น ชายหนุ่มรูปร่างสูง ผิวขาว มีกล้ามเนื้อ ดูโตกว่าเพื่อนๆรุ่นเดียว" ผิง เค้าตามแกมาหรือเปล่า " หนมจีนถามเพื่อน ที่กำลังตกใจ กับ คนที่ยืนอยู่" บ้า คิดอะไรเรื่อยเปื่อย ที่นี่ก็ดังไหมละ ใครๆก็อยากมาเรียน "สถาบันกวดวิชา มีชื่อเสียงที่จองคอร์สเรียนกันข้ามเทอมข้ามปี เป็นเรื่องปกติไปแล้ว เพราะการเรียนการสอนในห้องเรียน ไม่ได้เอื้อ ให้นักเรียน ได้รับความรู้อย่างเต็มที่ และ มากเกินพอ สำหรับ การสอบเข้ามหาวิทยาลัย" อะแฮ่ม ได้เวลาเรียนแล้วจ้ะสาวๆ ถ้ามัวแต่มองกันไปกันมา คาดว่าจะโดนเช็คขาดนะจ้ะ "มะปรางทำเสียงดุ ยิ้มกว้าง แล้วเดินผ่านหน้าเข้าไปในห้องคนที่ยืนมองอยู่ไม่ห่างแอบอมยิ้ม ขนมผิงอ่านง่ายมาก ชัดเจนตรงไปตรงมา และถ้าเค้าคิดไม่ผิด ขนมผิงคนนี้ ก็อาจจะมีใจ ไม่มากก็น้อยตำราเรียนเล่มใหม่ที่ได้รับมาอยู่ในมือ ห้องเรียนคลาสใหญ่ เกือบ100คน ทำให้มีคนนั่งกันเต็มแล้ว เก้าอ
last updateLast Updated : 2025-08-27
Read more
5.รุ่นน้อง
คนที่ยืนตรงหน้ายิ้มแวบเดียว แค่เพียงไม่กี่วินาที แต่คนที่ได้เห็น กลับใจสั่นขึ้นมาแบบที่ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเสียงประกาศบอกสถานีที่รถกำลังจะจอดดังขึ้นมาก่อนที่จะพูดคุยอะไร คนข้างๆลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจะลงชายหนุ่มนั่งลงข้างๆ แล้วดึงกระเป๋าของตัวเองกลับคืนมา" บ้านอยู่แถวไหน " เค้าถามออกมา เสียงเบา เพื่อไม่ให้รบกวนคนอื่น" ลงสถานีเดียวกัน " เค้าตอบกลับมาเสียงเบาเช่นกัน" กลับดึกทุกวันเลยเหรอ "" ก็เรียนพิเศษจันทร์ อังคาร พุธ " ขนมผิงตอบแล้วมองด้านนอกที่มืดมิด มีแสงไฟตามคอนโด และอาคารสูง เปิดอยู่" เลือกคณะอะไร " คนโตกว่า ถามชวนคุย" เดี๋ยวขอทาย " เค้าทำท่าคิด แล้วยิ้มออกมา" อักษร ไหม "" ก็เรียนศิลป์ภาษา ก็ต้องอักษร ไหมละ "เสียงประกาศดังขึ้นอีกรอบ ขนมผิงลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจะลง มือบางจับเสาสแตนเลสเอาไว้ เพื่อเป็นหลักยึดทรงตัว แล้วก็มีอีกมือจับซ้อนอยู่ข้างบนแววตาที่มองมา สื่อความหมายได้อย่างดี รถไฟฟ้าจอดสนิทแล้ว ประตูเปิดออก คนข้างในทยอยลงกันอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางความมืดมิด บรรยากาศยามค่ำคืน" ลงบันไดทางไหน " คนที่เดินมาด้วยกันถามขึ้นมา" ทางนี้ " ขนมผิงชี้ไปที่ทางไปบ้านของตัวเอง แล้ว
last updateLast Updated : 2025-08-28
Read more
6.คิดไปเองข้างเดียว
เสียงที่บอกออกไปยังดังก้องอยู่ในหู คนที่คิดเอาเองว่า การกระทำเมื่อคืนและเมื่อเช้า เป็นความพิเศษ อดน้อยใจไม่ได้ เพราะคำพูดที่เค้าบอกออกมา มันชัดเจนมากกว่าโทรศัพท์สีใสติดสติ้กเกอร์น่ารัก ถูกหยิบขึ้นมาดูเพื่อไม่อยากให้คิดอะไรเรื่อยเปื่อย แล้วอีกอย่างก็คือ ไม่อยากหันกลับไปมอง ทางที่เดินผ่านมา" ผิง รอด้วย " เสียงเรียกจากทางด้านหลัง ทำให้ต้องเงยหน้าจากโทรศัพท์แล้วมองคนที่เดินตามมา" ไม่รอพี่เลย พี่ยังรอผิงเมื่อเช้า " เค้าบอกยิ้มๆ ตัดพ้อนิดๆ จนคนได้ยิน รู้สึกว่า อะไรยังไง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร เพราะกลัวจะหน้าแตกอีกครั้ง" วันนี้ตอนเย็น กลับด้วยกันนะ พี่ก็มีเรียนเหมือนผิง "คนที่เรียนพิเศษที่เดียวกัน บอกเสียงเรียบ คนฟังอยากจะส่ายหน้าปฏิเสธ แต่ก็ไม่อยากต่อล้อต่อเถียงอะไร ได้แต่นิ่งเงียบรถไฟฟ้ากำลังจะจอดให้ผู้โดยสารได้ลงและขึ้น คนข้างในเดินออกมาก่อนที่คนข้างนอกจะดันกันเข้าไป ร่างสูงใหญ่ที่อยู่ด้านหลังกันไม่ให้คนอื่นมาแนบชิด แล้วพาตัวเองให้เข้าไปใกล้กับเธอ ก่อนจะเดินไปหาที่นั่งข้างใน ที่ตอนนี้ ถูกจับจองเต็มไปหมดแล้ว" มาตรงนี้ " เค้าเดินแนบชิดกับเธอ แล้วพามายืนตรงใกล้กับประตูทางออก แล้วขยับตัวให
last updateLast Updated : 2025-08-28
Read more
7.ขีดเส้นใต้สองเส้น
" โน่นๆดู แฟนพี่พีช เดินไปหากันแล้ว "คนที่กำลังเตรียมตัวจะกลับบ้าน ลงมานั่งจับกลุ่มกันที่ใต้อาคารเรียน เพื่อนัดแนะกันกลับบ้าน หรือ ไปเรียนพิเศษด้วยกัน กับกลุ่มเพื่อน เพื่อนรุ่นเดียวกัน เดินตรงไปหารุ่นพี่ ที่ยืนคุยกันอยู่" พี่พีช วันนี้เปิ้ลไปหานะ " แอปเปิ้ลเดินไปพูดกลางวงนักกีฬาบาสของโรงเรียนที่จับกลุ่มคุยกับรุ่นพี่อยู่" โห มั่นใจมากเนอะ " คนที่ไม่ค่อยชอบกันบอกออกมา แล้วมองคนข้างๆ ที่ยืนอยู่ รุ่นพี่ส่ายหน้าออกมา" อะไร ยังไงครับเปิ้ล พี่พีชเค้าเรียนพิเศษ ไม่ว่างมาเที่ยวเล่นหรอก "" ยุ่งอะไรด้วย " คนที่โดนขัดขวาง ค้อนใส่ด้วยความไม่พอใจ แล้วมองรุ่นพี่ที่ตัวเองกำลังตามจีบอยู่" พี่เลิกสองทุ่มครึ่ง แล้วต้องรีบกลับ มีนัดแล้ว " เค้าบอกแล้วมองกลุ่มสามสาว ที่เดินออกจากโรงเรียนไปแล้วจึงรีบคว้ากระเป๋าที่วางอยู่ วิ่งตามออกไป" ผิง ขนมผิง " คนที่วิ่งตามมาเร่งฝีเท้าแล้วหยุดเมื่อเห็นว่า คนที่ตัวเองเรียกหยุดเดินแล้ว หันกลับมา" รอด้วยครับ " เค้าบอกออกมา แล้วเดินไปหาสามสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล" มีอะไรคะ " ขนมผิงย้อนถามแล้วมองหน้าเค้าตรงๆ" ก็เรียนที่เดียวกัน พี่ไปด้วย " เค้าบอกยิ้มๆแล้วมองสองสาวที่ยืน
last updateLast Updated : 2025-08-29
Read more
8.รอยยิ้ม
" ขนมผิง ขนมผิง "เสียงเรียกชื่อใครบางคนที่ทางลงสถานีรถไฟฟ้า ในตอนเช้า ทำให้คนที่ได้ยินชื่อเรียกต้องหันไปมอง ใบหน้าขาวใส ในชุดนักเรียนมอปลาย เดินถือกระเป๋านักเรียนสีดำกับถุงใส่ของสีชมพู เดินผ่านหน้าเค้าไป" มาแล้ว หนม เรียกเบาๆ อายเค้า " คนที่ดุเพื่อนแต่ยิ้มกว้าง เดินมาคู่กัน ชุดนักเรียนแบบนี้ใส่กันเยอะ แต่ทางเดินไปทางนี้ มีแค่โรงเรียนเดียวรุ่นพี่ที่ตกชั้นอย่างเค้า เพิ่งกลับมาเรียนเป็นวันแรกปีที่แล้ว ได้ย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศ1ปี ทำให้เพื่อนเข้ามหาวิทยาลัยกันหมด แต่ตัวเอง ต้องกลับมาเรียนที่เดิมอีกครั้ง เพื่อเตรียมสอบอะไรอีกหลายอย่าง ก่อนจะกลับไปอีกครั้ง ในปีหน้า" ตกลงแอดมิชชั่น ผิงเลือกแล้วใช่ไหม ว่าจะเข้าอักษร " คนที่เรียนสายศิลป์ภาษา ก็จะเลือกคณะนี้" อือ เลือกอักษร แต่ผิงเลือกญี่ปุ่นนะ เป็นวิชารอง "" โอ้ย ปวดหัว เรียนฝรั่งเศสแล้ว จะเลือกญี่ปุ่นอีกทำไม " เพื่อนที่คิดว่าจะต่อวิชาภาษาไทย บ่นออกมา" ก็ชอบ " ง่ายมากชัดเจนและถามต่อไปอีกไม่ได้ แค่ชอบ จะมีเหตุผลอะไรให้มากกว่านี้" หนม ไม่รู้จะเข้ามหาวิทยาลัยที่เดียวกับผิงได้ไหม แต่จะพยายามเรียนที่เดียวกันให้ได้ แล้วหนมอาจจะเบนสาย ไปเรี
last updateLast Updated : 2025-08-29
Read more
9.รูปคู่
ขนมปัง2สี และ เครื่องดื่ม2แก้ววางคู่บนโต๊ะไม้สีขาว คนที่คุ้นชินกับการถ่ายรูป หยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋ากระโปรงมือขาวบางเลื่อนขนมของตัวเองมาใกล้ตัว แล้วหาแสงและมุม ที่จะถ่ายรูป แต่คนที่นั่งอยู่ด้วย เลื่อนขนมและน้ำของตัวเองมาแนบชิด" ทำไมไม่ถ่ายด้วยละ " เจ้าของขนมอีกชุด ถามด้วยน่าตาใสซื่อ" ก็เพราะว่า ไม่อยากตอบไง ว่าอีกชุดของใคร " คนที่ไม่อยากตอบคำถามเพื่อน บอกเสียงเข้ม" ทำไม มากับพี่มันน่าอายขนาดนั้นเลย " คนที่มั่นใจในตัวเองมาโดยตลอด ขยับจานขนมออกทันที" ก็ไม่ได้อายแต่ว่า " ก็เพราะไม่อยากบอกใคร ว่ามากับเค้า ไม่อยากตอบคำถามใครๆ และอีกอย่าง ไม่อยากคิดไปไกลอีกว่าเค้ามีใจ" ไม่อายก็ถ่ายด้วยกันไปเลย " คนเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ บอกยิ้มๆ ขยับจานขนมและแก้วเครื่องดื่มวางคู่กัน แล้วพยักหน้าให้เธอ" อะ ถ่ายเลย รูปคู่ของพี่กับผิง "รูปคู่ที่ถ่ายเก็บไว้อยู่ในโทรศัพท์มือถือ ขนมผิงไม่กล้าจะอัพลงไอจีเลย เพราะรู้ดีว่า ถ้าลงเมื่อไหร่ หนมจีน กับ มะปราง ต้องถามแน่นอนครั้งแรกกับการทานขนมกับรุ่นพี่ที่เป็นผู้ชาย ทำให้คนที่ไม่เคยไม่กล้าจะพูดอะไรมาก สิ่งที่ทำอยู่นี่ เป็นการกระทำที่เพิ่งทำเป็นครั้งแรก พี่พีช
last updateLast Updated : 2025-08-30
Read more
10.เพื่อนกัน
เสียงผู้อำนวยการโรงเรียนทั้งสองโรงเรียน กล่าวเปิดงานกีฬาสัมพันธ์ พร้อมกัน วงโยธาวาทิต บรรเลงเพลงเปิดงาน พิธีการเสร็จสิ้น ก่อน9โมงเช้า เพราะกิจกรรมอีกหลายอย่าง ต้องเสร็จสิ้นตามเวลาที่กำหนดเอาไว้นักเรียนของแต่ละโรงเรียนเตรียมตัวเข้าประจำที่ ทั้งกองเชียร์และนักกีฬา ที่ต้องลงแข่งขัน คนที่หมดหน้าที่แล้ว แยกย้ายกันไปเปลี่ยนชุด" พี่พีช ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ "หนุ่มฮอตประจำโรงเรียนถูกเรียกขัดจังหวะการเดินเป็นระยะ รุ่นน้องหลายคน แอบปลื้มรุ่นพี่คนนี้มาก" ได้ครับ มาถ่ายได้เลย " แม้ปากจะบอกอนุญาตแต่ใบหน้าไม่ได้ยิ้มรับอย่างที่ปากพูดเลย" หล่อจริง ฮอตจริง เกินเบอร์ " หนมจีนบ่นกับเพื่อน ที่กำลังจะเดินไปเปลี่ยนชุดที่ห้องฝ่ายปกครอง" ก็หล่อ เรียนดี นิสัยดี ก็ฮอตไหมละ " มะปรางบอกย้ำแล้วมองหน้าเพื่อน ที่เงียบไป" แต่พี่พีช เค้าอาจจะมีคนในใจแล้วก็ได้ " คำพูดของเพื่อน ทำให้คนที่สวมรองเท้าส้นสูงสะดุดกึกทันที" ทำไมหรอ แม่ผิง " มะปรางอมยิ้มย้อนถาม" ไม่ทำไมนะ ก็แค่สะดุดเอง " คนที่สะดุดใจ บอกกับเพื่อน" ปรางว่า พี่พีช ชอบผิง " หนมจีนพยักหน้า" บ้าเหรอ ไม่ชอบหรอก อย่าพูดแบบนี้ เดี๋ยวเป็นประเด็น " คนที่อยู่
last updateLast Updated : 2025-08-30
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status